ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Χρόνια Πολλά και Καλά σε όλους.

Ευχαριστώ, από τα βάθη της καρδιάς μου, όλους σας, για τη φιλία, τον θαυμασμό και την αγάπη που μου προσφέρατε απλόχερα τη χρονιά που πέρασε.

Εύχομαι στον καθένα από σας, την καινούρια χρονιά, να πραγματοποιηθούν οι περισσότερες ευχές και προσδοκίες του.

Σε μένα θα ήθελα όλοι να ευχηθείτε από καρδιάς, να έχω καλή υγεία και κυρίως τεράστια ψυχική δύναμη και κουράγιο.....Αυτό μόνο μου χρειάζεται και μου αρκεί. Κι αυτό μόνο εύχομαι για τον εαυτό μου για τόν καινούριο χρόνο....αλλά και για τα χρόνια που θα ακολουθήσουν, αν θέλει ο Θεός. Τίποτε άλλο......

Σας αγαπώ, σας στέλνω μια τεράστια αγκαλιά και σας φιλώ έναν έναν χωριστά.....

ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Εγώ το καλοκαίρι το πέρασα στο εξοχικό του παππού και της γιαγιάς στην Παλιά Φώκια.  Εκεί οι παππούδες μου έχουν ένα μεγάλο σπίτι με μεγάλο κήπο και μου αρέσει να πηγαίνω κάθε καλοκαίρι.

Το πρωϊ δεν σηκωνόμαστε πολύ νωρίς γιατί η γιαγιά μου είναι πολύ μαχμουρλού και αργεί να ξυπνήσει. Πάντως μας ετοίμαζε ένα ωραίο πρωϊνό, και αφού έκανε τις πρωϊνές δουλειές της, πηγαίναμε στη θάλασσα που απέχει από το σπίτι περίπου ένα χιλιόμετρο.

Στη γιαγιά μου άρεσε να κολυμπάει με βατραχοπέδιλα γιατί έτσι έχει συνηθίσει από τότε που ήταν νέα αλλά και γιατί με αυτά έκρυβε  την κοιλιά της μέχρι τη στιγμή που θα βυθιζόταν στο νερό. Επίσης την ώρα που είναι στη θάλασσα φοράει απαραιτήτως γυαλιά ηλίου (μυωπίας) για να βλέπει πού έχουμε αφήσει τα πράγματά μας  και καπέλο για να μην κάψει ο ήλιος το πρόσωπό της.

Μετά γυρίζαμε σπίτι, τρώγαμε και ξαπλώναμε γιατί η γιαγιά μου έλεγε ότι ο μεσημεριανός ύπνος είναι πολύ ωφέλιμος για την επιδερμίδα της, γιατί θέλει να φαίνεται νέα και ωραία (ακόμα....).

 Η γιαγιά μου σχεδόν κάθε απόγευμα  μπλεκόταν με τα λάστιχα του κήπου και πότιζε ενώ ο παππούς μου καθόταν σε μια πολυθρόνα και όλο  μουρμούραγε για το λογαριασμό του νερού.....

Στο πίσω μέρος του σπιτιού είχε φτιάξει κι έναν μικρό λαχανόκηπο αλλά φέτος δεν είχε καθόλου επιτυχία η παραγωγή της γιατί μάζεψε μόνον ένα μικρό αγγούρι και η γιαγιά μου (που της αρέσουν πολύ τα αγγούρια....) ήταν έξω φρενών και ορκίστηκε ότι άλλη χρονιά δεν θα ξαναφυτέψει τίποτα.....και γκρίνιαζε για το νερό που χάλασε.

Μερικές φορές έμπαινε και σε ένα μικρό δωμάτιο της αυλής που το έλεγε «ξενώνα» κι έκανε τα καλλιτεχνικά της. Πάντως αυτό το δωμάτιο μόνον ξενώνας δεν ήταν γιατί  εκεί μέσα γινόταν της μουρλής από τα πράγματα που έχει μαζέψει η γιαγιά μου για τις καλλιτεχνίες της και ο παππούς μου τα έλεγε «σαβούρες».

