ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΨΕΥΤΟΒΙΤΡΩ

Για τις κατασκευές μου με το ψευτοβιτρώ έχω κάνει εδώ και αρκετούς μήνες ανάρτηση , αλλά επειδή έχω πολύ καιρό να σας το παίξω «ψευτοδασκάλα» γι’αυτό σήμερα σκέφτηκα να σας δείξω με απλό τρόπο την τεχνική που χρησιμοποιώ για να   μεταμορφώνω ένα απλό ποτήρι για ουίσκυ σε κηροπήγιο.

Παίρνω λοιπόν το ποτήρι μου και με ένα σωληνάριο ανάγλυφου χρώματος σχεδιάζω επάνω του διάφορα σχήματα, που μοιάζουν με κερήθρα (λέμε τώρα...). Τα αγαπημένα μου χρώματα για τα περιγράμματα είναι το ασημί και το μαύρο.

Κατόπιν βάφω τα κουτάκια με χρώματα για γιαλί . Ευνόητο ότι τα χρώματα είναι διάφανα (transparent). Υπάρχουν χρώματα νερού αλλά και διαλυτικού. Εγώ συνήθως χρησιμοποιώ τα νερού (υδατοδιαλυτά), γιατί απεχθάνομαι τα διαλυτικά και τα νέφτια, και για λόγους υγείας (αναπνευστικό) αλλά και για πρακτικούς λόγους . Τα πινέλα καθαρίζονται μόνο με το ανάλογο διαλυτικό, τα χέρια βρωμάνε για ώρες....και άντε μετά να κόψεις σαλάτα ή να πλάσεις τίποτα μπιφτέκια........Είμαστε και νοικοκυρές γυναίκες, υπεύθυνες για το φαϊ της φαμίλιας. Μη κοιτάτε που ανάμεσα σε χιλιάδες δουλειές κλέβουμε και λίγο χρόνο για τα «δικά μας» για να μη μας στρίψει εντελώς....

 

Ενα άλλο σχεδιάκι που εφαρμόζω στα ψευτοβιτρώ μου, είναι αυτά τα γεωμετρικά, ας πούμε, κουτάκια που τα κάνω συνήθως με μαύρο χρώμα για έμφαση και τα βάφω εσωτερικά με τον ίδιο τρόπο.

Αντε....στρωθείτε και φτιάξτε τα. Πού θα πάει ????.....δε θα χειμωνιάσει ???? Και τότε θα έχετε τα δικά σας ρεσώ για να σας συντροφεύουν με ιριδίζουσες παιχνιδιάρικες αναλαμπές τα κρύα βράδια του χειμώνα.

ΚΗΡΟΠΗΓΙΑ ΜΕ ΨΕΥΤΟΒΙΤΡΟ

 Λέω, από σήμερα, ν΄αρχίσω να ξεδιπλώνω το απίστευτο ταλέντο μου (τς τς τς...) και να βάλω τα πράγματα σε μια τάξη. Γιατί μέχρι σήμερα όλες σχεδόν οι αναρτήσεις μου υπήρξαν  ένας αχταρμάς  πράγμα που με δυσκολεύει και στις ετικέττες μου. Αλλά από πού να ξεκινήσω ????.....Σκέφτηκα λοιπόν να σας παρουσιάσω τις πιο πρόσφατες δημιουργίες μου και σιγά σιγά θα πάμε και στις παλιότερες. Πάντως τις όμορφες πάνινες κούκλες που έκανα στα παιδικά μου δεν θα τις δείτε διότι η συχωρεμένη mother δεν μας άφησε κανένα ενθύμιο. Μας τα πέταγε όλα, μαζί με τα σχολικά μας κάθε καλοκαίρι που έκλεινε το σχολείο. Κάθε Ιούνιο (του Αη Γιάννη του Κλείδωνα που λένε)  έβαζε μια μεγάλη φωτιά στο διπλανό άχτιστο οικόπεδο και με την ευκαιρία του καψίματος του μαγιάτικου στεφανιού μας, τα έκαιγε όλα. Ο θηλυκός Νέρων.......Κι εμείς τα βλαμένα πηδάγαμε τη φωτιά που την τροφοδοτούσαν οι αναμνήσεις μας. Οικολογία και Ανακύκλωση δεν υπήρχαν στο ελληνικό λεξικό εκείνες τις δεκαετίες......

Φέτος λοιπόν στις γιορτές έκανα αρκετά πραγματάκια. Οπως κηροπήγια με χρώματα σμάλτου. Ιδού......