XΩΡΙΣ ΤΗ ΜΑΜΑ......

Σήμερα συμπληρώνονται  εννιά χρόνια χωρίς τη μαμά....

Και θέλω να πω ότι το πρώτο επετειακό κείμενο που έγραψα για εκείνη πριν 4 χρόνια (2008) ήταν και η αιτία που δημιουργήθηκε αυτή η σελίδα. Θυμάμαι κάθησα μια νύχτα κι έγραψα όλο το κείμενο χωρίς να διορθώσω το παραμικρό. Ενα ποτάμι λέξεων ξεχείλιζε από την καρδιά μου, ενωνόταν με τα δάκρυά μου και πήδαγε στη λευκή οθόνη του υπολογιστή μου....

Παρ’ όλο που είχαν περάσει ήδη πέντε χρόνια, τα συναισθήματα ήταν ακόμα πολύ έντονα. Και δεν σας κρύβω...το έχω διαβάσει άπειρες φορές από τότε....και πάντα με συγκινεί.....όπως κι εσάς αν κρίνω από τα θερμά σχόλιά σας.....

Σήμερα, εννέα χρόνια μετά, τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά. Θα αναφερθώ στο τελευταίο σχόλιο της εν λόγω ανάρτησης που νομίζω ότι τα λέει όλα.....

«Σας ευχαριστώ πολύ όλους.....είναι αλήθεια ότι για αρκετά χρόνια δεν τολμούσα να αναφέρω κάτι σχετικό με τη μάνα μου και να μη με πάρουν τα ζουμιά.....εγώ που δεν έκλαιγα ποτέ (..και δεν κλαίω) μπροστά σε τρίτους. Στράβωσαν τα ματάκια μου...ανέβασα ζάχαρο.... Και σκέφτηκα ότι οι άνθρωποι που με έχουν ανάγκη με θέλουν γερή και δυνατή. Κι αυτό θα ήθελε και η μάνα μου....και με αυτή τη σκέψη και με τη βοήθεια του πανδαμάτορα χρόνου.....ο πόνος μαλάκωσε. Αλλωστε ο χρόνος εκτός από πανδαμάτωρ είναι και γιατρός. Ετσι δεν λένε ????? Αααα....τώρα είναι και κάτι άλλο που με παρηγορεί. Σκέφτομαι ότι αν ζούσε, φέτος θα έκλεινε τα 90...οπότε ???»         2 Ιουνίου 2010

Βέβαια, αν ζούσε ακόμα, φέτος θα έκλεινε τα 92....και πάντα σκέφτομαι, κάθε χρόνο που περνάει, πώς θα ήταν αν ζούσε σήμερα......Μπορεί να είχε γίνει ένα «καβούκι» αλλά αν τα μυαλά της ήταν ακόμα στη θέση τους (και είμαι σίγουρη ότι θα ήταν...) θα έκανε τα περισσότερα από εκείνα που συνήθιζε να κάνει όταν ήταν κάπως νεότερη....Δηλαδή....

Θα μας μαγείρευε για να έχει τον έλεγχο και της καθαριότητας αλλά και των νηστειών (έφριττε όταν τολμούσαμε να ζητήσουμε αρτύσιμο μενού Τετάρτη και Παρασκευή.....να έχετε και λίγο σέβας....υπάρχουν κι άλλες μέρες να φάτε κρέατα....μας κατακεραύνωνε). Πάντως σαν μαγείρισσα ήταν πολύ μερακλού....

Θα ήθελε να τη μεταφέρουμε στην εκκλησία της για λειτουργίες, κηδείες, μνημόσυνα και εξομολογήσεις για να μας αναγκάζει να μπαίνουμε κι εμείς σε μια....σειρά (έχω κλείσει ραντεβού με τον πνευματικό μου.....μήπως θες κι εσύ, μετά από μένα, να του πεις τίποτα ????? ΟΧΙΙΙΙΙΙ......καλάάάάά......Κοίτα...αν αρχίσεις να εξομολογείσαι όταν φτάσεις στην ηλικία μου...δεν θα έχει αξία).

Θα καλούσε τις φίλες της για τσάϊ και...συμπάθεια και κοινωνική κριτική  (εννοείται ότι η συμπάθεια θα περιοριζόταν στις παρούσες......για τις απούσες θα προσφερόταν τσάϊ και...αντιπάθεια), και θα μας έδινε παραγγελίες για νηστήσιμα κεκάκια και νηστήσιμες πιτσούλες (αν είναι δυνατόν......για το αρτύσιμο κουτσομπολιό δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα).

Θα ανέβαινε στον όροφό μας και θα μας ανάγκαζε να βλέπουμε τα κανάλια και τις εκπομπές της αρεσκείας της…με το «έτσι θέλω» (ευτυχώς υπήρχαν και άλλοι δέκτες στο σπίτι....), κι αν χρειαζόταν να μας γυρίσει κάποια μπουγάδα από την «καλή», θα σχολίαζε όλα μας τα ρούχα, κατά προτίμηση τα ...εσώρρουχα («ήθελα να’ξερα ποιανής ποπός χωράει εδώ μέσα .....» σχολίαζε για τα βρακιά των κοριτσιών ιδιαίτερα.....και το χειρότερο, απευθυνόμενη σε μένα......δεν πιστεύω αυτό το πράμα να το φοράς εσύ ????.....χα χα χα...ακόμα τα θυμόμαστε και γελάμε).