Τις καθημερινές η γιαγιά μαγείρευε απλά φαγητά και κυρίως σαλάτες για να έχει περισσότερο χρόνο αλλά το Σαββατοκύριακο που μαζευόντουσαν όλα τα παιδιά της έκανε κάτι ταψάρες με παστίτσιο ή γεμιστά και κρέατα στο φούρνο και παγωτά και γλυκά ψυγείου. Μετά την έπιαναν οι τεμπελιές της και μας νεροπέρναγε εμένα και τον παππού μου με σαλάτες και ομελέτες.....

Πάντως τον ελεύθερο χρόνο της έκανε πολλά πράγματα από αυτά που κάνει κάθε καλοκαίρι. ‘Εκανε, ας πούμε, πολλά λικέρ, φράουλα, βύσσινο, βερύκοκκο και δυόσμο. Τα έβαζε σε μεγάλες γυάλες στο ταρατσάκι της αυλής για να τα βλέπει ο ήλιος και να ωριμάζουν σιγά σιγά.

‘Εκανε και ωραία σπιτική λεμονάδα από τα λεμόνια του κήπου της.

Επίσης έκανε και πολλές μαρμελάδες.....φράουλα, βερύκοκκο, ροδάκινο που τις τρώγαμε στο πρωϊνό μας αλλά και χάριζε στις φίλες της.

 Γλυκά του κουταλιού έκανε μόνον νεραντζάκι πράσινο από τα δέντρα της αλλά, αυτή τη φορά, δεν το ξεπίκρισε πολύ και είπε ότι δεν την πειράζει γιατί κάνει καλό στο στομάχι της και μάλλον θα το φάει μόνη της σιγά σιγά. Πάντως ο παππούς μου που το δοκίμασε, μετά το έφτυσε και μετά έπινε όλο νερό και μασούλαγε καραμέλες για να συνέλθει από την πίκρα.....

Τον Αύγουστο μαζέψαμε και τα σύκα από την συκιά μας  αλλά δεν μπορέσαμε να μαζέψουμε και τη γιαγιά από τα σύκα γιατί δεν πρέπει να τρώει πολλά γιατί της κάνουν κακό στην υγεία της.

Μετά ήλθε ο καιρός να μαζέψουμε τα φυστίκια και τα αμύγδαλα. Αυτά τα περιποιήθηκε ιδιαιτέρως ο παππούς μου γιατί τον βάζαμε να τα καθαρίζει κι αυτός τα έτρωγε και η γιαγιά γκρίνιαζε γιατί τα ήθελε για τα γλυκά της.....

Κάθε απόγευμα πηγαίναμε βόλτα με τον Πάκη, το σκυλάκι της γιαγιάς, που είναι πολύ χαριτωμένο και παιχνιδιάρικο και ο παππούς μου του έχει μεγάλη αδυναμία.

 

   

Τα βράδια καθόμαστε στην αυλή που η γιαγιά μου την έχει φτιάξει πολύ όμορφη και την έλεγε «καλοκαιρινό στέκι» και ακούγαμε μουσική και βλέπαμε και τηλεόραση. Μάλιστα η γιαγιά μου, αργά το βράδυ, έβλεπε κι ένα τούρκικο σήριαλ που της άρεσε πολύ αλλά χαμήλωνε την ένταση για να μη την ακούνε οι γείτονες και μου έλεγε να μην λέω σε κανέναν ότι το βλέπει.

Μόλις τελείωνε το έργο της καθόταν στο κομπιούτερ της κι έγραφε μηνύματα στις φίλες της και μετά έπαιζε και κάτι παιχνίδια που έσπαγε κάτι φούσκες (μεγάλη γυναίκα....) και νικούσε τις φίλες της και χαιρόταν πολύ. Στο μεταξύ ο παππούς ροχάλιζε στην πολυθρόνα του κι εγώ στον καναπέ και μετά μας έβαζε στο σπίτι για ύπνο....σηκωτούς.