Κάθε φορά που θα κατεβαίναμε τις σκάλες για να πάμε κάπου, θα μας περίμενε στο δικό της πλατύσκαλο (αντένες του Υμηττού τα αυτιά της....) και θα τσεκάριζε το ντύσιμο, το χτένισμα και το μακιγιάζ μας, με ανάλογα σχόλια (ακόμα και τώρα, μόλις φτάνω στην πόρτα της...νομίζω ότι θα τη δω μπροστά μου)....και θα ακούγαμε τη μόνιμη επωδό....."στο καλό και όμορφα"  (αυτό το «όμορφα» πάντα με διαόλιζε θυμάμαι.....να βγαίνεις με τον άντρα σου 50 χρονών γυναίκα...και να σου λέει «όμορφα» χα χα χα).

Αν δεν θα μπορούσε λόγω ηλικίας (λέω αν....και πάλι δεν κόβω το λαιμό μου) να συμμετέχει στις αγαπημένες της εκδρομές και ταξίδια, θα μας βομβάρδιζε με δεκάδες χειρόγραφα με διηγήσεις από προηγούμενες (εσωτερικού και εξωτερικού) και θα απαιτούσε να της τα διορθώσουμε («χτενίσουμε» έλεγε...), να τα δακτυλογραφήσουμε, να τα εκτυπώσουμε σε τόσα αντίτυπα όσες ήταν και οι φιλενάδες ....ααααα και το καλυτερότερο...να τα μοιράσουμε στα σπίτια τους.

Την εποχή των Απόκρεω θα καλούσε όλα τα ανήψια της από τις αδελφές της και το μενού θα περιελάμβανε πατσάδες, γαρδούμπες, ντολμάδες και άλλα κρεατικά στα οποία εκείνη έτρεφε ιδιαίτερη αδυναμία και λόγω καταγωγής (Ρούμελη....) αλλά και για να πάρει δυνάμεις για την επερχόμενη σαρακοστή (έπρεπε να....στυλωθεί έλεγε).

Και βέβαια, το ακουστικό του τηλεφώνου θα είχε πιάσει...κρέας στο μάγουλό της και δεν θα της είχε ξεφύγει γιορτή, επέτειος, συγχαρητήρια, συλλυπητήρια και πάσης φύσεως κοινωνική δραστηριότητα από τηλεφώνου....

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα πολλά για τη μαμά μου (53 χρόνια ζήσαμε περίπου αυτοκόλλητες...) αλλά δεν θέλω να κουράσω περισσότερο. Αλλωστε και στις διάφορες αναρτήσεις μου όλο και κάποια αναφορά κάνω για εκείνη. Γιατί υπήρξε πράγματι ανεκδιήγητη (με την έννοια βέβαια ότι οι διηγήσεις γι' αυτήν δεν έχουν τελειωμό......)

 Μη τη βλέπετε να ποζάρει έτσι γλυκιά και αθώα.....στην πραγματικότητα ήταν μεγάλη....μαφία.....

Αχ βρε μάνα........πόσο μας λείπεις....

Απόψε σας φιλώ δακρυσμένη.......

ΧΕΙΡΩΝ ΕΡΓΑ (κοινώς εργόχειρα)

Το κέντημα είναι γλέντημα

Κι η ρόκα είναι σεργιάνι

Μα ο καημένος ο αργαλειός

.Είναι σκλαβιά μεγάλη......

....Έλεγαν στο χωριό της μάνας μου,  που ήταν χωριό ονομαστό για τα υφαντά του. Και η μάνα μου με τις αδελφές της και τη γιαγιά μου του έδωσαν και κατάλαβε (του αργαλειού). Κι επειδή πέρα από την  προετοιμασία της προίκας τους, το έκαναν και για βιοποριστικούς λόγους, δεν υπήρχε και πολύς χρόνος για κέντημα. Μόνο για αργαλειό. Βέβαια είναι και στον άνθρωπο. Γιατί ενώ οι θειές μου έβρισκαν χρόνο κι έκαναν μερικά κεντήματα (μαξιλαράκια με ριζοβελονιά, εφημεριδοθήκες κλπ.) που κάποια σώζονται μέχρι σήμερα,  η κυρία μάνα μου δεν είχε σταυρώσει ποτέ της βελονιά κεντήματος. Οταν είχε λίγο ελεύθερο χρόνο ντυνόταν, στολιζόταν κι έβγαινε με τις φίλες της (από σπίτι σε σπίτι εννοείται.....μη φανταστείτε τίποτε βόλτες δεξιά κι αριστερά.....χωριό γαρ).

 Ομως φαίνεται ότι εγώ έμοιασα στη γιαγιά μου που ήταν επαγγελματίας στο κοφτό κέντημα (σε άλλη ανάρτηση θα σας δείξω αυτά που έχουν διασωθεί και κληρονόμησα....) και στις θειές μου. Στα εργόχειρα λοιπόν,  έχω κάνει άπειρα μεροκάματα. Αν κόλλαγα ένσημα θα έπρεπε να έχω πάρει και δεύτερη σύνταξη.

  Κι ενώ όλες οι μανάδες κάνουν αμάν να φτιάξουν οι κοράκλες τους κάνα εργόχειρο, η δικιά μου ήταν από αδιάφορη έως αρνητική. Οταν της τα έδειχνα χαμογελούσε βέβαια με ικανοποίηση αλλά μου πέταγε και την ατάκα της. «Σιγά που θα κάτσω να στραβωθώ...υπάρχουν και ωραιότατα έτοιμα». Και είχε γεμίσει το σπίτι της με ετοιματζίδικα της μηχανής.  Το made in China η μάνα μου το είχε ανακαλύψει από νιόπαντρη.

 Πίστευα λοιπόν,  ότι όλες οι μάνες κάνουν εργόχειρα για τα κορίτσια τους, για προίκα. Κι εγώ η φουκαριάρα όχι μόνο τα έκανα μόνη μου αλλά έκανα και για εκείνη. Και μου έδινε και παραγγελίες. «Ενα μικρό σεμπλ ροτοντάκι να μου φτιάξεις για το τραπεζάκι της γωνίας...(simple, σεμπλ στα γαλλικά....πέταγε και τις γαλλικούρες της εποχής της, η κυρία) . Τώρα τα κληρονόμησα και τα δικά της και κάνουν παρέα με τα δικά μου στις ντουλάπες. Ας είναι......Εγώ πάντως πολύ τα ευχαριστήθηκα, τουλάχιστον όσο τα έκανα. Χαλάρωνα και στο τέλος......καμάρωνα.

Κι επειδή η «φάση» της λαϊκής τέχνης μου κράτησε πολύ......μου άρεσε να αντιγράφω παραδοσιακά, κυρίως θρακιώτικα σχέδια από τσεβρέδες, που τα έκανα με σταυροβελονιά (τη θρακιώτικη δεν μπόρεσα να τη μάθω.....οπότε το καλό το παλληκάρι....ξέρει κι άλλο μονοπάτι).  Ιδού μερικά δείγματα της ....χρυσοχέρας.

 Καθώς έκανα styling στα εργόχειρα και φωτογράφιζα...ο Πάκης μπλεκόταν διαρκώς στα πόδια μου.....οπότε δεν άντεξα.....του πέταξα ένα εργόχειρο σαν πασμίνα και τον φωτογράφισα.....επιτέλους...βρήκα το μοντέλο μου.

 Τα περισσότερα από αυτά τα εργόχειρα τα έκανα όταν τα παιδιά πήγαιναν σχολείο. Όση ώρα λοιπόν καθόμουν δίπλα τους και τους βοηθούσα στο διάβασμα, κεντούσα. Διαφορετικά, αν περίμενα άπρακτη να τελειώσουν με τους απλωμένους....τραχανάδες, θα έπρεπε ή να ρίχνω σφαλιάρες...ή να παίρνω χάπια......

 Αυτά προς το παρόν.....και πολλά φιλιά.

ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ (παραλειπόμενα....)

Καλά περάσαμε χτες με τους πάσης φύσεως εορτασμούς και φανφάρες για τη γιορτή της γυναίκας, τις βαρύγδουπες δηλώσεις και τα τσιτάτα των διαφόρων ειδικών από την τηλεόραση, τις ιστορικές αναδρομές και τις αναλύσεις των αιτίων που η γυναίκα ήταν στη γωνία  από καταβολής κόσμου. Και  είμαι σίγουρη ότι παρ’ όλη την οικονομική κρίση που περνάμε, σίγουρα βρέθηκαν κάποιες δήθεν καταπιεσμένες, άλλες πάλι για το χαβαλέ της ημέρας,  που μαζεμένες σε παρέες εξέδραμαν στα μπαρ και τα ταβερνεία και το γλέντησαν με ποτά, μεζεκλίκια και πάσης φύσεως ξεσαλώματα (τσιφτετέλια πάνω στα τραπέζια κλπ....).  Λες και τις άλλες μέρες τις έχεις αλυσσοδεμένες στο σπίτι σαν το......Κωσταλέξι.

  Σας τα λέω εξ ιδίας πείρας γιατί και μένα κάποτε στα νιάτα μου,  με παρασέρνανε κάποιες ζωηρές.....και παράταγα άντρα και 3 μικρά παιδιά (και τη μάνα μου να  αφρίζει  ότι..... «εδώ μέσα γίνονται Σόδομαααα και Γόμορααααα...») και τις ακολουθούσα κι εγώ...και ξέρετε πώς ένιωθα ???......σαν μια καταπιεσμένη μειονότητα που της επέτρεπαν μόνο μια μέρα το χρόνο να δείξει την παρουσία της και να χαρεί........Μετά συμμαζεύτηκα,  έδεσα τα μυαλά μου «κόμπο» κι αποφάσισα να το γλεντάω κάθε μέρα, με όποιο τρόπο μου άρεσε εμένα.....και δεν περίμενα τις επετείους......

Η χθεσινή μέρα λοιπόν μου θύμισε ένα ανεκδοτάκι σχετικό με την  Ημέρα της Γυναίκας  και θα ήθελα να το πω, για να κλείσουμε τον εορτασμό γελώντας.....(κι ας με συγχωρήσουν οι φίλες που πήγαν χτες και το ‘ριξαν έξω.....καλά έκαναν αφού αυτό ένιωθαν.....)