‘Ετσι πέρασα το καλοκαίρι μου στο εξοχικό των παππούδων μου και θα περιμένω με χαρά το επόμενο καλοκαίρι για να το περάσω πάλι μαζί τους. Γιατί η γιαγιά μου έχει μεγάλη πλάκα....και πέρασα όμορφα.

(Κι εγώ θα περιμένω τον καιρό που θα αποκτήσω εγγόνι για να γράφει τέτοιες εκθέσεις.....γιατί, για όσους δεν με ξέρετε καλά.....σας την έσκασα)

Φιλιά πολλά, καλό φθινόπωρο και καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά που σπουδάζουν.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΣΤΕΚΙ

Αυτή την εποχή, όπως κάθε καλοκαίρι, εδώ και πολλά πολλά χρόνια, κατοικοεδρεύω στο εξοχικό, όπου και έχω μεταφέρει τις πάσης φύσεως δραστηριότητές μου. Εκτός από τις καθημερινές μου δουλειές ρουτίνας, ασχολούμαι με την κηπουρική, διάφορα μαστορέματα και όταν περισσεύει λίγος χρόνος και με τα καλλιτεχνικά μου. Σπανιότατα δε (δυστυχώς), βουτάω τον ....ούχο και πάμε και για καμιά θαλασσινή βουτιά.

Οι ώρες όμως που πραγματικά μακαρίζω την καλή  μου τύχη να ζω στην εξοχή, είναι οι απογευματινές. Τότε, παρατάω ό,τι έχει να κάνει με το εσωτερικό του σπιτιού και πιάνω....στασίδι στην αυλή. Για να την κάνω μάλιστα πιο ελκυστική και απολαυστική έχω  δημιουργήσει ένα ωραίο στέκι όπου, πίνουμε τον απογευματινό καφέ μας, εγώ κάνω τα εργόχειρά μου, τα καλλιτεχνικά μου, δεχόμαστε τις επισκέψεις μας, ακούμε την αγαπημένη μας μουσική και όταν νυχτώσει ανάβουμε τα κεράκια μας και ρομαντζάρουμε.....

Προ καιρού μάλιστα είχα βρει πεταμένα στο δρόμο κάποια χοντρά αφρολεξένια μαξιλάρια, τα οποία μάζεψα, καθάρισα, τα έντυσα με κάποια παλιά καλύμματα (γι’ αυτό δεν πετάμε τίποτα.....) και τα έβαλα πάνω σε ένα ντιβανάκι με διάφορα πολύχρωμα μαξιλαράκια που τα έκανα από παλιά μακό μπλουζάκια των παιδιών.

Το στέκι μου έγινε με όποια υλικά είχα, με κέφι και δημιουργική διάθεση και κάθε απόγευμα και βράδυ με περιμένει να το απολαμβάνω......

Συγχωρείστε με για τον κενό τοίχο και το διαλυμένο διακοσμητικό. Στο εργαστήρι επικρατεί αναβρασμός δημιουργίας κι ετοιμάζονται διάφορα στολίδια που θα εκθέσω προσεχώς......θα δείτε.

Εύχομαι σε όλους καλό καλοκαίρι,

Καλό μήνα Ιούλιο να περάσουμε χωρίς φωτιές και καύσωνες,

Και σας στέλνω πολλά δροσερά φιλιά από την αυλή μου.

Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΩΝ ΦΟΙΝΙΚΩΝ

Όπως οι περισσότεροι ασφαλώς έχουμε πληροφορηθεί, εδώ και μερικά χρόνια έχει εμφανιστεί η ασθένεια των φοινικόδεντρων, που έχουν προσβληθεί από το κόκκινο σκαθάρι και η οποία ασθένεια έχει λάβει, δυστυχώς, επιδημικές διαστάσεις.

 Το έντομο με την επιστημονική ονομασία κόκκινος ρυγχωτός κάνθαρος 

(Rhynchophorus ferrugineus) καταστρέφει τα φοινικόδεντρα και η αντιμετώπισή του έχει αποδειχτεί μέχρι σήμερα εξαιρετικά  δύσκολη. 