  Δύο γυναίκες λοιπόν,  αποφασίζουν να αφήσουν σπίτι και παιδιά στους άνδρες τους (όπως έκανα κι εγώ, καλή ώρα, κάποτε....) και να βγούν μαζί με άλλες φίλες τους να γλεντήσουν τη μέρα της γυναίκας. Παίρνουν σβάρνα τα μπάρ της περιοχής και λίγο μετά τα μεσάνυχτα επιστρέφουν σπίτι "λιώμα". Κόβουν δρόμο μέσα από το νεκροταφείο της περιοχής και μιάς και είναι ερημιά αποφασίζουν να κάνουν μιά στάση για την... ανάγκη τους.
Η μία από τις δύο αφού τελειώνει σκουπίζεται με το εσώρουχό της και μετά το πετάει. Η άλλη, το λυπήθηκε γιατί ήταν και ακριβό, απλώνει το χέρι και τραβάει μιά κορδέλλα από στεφάνι για να σκουπιστεί.
Την άλλη μέρα συναντιούνται οι άνδρες τους.
- Ρε συ! λέει ο ένας. Τι πάθαμε ρε! Τι κάνανε οι γυναίκες μας χτές;  Να σκεφτείς ότι η δικιά μου γύρισε σπίτι χωρίς βρακί!!
- Μμμμμμ..... Αυτό δεν είναι τίποτα! λέει ο άλλος. Η δικιά μου γύρισε σπίτι με μιά ταινία στον ποπό,  που έλεγε: "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟ 8ο ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟ ΣΩΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΝ ΠΟΤΕ!".

Περιττό να πω ότι εγώ ποτέ δε γύρισα σπίτι "λιώμα" γιατί πίνω ελάχιστα.....με φέρνανε μέχρι την πόρτα μου και όχι μέσα από...νεκροταφεία....όσον αφορά δε το βρακί μου....ήταν πάντα στη θέση του.......

Αυτά ....και πολλά φιλιά.....

ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Κανονικά, επειδή όπως έχετε καταλάβει (και έχω κι εγώ εισπράξει από σας...) τα «επετειακά» κείμενα είναι το ...φόρτε μου,  αυτή την ανάρτηση έπρεπε να την έχω επεξεργαστεί από μέρες πριν,  ώστε σήμερα να είναι έτοιμη και αναρτημένη από το πρωί , για να τη διαβάσετε πίνοντας τον καφέ σας και άλλοι να γελάσετε, άλλοι να προβληματιστείτε κι άλλοι να κλάψετε... Μετά απ’ αυτά που θα πω, μερικοί (ή μερικές) μπορείτε και να γιορτάσετε. Αλλά επειδή για μένα αυτή η μέρα δεν σημαίνει τίποτε απολύτως, με βρήκε εντελώς απροετοίμαστη. Κι αν χτες το βράδυ, μια καλή φίλη που επικοινωνώ τελευταία μαζί της με μηνύματα, δεν μου το θύμιζε....ούτε που θα ασχολιόμουν καν.

Πριν πολλά πολλά χρόνια διάβασα το βιβλίο της Σιμόν Ντε Μπωβουάρ «ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΦΥΛΟ» (το αγόρασα, το διάβασα κι από τότε κατέχει περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη μου...).

Στον πρόλογο λοιπόν του βιβλίου γράφει τα εξής....

«Δε γεννιέσαι γυναίκα, γίνεσαι. Καμιά βιολογική, ψυχολογική ή οικονομική μοίρα δεν προσδιορίζει τη μορφή με την οποία η γυναίκα παρουσιάζεται στην κοινωνία. Είναι ο πολιτισμός στο σύνολό του που παράγει αυτό το πλάσμα, που είναι ανάμεσα στον αρσενικό και τον ευνούχο και περιγράφεται σαν θηλυκό».

Ετσι αρχίζει το κεφάλαιο για την παιδική ηλικία του κοριτσιού, ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στο ΔΕΥΤΕΡΟ ΦΥΛΟ. Είναι οι γραμμές που έγιναν το κεντρικό σλόγκαν στη «μάχη του φεμινισμού», όπου η Μπωβουάρ πολέμησε όχι μόνο σαν διανοούμενη, αλλά και σαν απλός στρατιώτης, παίρνοντας μέρος στις μαζικές γυναικείες διαδηλώσεις και στους ξεσηκωμούς για ίσα δικαιώματα.

Η διακεκριμένη γαλλίδα μυθιστοριογράφος, γράφει για το δικό της φύλο με τη γνώση και το αισθητήριο μιας σοφής γυναίκας, αλλά και με την πιο ωμή λογική. Είναι τόσο προσγειωμένη όσο μόνο μια γαλλίδα θα μπορούσε να είναι.

Το ΔΕΥΤΕΡΟ ΦΥΛΟ είναι μια μοναδική και παγκόσμια αναγνωρισμένη μελέτη που φωτίζει πολύπλευρα τη γυναίκα και την τοποθετεί στις πραγματικές της διαστάσεις.

Αυτά λοιπόν γράφονται στον πρόλογο του βιβλίου που ανέφερα. Το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί απ’ όλους (άντρες και γυναίκες) για να καταλάβουν όλοι πόσο βαθιά ριζωμένες είναι αυτές οι τόσο άδικες προκαταλήψεις εις βάρος των γυναικών. Γιατί παρ’ όλους τους γυναικείους αγώνες και τους εορτασμούς της σημερινής μέρας, όπως πολύ σωστά μου επεσήμανε μια καλή μου φίλη πριν από λίγο (που με πήρε τηλ. για να μου ευχηθεί τάχα χρόνια πολλά για την ημέρα..... και να μου καταθέσει τη δική της προσωπική εμπειρία), ακόμη και σήμερα μια γυναίκα πρέπει να αγωνιστεί διπλά, στον επαγγελματικό στίβο κυρίως, για να αποδείξει ότι είναι τουλάχιστον ίση (αν όχι πολύ καλύτερη...) από έναν κατά γενική ομολογία ηλίθιο συνάδελφό της.

Εγώ τώρα θα μιλήσω προσωπικά, όπως συνηθίζω να κάνω πάντα στις αναρτήσεις μου και θα καταθέσω το προσωπικό μου βίωμα πάνω στο θέμα της καταπίεσης και της διάκρισης που υπέστην από τα παιδικά μου χρόνια.

Ο πατέρας μου όταν γεννήθηκα και τον ρωτούσαν τί παιδί έκανε η μάνα μου....απαντούσε απογοητευμένος χρησιμοποιώντας τη λέξη «ΓΡΑΜΜΑΤΙΟ ......», δηλ. εγώ, σαν κορίτσι που ήμουν, μεγαλώνοντας θα έπρεπε να μου δώσει κάποια προίκα, δηλ. θα είχε στο μέλλον να ξεπληρώσει ένα χρέος. Δεν σας κρύβω ότι παρ’ όλη την αδυναμία που του είχα, αυτό με πείραζε πολύ για πολλά χρόνια. Η μάνα μου το διηγείτο σαν αστείο πάντα και χαχάνιζε, γιατί στο μεταξύ είχε εκπληρώσει την αποστολή της και τον είχε ικανοποιήσει, γεννοβολώντας δύο γιους μετά από μένα (το γραμμάτιο...) αλλά εγώ πικραινόμουν. Άκου «γραμμάτιο»...που μέχρι να παντρευτώ τους κατέθετα όλους τους μισθούς μου και τους βοηθούσα ποικιλοτρόπως....που ικανοποίησα όλα τους τα όνειρα...στις σπουδές μου.....στο γάμο μου. Και που στο τέλος τους γηροκόμησα και η απώλειά τους πάντα θα μου στοιχίζει..... .

Η δε μάνα μου, όταν με έβαζε να κάνω δουλειές π.χ. να στρώνω τα κρεβάτια των αδελφών μου, κι εκείνοι για να με πειράξουν μου λέγαν...στρώσε δούλα το κρεβάτι μου....αντί να τους δώσει από ένα φούσκο ξεγυρισμένο.....με « παρηγορούσε»  τάχα, λέγοντας....μπορεί να σε είπαν δούλα...δεν έγινες κιόλας.....στο κάτω κάτω πρέπει να μαθαίνεις γιατί στο μέλλον θα στρώνεις και το κρεβάτι του άντρα σου...νομίζεις ότι μπορείς να αντιμιλάς ???.....άκου λογική...με προετοίμαζε για να γίνω δούλα κάποιου άντρα στο μέλλον...(πάλι συγχύστηκα σήμερα....)

Και όλη αυτή η αντιμετώπιση με επηρρέασε πολύ και στη μελλοντική μου ζωή  γιατί ΟΛΟΙ βρήκαν έναν «καρπαζοεισπράχτορα» έτοιμο να πει ΝΑΙ σε όλα,  οι προϊστάμενοί μου στη δουλειά...οι συνάδελφοι....οι φίλοι...και κυρίως ο σύζυγος.  Για πολλά χρόνια δεν διεκδίκησα τίποτα στην κοινή μας ζωή....δεν εξέφρασα ποτέ τα ΘΕΛΩ μου και όταν άρχισα να διεκδικώ πράγματα έμενε...άφωνος.

 Και είχε δίκιο ο χριστιανός.....γιατί είχε να αντιιμετωπίσει μια διαφορετική γυναίκα πλέον....που της πήρε πολλά χρόνια να καταλάβει ότι η δική της θέση στο γάμο της ήταν εντελώς διαφορετική από της μάνας της, που ήταν εξαρτώμενη εντελώς από τον....δερβέναγα τον πατέρα μου και που παρ΄όλα αυτά δασκάλευε το μορφωμένο, εργαζόμενο και προικισμένο (είπαμε......γραμμάτιο) κοριτσάκι της να δέχεται τα πάντα.

 Και είμαι απόλυτα σίγουρη,  ότι η σχέση μου με τον κόσμο γενικά θα ήταν εντελώς διαφορετική αν μου είχαν εμφυσήσει  μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση και δεν είχα υποστεί   όλες αυτές τις διακρίσεις που δέχτηκα στο πατρικό μου σπίτι.  ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΧΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΓΥΝΑΙΚΑ.

 Μη βλέπετε τώρα που έχω γίνει μια γλωσσού  και ...¨ξεβρακώνομαι¨ σ΄αυτή τη σελίδα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι έχω ήδη μπει στα δεύτερα ήντα και θέλω να είμαι απόλυτα αληθινή.....η απώλεια των γονιών μου μπορεί να με έθλιψε αλλά και με «απελευθέρωσε»....και για όσους με ξέρουν « καλά»,  τώρα πια  είμαι εγώ η......τσεφαλή της οικοζένειας.....πού λέει κι ο Κρητικός πεθερός μου (πάντα τον απασχολούσε το ζήτημα.....κι όταν ερχόταν στην Αθήνα ρώταγε πάντα μυστικά τη μάνα μου.....τσε δε μου λες συμπεθέρα....τσε ποιος είναι η τσεφαλή της οικοζένειας???...Και οι δύο συμπέθερε......τον τάπωνε  η Εξυπνοπούλου (μετανιωμένη ίσως..).....και φυσικά εκείνος τα «έβαφε»,,,μαύρα).

Σαν κατακλείδα θέλω να πιστεύω ότι εγώ, από τη δική μου κακή εμπειρία, προσπάθησα να μεγαλώσω τα παιδιά μου (δυο κόρες κι έναν γιο....βλέπετε έχω κι από τα δύο φύλα και δικαιούμαι δια να....ομιλώ) όσο γίνεται πιο ισότιμα και με βάση τη δικαιοσύνη και το μέτρο. Γιατί πολύ εύκολα μπορείς να περάσεις στο αντίθετο άκρο και να χαθεί η ισορροπία. Και πιστεύω ότι τα πάντα εξαρτώνται από τις μάνες, κι εγώ σαν μάνα εύχομαι να το έχω πετύχει σε αρκετά καλό βαθμό. 

Αυτά....και του χρόνου τέτοια μέρα να είμαστε όλοι καλά....πολλά φιλιά.

ΤΑ ΡΟΔΙΑ ΜΟΥ

Και φτάσαμε επιτέλους στο αγαπημένο μου θέμα.....τα ρόδια . Αγαπημένα και να τα τρώω (σκέτα ή μέσα σε σαλάτες)....και να τα πίνω (σε χυμό ή λικέρ) αλλά και να τα κάνω με χαρτοπολτό. Μιλάμε για πολύ  «ρόδινη» ζωή....

Τα ρόδια λοιπόν ήταν τα πρώτα που με ενέπνευσαν να καταπιαστώ με τον χαρτοπολτό. Ήταν όμορφα, χαρούμενα, γιορταστικά,  διακοσμητικά και κυρίως πανεύκολα. Όταν αρχίσετε τα έργα σας, προτείνω ανεπιφύλακτα να ξεκινήσετε με το ρόδι. Δεν θα σας απογοητεύσει και μετά θα συνεχίσετε με τα δυσκολότερα.

Σχηματίζω το κλασικό πλέον μπαλάκι με τσαλακωμένες εφημερίδες και χαρτοταινία. 

Τύλιγμα με χαρτοπολτό και καλό στέγνωμα.

Οταν στεγνώσει κολλάμε ένα μικρό μπαλάκι χαρτοπολτού (μόνο) στην κορυφή.

Με το πίσω μέρος ενός μολυβιού κάνουμε μια τρύπα στο κέντρο (του μπαλακίου....)

Με τα δάχτυλά μου σχηματίζω 5-6 μυτούλες, πριν αρχίσει να στεγνώνει και το πρόσθετο μπαλάκι.

Γιαλοχάρτισμα, αστάρωμα και βάψιμο με ακρυλικά. Κάνω ένα μίγμα με κόκκινο καρμινίου, μια σταγόνα μπλε και ίσως λίγο κίτρινο. 

Πριν στεγνώσει καλά καλά το πρώτο κόκκινο χρώμα βουτάω τα δάχτυλά μου σε λίγο κίτρινο και κάνω κατά τόπους δαχτυλιές για να γίνουν οι αποχρώσεις του ροδιού.

Όταν στεγνώσει καλά το χρώμα, βερνικώνω με ακρυλικό βερνίκι νερού, κατά προτίμηση γιαλιστερό (glossy).

Πριν τελειώσει το μάθημα....θέλω να επισημάνω κάτι. Παρ΄όλα τα ασταρώματα, τα βαψίματα και τα βερνικώματα....τα ροδάκια μου μερικές φορές, όταν κτυπήσουν, ξεβάφουν στο σημείο εκείνο και φαίνεται λίγο το γκριζάκι του πολτού. Κάποια φίλη, δεν θυμάμαι όμως ποιά (ένα μυαλό...χειμώνα-καλοκαίρι ...) μου πρότεινε να ρίχνω κόκκινο χρώμα στον γκρίζο χαρτοπολτό που προορίζεται για τα ρόδια.....δεν το έχω δοκιμάσει ακόμα...αλλά είναι στα "υπ΄όψιν".....

Αυτά......ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ.....Πολλά φιλιά.....