Το κόκκινο σκαθάρι εμφανίστηκε για πρώτη φορά πριν από χρόνια στην Κρήτη, όπου απειλεί το περίφημο φοινικόδασος στο Βάι, και στη συνέχεια προσέβαλε φοινικόδεντρα σε πολλές περιοχές σε όλη την Ελλάδα.

 Ειδικά στη Ρόδο το πρόβλημα είναι σοβαρό, δεδομένου ότι στο νησί υπάρχουν χιλιάδες φοινικοειδή, πολλά από τα οποία έχουν εισαχθεί από το εξωτερικό.

 Έχει διαπιστωθεί ότι το έντομο αυτό εντοπίστηκε αρχικά στην Αίγυπτο και έφτασε και στην Ελλάδα από τα εισαγόμενα φοινικόδεντρα για καλλωπιστικούς σκοπούς κυρίως σε ξενοδοχειακές μονάδες, χωρίς να γίνεται κανένας έλεγχος. 

Το σκαθάρι εισχωρεί από την κορυφή του δένδρου εκεί όπου ξεπροβάλλουν τα νέα φύλλα,ή εισχωρεί από τομές ,οπές από κατεστραμένα τμήματα του κορμού ή άλλες αλλοιώσεις λόγω ηλικίας ή άλλων λόγων στο υπέργειο μέρος του φυτού.

Μόλις εισχωρήσει στο εσωτερικό του φυτού τότε  το θηλυκό γεννάει περίπου 300 αυγά, τα οποία εκκολάπτονται σε 3-5 μέρες σε κάμπιες και φανταστείτε τον αριθμό τους στις επόμενες γενιές όταν τα θηλυκά ωοτοκήσουν.

Όλα αυτά μ΄ ένα μόνο γονιμοποιημένο θηλυκό. Και μόνο όταν αρχίσει να σαπίζει το φοινικόδεντρο φαίνεται ότι έχει προσβληθεί από την ασθένεια.
Παρά δε τις εντατικές προσπάθειες των γεωπόνων, το πρόβλημα δυστυχώς δεν έχει βρει ακόμα τη λύση του.

Οι τελευταίες ειδήσεις για το μέγεθος και το εύρος της προσβολής από το σκαθάρι Rynchophorus ferrugineus, προξένησαν στους ειδικούς μεγάλη ανησυχία σχετικά με  την τύχη και πιθανή καταστροφή κατ΄αρχήν των φοινίκων, αλλά και γενικά των φοινικοειδών που αναπτύχθηκαν και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της εικόνας και της ιστορίας παλαιών περιοχών της πρωτεύουσας , αφού πολλές φορές αποτελούν κεντρικό διακοσμητικό κομμάτι πλατειών, δρόμων, δημοσίων κτιρίων αλλά και κατοικιών για δεκαετίες.

Το φονικό κόκκινο σκαθάρι αφήνει στο πέρασμά του την καταστροφή ακόμη και προπολεμικών φοινίκων στη Λεωφόρο Ποσειδώνος της πρωτεύουσας καθώς και άλλων εισαγόμενων καλλωπιστικών φοινικοειδών.

Οι επιστήμονες  από το Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο, που παρακολουθούν την αλματώδη εξάπλωση του σκαθαριού, εκτιμούν ότι στα νότια προάστια της Αθήνας έχουν αφανιστεί περισσότεροι από 1.000 φοίνικες, με αποτέλεσμα τα συνεργεία των δήμων να μην προλαβαίνουν να ξεριζώνουν τα φυτά και να τα απομακρύνουν καθώς ο κίνδυνος προσβολής και των υγιών φοινίκων είναι πολύ μεγάλος.

Το σκαθάρι τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και μπορεί να μεταφερθεί σε απόσταση έως και 7 χλμ.

Απούσα και πάλι η Πολιτεία

Για άλλη μια  φορά όμως η χώρα μας καθυστέρησε πολύ στην λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση του «ιού», ο οποίος πρωτοεμφανίστηκε μετά την Ολυμπιάδα λόγω της ανεξέλεγκτης εισαγωγής για καλλωπιστικούς κυρίως λόγους φοινικοειδών από την Αίγυπτο, με αποτέλεσμα την εξάπλωση της νόσου σε όλη την Ελλάδα και την δημιουργία μιας νέας αγοράς πρόληψης και «θεραπείας» του σκαθαριού γύρω από την οποία έχουν αρχίσει να συνωστίζονται ποικίλα επιχειρηματικά συμφέροντα. 

 Συγκεκριμένα, οι προμηθευτές φυτοφαρμάκων και αντιπροσώπων ποικίλων τεχνολογιών που υπόσχονται ριζικές λύσεις για την αντιμετώπιση του σκαθαριού, έχουν ενσκύψει πάνω από το πρόβλημα χωρίς όμως πειστικές λύσεις και το κυριότερο με πολύ μεγάλο κόστος.

Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι «κάποιοι συνδεδεμένοι με την εξουσία και τον κορβανά της», επιμένουν σε πανάκριβες και αναποτελεσματικές μεθόδους όπως είναι η κοπή και ταφή που κοστίζει από 500 έως 1.000 ευρώ ανά δένδρο, η έγχυση σκευάσματος με ορούς κόστους 100 ευρώ ανά δένδρο ή η χρήση μικροκυμάτων κόστους 400 ευρώ ανά δένδρο.

Είναι φανερό ότι  κάποιοι έχουν μυριστεί χρήμα  με το τσουβάλι και έχουν αρχίσει να πιέζουν προς κάθε κατεύθυνση για να μοιραστούν τους πόρους που η πολιτεία χρειάζεται να διαθέσει για το «Αμερικανικό» πρότυπο διακόσμησης που έχουν επιλέξει δήμοι, ξενοδόχοι και ιδιώτες. 

Μέχρι όμως να αποφασίσουν  ποιος θα πάρει τη μερίδα του λέοντος  μάλλον θα είναι πολύ αργά. Ήδη το σκαθάρι έχει εξαφανίσει τον κανάριο φοίνικα. Ελπίδα όλων είναι να μην κολλήσει και τα άλλα είδη φοινικοειδών.

ΟΙ ΚΑΚΤΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΧΥΦΥΤΑ

  Τους έχω τρελή αδυναμία.....

Η μάνα μου όσο ζούσε τα αντιπαθούσε όπως ο «εξαποδώ» το λιβάνι......Ήθελα να ‘ξερα γιατί μαζεύεις αυτά τα γρουσούζικα πράγματα εδώ μέσα.....τα άχρηστα κι επικίνδυνα. Κι έχεις και μικρά παιδιά..... Εγώ όμως γοητευόμουν πάντα από την ποικιλία τους, τα σχήματα αλλά και τα άνθη τους. Τα οποία, σε κάποια είδη, είναι πολύ εφήμερα αλλά εξαίσια.

Με τον καιρό απέκτησα μια ωραία συλλογή και διαβάζοντας γι’ αυτά τα περίεργα είδη έμαθα τα παρακάτω....

Οι κάκτοι λοιπόν κατάγονται από περιοχές της βόρειας και της νότιας Αμερικής και φύονται σε περιοχές με μεγάλη ξηρασία αλλά και σε εδάφη πλούσια σε οργανικά στοιχεία. 

Υπάρχουν εκατοντάδες είδη κάκτων με διάφορα μεγέθη και σχήματα, αντί για φύλλα φέρουν αγκάθια και έχουν συνήθως ιδιαίτερα εντυπωσιακά λουλούδια, που εμφανίζονται όταν φτάσουν σε κατάλληλη ηλικία, συνήθως αρκετά χρόνια μετά τη φύτευσή τους.