EΠΕΤΕΙΑΚΟ (3)

Σήμερα έχω επέτειο. Συμπληρώνω 36 συναπτά χρόνια γάμου. Δεν θα το ανέφερα σαν γεγονός, απλά έψαχνα να βρω μια ευκαιρία να κοτσάρω κάποιες φωτογραφίες για να πάρετε μια ιδέα για την αφεντιά μου......για να ικανοποιήσω τυχόν (λέω.....) περιέργειά σας για το πώς είναι η αφεντομουτσουνάρα μου. Μάλλον για το πώς ήταν κάποτε.....Σιγά να μη σας έβαζα σημερινές φωτό που έχω αρχίσει και σταφιδιάζω (χα χα χα ....). Ο άντρας μου πάντως λέει ότι και σήμερα είμαι μια χαρά. Κι αυτό βέβαια οφείλεται στον ίδιο. Σε ποιον άλλο ???.... Γιατί πάντα φρόντιζε να με συντηρεί καλά.....να μη με ζορίζει στην ανηφόρα.....να μου αλλάζει λάδια τακτικτά (λάδια και....πετρέλαια μου άλλαζε συμπληρώνω εγώ). Τελικά για τη γυναίκα του μιλάει αυτός ο άνθρωπος ????....ή για τ’ αμάξι του ???.....Αμάν αυτοί οι άντρες.....

O εν λόγω γάμος λοιπόν υπήρξε προϊόν προξενιού. Σιγά να μη μου επέτρεπαν οι εξ επαρχίας ορμώμενοι γονείς μου να...ερωτευτώ. Τα προξενιά πάμπολλα. Αρχισαν μόλις τελείωσα το λύκειο. Μόλις τελείωνα μία «συνάντηση» (έτσι τη λέγαν τότε...) μου είχαν έτοιμη την επόμενη. Το τί καφέδες ήπια με μερικούς....το τί τραπέζια μου έκαναν κάποιοι άλλοι....δεν περιγράφεται. Και βέβαια όλα αυτά γινόντουσαν με τις ευλογίες τους και τις ευχές τους (έφαγα βέβαια και ήπια κάποιους καφέδες κρυφά με κάποιους άλλους.......αλλά δεν χρειάζεται να το εξομολογηθώ γιατί τους έχω ικανούς να αναστηθούν και να με....κανονίσουν).

Ο πατέρας μου έτρωγε τα λυσσακά του που λένε......Ηθελα να ‘ξερα γιατί δεν αποφασίζει αυτό το κορίτσι .....ρώταγε συνέχεια τη μάνα μου. Μια χαρά παιδί είναι, πτυχιούχος, δημόσιος υπάλληλος, με περιουσία, χωρίς πολλές οικογενειακές υποχρεώσεις. Αυτές ήταν οι προδιαγραφές που είχαν θέσει οι ίδιοι.....Οχι όμως εγώ (τώρα που το σκέφτομαι ούτε κι εγώ η ίδια ίσως δεν ήξερα τότε τί ήθελα......Κανονικά έπρεπε να παντρευτώ τώρα...που ξέρω τί θέλω...αλλά αυτό το έμαθα μέσα από την εμπειρία του γάμου...οπότε ??? Καλά να πάθω....αν έπαθα κάτι).

Οσον αφορά τη μάνα μου, αυτή ήταν σίγουρη ότι θα αποφάσιζα, όταν θα αποφάσιζε και η Ματούλα, η οποία ήταν μια ανύπαντρη επίσης,  δύστροπη γειτόνισσα  περίπου 40άρα.  Και δεν θα το πιστέψετε......Στις 6 Μαρτίου 1976 στη γειτονιά μας βγήκαν δυο κοπέλες, ντυμένες τα νυφικά τους, από τα πατρικά τους για να πάνε στην εκκλησία......Μαντέψατε ???.....Η Ματούλα κι εγώώώώώ......(εδώ πέφτει γέλιο...) Η μάνα μου από τότε κοκορευόταν για το προφητικό της ένστικτο κι έλεγε παντού ότι αφού παντρεύτηκαν αυτές οι δυο (Ματούλα κι εγώ...) καμιά κοπέλα δεν επρόκειτο να μείνει στο ράφι.....

Τεσπά, για να μη μακρυγορώ, τα θυμάμαι και...συγχύζομαι (τώρα τα λέω για πλάκα...τότε όμως ήταν πολύ ζόρικα τα πράγματα), βρέθηκε επιτέλους ο νέος εκείνος ο οποίος συγκέντρωνε όλες τις παραπάνω προδιαγραφές. Και των γονιών μου και τις δικές μου....Και είπα το «Ναι» που όλοι περίμεναν με ανυπομονησία,  και πέρασαν αυτοί (οι γονείς) καλά κι εγώ......(θ’ αφήσω τον ιστορικό του μέλλοντος ν’ αποφασίσει.....).

Αυτό το κορίτσι λοιπόν....ποιος το πήρε ????????

Αυτός...ο άνθρωπος αυτός.....είναι ο άλλος μου εαυτός (Ρίτα.....)

 Αντε......και στα δικά σας οι λεύτεροι.....φιλιά πολλά....