 Το πιο σημαντικό όμως, είναι ότι οι απαιτήσεις τους σε νερό είναι περιορισμένες και έχουν τη δυνατότητα να επιβιώνουν μόνα τους σε μεγάλες περιόδους ξηρασίας και κάτω από έντονη ηλιοφάνεια.

 Σε αυτό το σημείο σας παραθέτω φωτό των κάκτων μου όταν είναι ανθισμένοι....

Τα παχύφυτα βρίσκονται στις περισσότερες περιοχές του πλανήτη και αναπτύσσονται σε πολύ διαφορετικές μεταξύ τους συνθήκες. Είναι φυτά που έχουν τη δυνατότητα να αποθηκεύουν μεγάλες ποσότητες νερού στους ιστούς τους, καθώς τα περισσότερα είδη τους αναπτύσσονται σε περιοχές με έντονη ξηρασία.

 Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό τους είναι ότι προσαρμόζονται σε τελείως διαφορετικές συνθήκες από αυτές του τόπου καταγωγής τους. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα ή προστασία, γι’ αυτό και είναι από τα είδη που χρησιμοποιούνται στις «πράσινες» ταράτσες.

Εγώ πάντως τα έχω σε διάφορα σημεία του πράσινου κήπου μου.....

Οι κάκτοι και τα παχύφυτα είναι φυτά παράξενα αλλά πολύ γοητευτικά. Δεν συμφωνείτε ????......Εγώ πάντως τρελαίνομαι γι' αυτά....

Φιλιά πολλά......

Ο ΜΑΙΟΣ ΜΑΣ ΕΦΤΑΣΕ

Ο Μάιος μας έφτασε.....

Εμπρός...βήμα ταχύ,

Να τον προϋπαντήσουμε,

Παιδιά, στην εξοχή.

Παλαιότατο άσμα, που μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια. Τότε, που ξένοιαστη παιδίσκη, χοροπήδαγα σαν το κατσίκι στα άκτιστα ακόμα οικόπεδα και τις αλάνες της γειτονιάς μου και μάζευα παπαρούνες, χαμομήλια και μαργαρίτες....

Μάλιστα θυμάμαι πως όταν φορούσα ένα κατακίτρινο ζακετάκι, γέμιζε διάφορα πετάρια και μαμούνια γιατί  με περνάγανε για...λουλούδι (όχι ότι δεν ήμουνα κιόλας.....)

Και μακάρι και σήμερα να περιοριζόταν σ’ αυτή την ενόχληση ο κύριος Μάϊος.....Αλλά δυστυχώς το προχώρησε και κάθε χρόνο τέτοια εποχή με τυραννάει με τις αλλεργίες του που δεν με αφήνουν να σηκώσω κεφάλι........Γιαυτό και η απουσία από τη σελίδα μου τόσες μέρες.....εγώ που ήμουν τακτικότατη και ήθελα να είμαι εντάξει με το αναγνωστικό κοινό μου. Αλλά δεν γινόταν να γράφω κείμενα με ένα κεφάλι καζάνι....’Αλλωστε τα ηλεκτρονικά τα πειράζει, εκτός από τη σκόνη, και η υγρασία....κι έπρεπε να προφυλάξω και το λαπιτόπι από τη μύτη μου που έσταζε σαν χαλασμένη βρύση.....

Εδώ και λίγες μέρες λοιπόν, εγκατεστάθηκα στο εξοχικό με μία τρομερή όρεξη για πάσης φύσεως δουλειές, με ιδιαίτερη προτίμηση  στην αγαπημένη μου κηπουρική, χωρίς όμως να υπολογίσω τις ελιές τις....ευλογημένες που αυτή την εποχή τυγχάνει να είναι και ανθισμένες και είναι η κύρια αιτία της αλλεργίας μου.

Μετά την εμφάνιση της καταρροής, οι πάσης φύσεως εργασίες σταμάτησαν, και άρχισαν τα αντιισταμινικά.

Για να μην σας αφήσω όμως παραπονεμένους δέστε κάποιες φωτό από τα άνθη μου, που εγώ τα απολαμβάνω μέσα από τα παράθυρα του σπιτιού....

Και μια τελευταία φωτό, που την αγαπώ πολύ....με κηπουρό τη φύση.

Πολλά ευωδιαστά φιλιά.....

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΦΩΚΑΙΑΣ (Αττικής)

Η ιστορία της Παλαιάς Φώκαιας Αττικής, ξεκινά από την αρχαία Φώκαια που ήταν μια ιωνική πόλη χτισμένη σε μια μικρή χερσόνησο ΒΔ της Σμύρνης Μικράς Ασίας.

Οι αρχαίοι συγγραφείς παραδίδουν ότι η Φώκαια, η βορειότερη από τις 12 ιωνικές πόλεις, ιδρύθηκε από αποίκους της Φωκίδας.

Πιθανόν η πόλη να πήρε το όνομά της και από το σχήμα των παρακείμενων νησιών που μοιάζουν με φώκιες (φώκαι).

Η αποικιακή δραστηριότητα της Φώκαιας ξεκινάει ήδη από τα μέσα του 7ου αι. π.Χ. με την ίδρυση της Λαμψάκου στις ακτές του Ελλησπόντου και της Αμισού στον Εύξεινο Πόντο.

 Ήδη όμως πριν από το τέλος του 7ου αι. π.Χ. οι Φωκαείς στράφηκαν αποκλειστικά στην εκμετάλλευση της εμπορικής επικοινωνίας με την απώτατη Δύση.

Τολμηρότατοι θαλασσοπόροι οι Φωκαείς, υπήρξαν κατά τη μαρτυρία του Ηροδότου οι πρώτοι Έλληνες που επιχείρησαν μακρινά ταξίδια στην Αδριατική, στο Τυρρηνικό πέλαγος και στο Βαλεαρικό, φθάνοντας ως την Ταρτησσό της Ιβηρικής Χερσονήσου.

 Χρησιμοποιώντας για τα ταξίδια τους τις ταχύτατες πεντηκοντόρους αντί για τα γνωστά στρογγυλά πλοία των Φοινίκων, ίδρυσαν αποικίες κατά μήκος των ακτών της δυτικής Μεσογείου που σκοπό είχαν τη διασφάλιση των εμπορικών συναλλαγών τους με μακρινούς προορισμούς στη Δύση.

Ήδη γύρω στο 600 π.Χ. οι Φωκαείς ίδρυσαν τη Μασσαλία κοντά στην εκβολή του Ροδανού ποταμού, για να εξασφαλίσουν μία βάση για το εμπόριο με την Ισπανία.

Λόγω της θέσης της, στο τέλος μίας σημαντικής εμπορικής αρτηρίας κατά μήκος του ποταμού Ροδανού, η Μασσαλία αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα σε μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές αποικίες της Δύσης.

Η οικονομική ευρωστία της Φώκαιας δεν οφειλόταν μόνο στη ναυτική της δύναμη αλλά και στο γεγονός ότι ήταν διαμετακομιστικός σταθμός των προϊόντων της ενδοχώρας της Μικράς Ασίας. Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην οικονομία της διαδραμάτισε το νομισματοκοπείο της.

Τώρα, όσον αφορά στην νεότερη Ιστορία, τo 1914 οι κάτοικοι της Φώκαιας, πιεσμένοι από το ολοένα και εξαπλούμενο κίνημα των Νεότουρκων εγκατέλειψαν την πόλη τους.

Επέστρεψαν πάλι το 1919,  οι σχέσεις όμως των δύο κοινοτήτων, είχαν ήδη περάσει σε μια φάση ιδιαίτερα δύσκολη και προβληματική. Η τύχη των Ελλήνων της Φώκαιας, ακολούθησε τη μοίρα ολόκληρου του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, που κρίθηκε ορι­στικά και δραματικά με την τελευταία φάση των πολεμικών επιχειρήσεων, τον Αύγουστο του 1922.

Έτσι, κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών ένα μεγάλο κομμάτι των Φωκιανών προσφύγων εγκαταστάθηκε  το 1923-24 στην περιοχή της Αναβύσσου.

Η ύπαρξη αλυκών ήταν ένας από τους λόγους που τους «τράβηξε» η περιοχή, διότι και στη Φώκαια της Μ.Ασίας υπήρχαν αλυκές και οι Φωκιανοί θεωρούντο έμπειροι «αλατοπήκτες».

 Οι οικογένειες των Φωκιανών μαζί με τους γηγενείς Σαρακατσάνους δούλεψαν σκληρά και κατάφεραν να φτιάξουν τη νέα τους πατρίδα. 

 

Ο ξεριζωμός των Φωκιανών και η εγκατάστασή τους στην εν λόγω περιοχή, έγινε αφορμή για να γραφτεί ένα απο τα σημαντικότερα μυθιστορήματα του περασμένου αιώνα. Η "Γαλήνη" του Ηλία Βενέζη που εκδόθηκε το 1939, βραβεύτηκε απο την Ακαδημία Αθηνών, βρήκε μεγάλη ανταπόκριση απο το αναγνωστικό κοινό και αποτελεί  σημείο αναφοράς για τους απανταχού Φωκιανούς.

Ο Ηλίας Βενέζης ερχόταν συχνά στην Παλαιά Φώκαια της Αττικής, γνώρισε απο κοντά τους Φωκιανούς πρόσφυγες και άντλησε πολλές πληροφορίες από τις αφηγήσεις τους.  Στο βιβλίο, που αξίζει να το διαβάσετε, βασίστηκε και η επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά, αν θυμάστε, της ελληνικής ασπρόμαυρης τηλεόρασης (Γιώργος Φούντας, Μπέτυ Αρβανίτη κ.ά....)

Τώρα, όσον αφορά την ονομασία της περιοχής σε «Παλαιά Φώκαια» έμαθα τα εξής....Γύρω στο 1250 μ.χ. μία μερίδα κατοίκων της Φώκαιας της Μ.Ασίας μετοίκησε σε μία βορειότερη περιοχή που ονομάστηκε «Νέα Φώκαια». Όταν λοιπόν οι Φωκιανοί που προήρχοντο από την παλαιά πόλη εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Αναβύσσου απαίτησαν η πόλη τους να ονομαστεί «Παλαιά Φώκαια» εις ανάμνηση της πόλης από την οποία προήρχοντο.

 Πιστεύω ότι η «Νέα Φώκαια» που είναι επίσης προσφυγούπολη στην περιοχή της Χαλκιδικής φιλοξενεί τους πρόσφυγες της Νέας Φώκαιας Μ.Ασίας.

 Στην εξέλιξη των εποχών κι άλλοι άνθρωποι βρέθηκαν στην Παλαιά Φώκαια, απέκτησαν γη και έχτισαν σπίτια. Αγάπησαν τον τόπο συμβάλοντας και αυτοί με τη σειρά τους στην ανάπτυξη της περιοχής. Ανάμεσα σ’ αυτούς και η οικογένειά μου.

Εμείς, συγκεκριμένα, διατηρούμε στην περιοχή εξοχικό σπίτι, σχεδόν 30 χρόνια, τη θεωρούμε κάτι σαν ιδιαίτερη πατρίδα μας, έχουμε περάσει πολλά όμορφα καλοκαίρια και γιορτές και σας βεβαιώνω ότι πρόκειται για μια  ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ......οι φωτογραφίες το αποδεικνύουν.....

Τέλος, οφείλω να προσθέσω ότι τα ιστορικά στοιχεία και κάποιες από τις φωτό, τα άντλησα από τις πληροφορίες της Βικιπαίδεια και από το site της πρώην Κοινότητας Παλαιάς Φωκαίας (ο κ.Καλλικράτης μας μετονόμασε σε Δήμο Σαρωνικού και μας μετακόμισε στα Καλύβια Αττικής.....)

Άντε....κάτι μάθατε και σήμερα για το "χωριό" μας....

Φιλιά και χαιρετίσματα.....