(Είχα και άλλες φωτό καλύτερες...άμα τις βρω θα τις βάλω....να επανέλθετε)
 

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΧΑΡΤΟΠΟΛΤΟ

Και μετά από τη συνταγή για το φαγητό, ακολουθεί η συνταγή για τον χαρτοπολτό. Προσέξτε μόνο μη τις μπερδέψετε. Διαβάζοντας τα σχόλιά σας, κατάλαβα ότι πολλοί  ενδιαφέρεστε ήδη για τη συνταγή μου γιατί σας ξεσήκωσα και βιάζεστε ν’ αρχίσετε τα έργα. Μακάρι να το κάνετε και να μη βαρεθείτε τη φασαρία του γιατί σας έχω επανειλημένα τονίσει ότι είναι βρώμικη και φασαριόζικη διαδικασία. Ομως μπορείτε να κάνετε μια μεγαλούτσικη ποσότητα, να κάνετε τις πρώτες κατασκευές σας και ό.τι περισσέψει, τυλιγμένο καλά σε σακούλα και βουρ για το ψυγείο. Εγώ έτσι κάνω πάντως......

Ξεκινάμε λοιπόν, χαρτί και μολύβι και θα βοηθήσουν και οι φωτό.....

Παίρνουμε 2-3 φύλλα εφημερίδων (μαζί)  τα κρατάμε από την τσάκιση (πλάγια) κι αρχίζουμε να τραβάμε με το χέρι γρήγορα σε λωρίδες  περίπου 2 εκατοστών. Ετσι σκίζονται πανεύκολα σε σχετικά ίσιες λωρίδες, ενώ αν τις τραβήξετε από άλλα σημεία το χαρτί κοντράρει. Επίσης μη δοκιμάσετε με περισσότερα φύλλα γιατί θα δυσκολευτείτε στο σκίσιμο (τα ευκόλως εννοούμενα.....κλπ. κλπ.)

 Μουλιάζουμε τα χαρτιά μας σε ζεστό νεράκι περίπου μια ώρα. Εγώ συνήθως τα αφήνω όλη τη νύχτα και τα ξαναπιάνω το πρωϊ.

 

Παίρνω μια ποσότητα, πάλι με ζεστό νεράκι και την αλέθω στο μούλτι μου (χρησιμοποιώ το παλιό μου μούλτι...όχι αυτό που έχω τώρα για τα φαγητά μου).

 

 

Στρώνω στο νεροχύτη μου 2-3 τούλια από μπομπονιέρες και ρίχνω τις αλεσμένες εφημερίδες να στραγγίσουν.

 

 Τις σφίγγω καλά για να φύγει όλο το νερό.

 

Γίνεται μια σφιχτή μάζα την οποία βάζω σε ένα μπωλ κι αρχίζω να την μαδάω σε μικρότερα κομμάτια για να μπορέσουν να εισχωρήσουν παντού οι κόλλες που έχω ήδη ετοιμάσει.

 

 

Παίρνω ένα κεσεδάκι από γιαούρτι (όταν έχω μικρή ποσότητα αλεσμένης χαρτόμαζας, διαφορετικά κάτι μεγαλύτερο)  το γεμίζω με κρύο νερό κατά τα ¾ και ρίχνω 1-2 κοφτά κουταλάκια γλουτολίνη ανακατεύοντας καλά. Αυτό σε λίγα λεπτά θα χυλώσει και θα μοιάζει με διάφανη κρεμούλα.

Μετά ρίχνω 1-2 κουταλάκια κόλλα πλακιδίων (κόλλα, όχι σκόνη) και τέλος μια κουταλιά της σούπας λάδι κι ανακατεύω να ομογενοποιηθεί καλά.

Ρίχνω το μίγμα με τις κόλλες στη μαδημένη χαρτόμαζα κι αρχίζω να ζυμώνω (εδώ αρχίζει να φαίνεται η ευεργετική επίδραση εκτόνωσης και χαλάρωσης του ζυμώματος που σας έλεγα σε προηγούμενη ανάρτηση....)

Τώρα έχουμε ένα μίγμα ωραίο, κάπως γλιτσερό που μοιάζει με άγρια γκρίζα πλαστελίνη και είναι έτοιμο να το εφαρμόσουμε στα προσχέδια (σκελετούς) των κατασκευών μας. Κάνουμε τα έργα μας  και όσο περισσέψει είπαμε.....σακούλα σφιχτά δεμένη....και ψυγείο.

Από την εμπειρία μου έχω παρατηρήσει ότι, μόλις τελειώσει η επικάλυψη ενός έργου με χαρτοπολτό, βοηθάει πολύ να έχω δίπλα μου ένα μπωλάκι με διαλυμένη γλουτολίνη (κρεμούλα) να βουτάω τα δάχτυλά μου και να χαϊδεύω τα έργα μου ώστε να έχουν ένα πιο λείο φινίρισμα.

Ομως, όπως και να το κάνουμε, στεγνώνοντας τα έργα, εξατμίζεται το νερό από τις κόλλες και μια αγριάδα την έχουν......Γι’αυτό στοκάρουμε με λίγο ακρυλικό στόκο και τρίβουμε με ψιλό γιαλόχαρτο για να γίνει η επιφάνεια όσο γίνεται πιο λεία.

Επίσης έχω να προσθέσω ότι τον πιο τέλειο χαρτοπολτό τον κάνουν οι αυγοθήκες και όλες εκείνες οι συσκευασίες από ανακυκλωμένο χαρτί (Πιάστε κάνα φίλο αυγουλά στη λαϊκή.....ότι κάνετε θα είναι για καλό σκοπό). 

Αυτά είχε να πει η κυρά δασκάλα, ετοιμάστε τα κουβαδάκια σας και τα υπόλοιπα υλικά σας και ξεκινείστε. ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ......