MIΑ ΚΡΕΜΑΣΤΡΑ...vintage

Η κατασκευή της προήλθε από μια παλιά σανίδα, από την εποχή του  Νώε ....εεεε....του πατέρα μου ήθελα να πω,  που την είχε σαν ράφι στην αποθήκη του (δεν θυμάμαι αν ήταν το μοιραίο «ράφι» με το οποίο με απειλούσε κατά καιρούς η μάνα μου...πριν παντρευτώ εννοείται).

Τα ίχνη από τα παλιά στηρίγματα, φαίνονταν ακόμα.

  Κανονικά θα έπρεπε να πεταχτεί ή να καεί στο τζάκι. Αλλά μάλλον ακατάλληλο πρόσωπο ανέλαβε το ξεσαβούρωμα γιατί στα δέκα πράγματα που βρήκε για πέταμα...πρόσθεσε άλλα δέκα (και βάλε....)

Σκέφτηκα λοιπόν να την μετατρέψω σε κρεμάστρα αφού προηγουμένως την έβαφα και την στόλιζα ανάλογα.

Χρησιμοποίησα πάλι τη γνωστή από ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΑΚΙ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ τεχνοτροπία  που ανακάλυψα στο διαδίκτυο, τη λεγόμενη chalk paint (μπογιά για μαυροπίνακα) που την έφτιαξα και πάλι μόνη μου με μία κούπα τσαγιού χρώμα και δύο κουταλιές της σούπας γύψο αυτή τη φορά γιατί ψάξε-ψάξε στο διαδίκτυο ανακάλυψα κι αυτή τη συνταγή.΄

Όπως έχω ξαναπεί, η συγκεκριμένη βαφή δεν απαιτεί καμιά προηγούμενη προετοιμασία (αστάρωμα, τρίψιμο κλπ.).

Πρώτα λοιπόν το πέρασα με ένα σκούρο καφέ χρώμα.

Μετά ήλθε η σειρά της κυρίως βαφής με το χρώμα που προανέφερα.

Το ανακάτεψα πολύ καλά και το πέρασα με ρολό βαψίματος.

Περίμενα να στεγνώσει και το έτριψα ελαφρά με γυαλόχαρτο για να φύγουν τα στεγνά υπολείμματα του γύψου.

Πέρασα δύο χέρια ακόμα με ενδιάμεσα γυαλοχαρτίσματα και στο τέλος έγινε βελούδινο τόσο στο χέρι, όσο και στο μάτι.

Στο τέλος έδωσα ένα καλό τρίψιμο σε ορισμένα σημεία ώστε να φανεί το πρώτο σκούρο καφέ χρώμα και να πετύχω την παλαίωση που ήθελα. Όχι...δεν της έκανα σαδιστικά πράγματα με αλυσίδες και σφυριά για να φανεί η ηλικία της γιατί πρέπει να έχει περίπου τη δική μου, οπότε δεν χρειαζόταν το μαρτύριο (το έχω δει σε βιντεάκια στο διαδίκτυο κι έχω πονέσει πολύ....)

Τέλος, τη στόλισα με εκτυπώσεις vintage και παρισινό αέρα…και τη βερνίκωσα με το αγαπημένο μου βερνίκι νερού σατινέ για ομορφιά και προστασία.

    Και φυσικά τοποθετήθηκαν (υπό εμού της ιδίας παρακαλώ…) και τα σχετικά κρεματζούλια για τα ρούχα.....

Τελικά, το ράφι αντί να το εκδικηθώ για τις απειλές του…νομίζω πως το έκανα σκέτη κούκλα….

Και τώρα ο μάστορας σας στέλνει τα φιλιά του….και πάει ν’αναπαυθεί ήσυχος.

ΩΔΙΝΕΝ...ΟΡΟΣ

Φαίνεται ότι αυτό συνέβη και σε μένα, φέτος το καλοκαίρι.....

Ώδινεν όρος κι έτεκεν μυν......Και μ’αυτό ο ποιητής θέλει να πει ότι μια φορά, ένα μεγάλο βουνό το πιάσανε οι πόνοι του τοκετού και γέννησε ένα....ποντίκι (και μόνο που το έγραψα ανατρίχιασα ολόκληρη...)

Πέρασαν λοιπόν και οι τρεις μήνες του καλοκαιριού κι εγώ ακόμα βόσκω στας εξοχάς. Και πηγαίνοντας για σκάψιμο ή πότισμα, περνούσα απ’έξω από το εργαστήρι σφυρίζοντας αδιάφορα και δεν έρριχνα ούτε ματιά..... Δε μου έκανε φέτος καρδιά να μπω και να δημιουργήσω όπως έκανα πέρυσι. Πότε μου έφταιγε η ζέστη και το εργαστήρι έμοιαζε με φούρνο γερμανικό (κανονικό....του ψωμιού). Όποτε πάλι δοκίμασα να κάνω κάτι στο τραπεζάκι της αυλής, ο αγέρας με έπαιρνε και με σήκωνε και μένα και τα υλικά μου.

Όσο περνούσε όμως ο καιρός ντρεπόμανε που καθόμανε άπρακτη, η ακαμάτρα κόρη και δεν έκανα τίποτα καλλιτεχνικό. Σκεφτόμουν ότι χίλια δυό θα περνάγανε απ’το μυαλό σας.....Τί έπαθε αυτή και δε φαίνεται στη γειτονιά ????...... Τίποτα αρθριτικά στα χέρια και δεν μπορεί να ζυμώνει άλλους χαρτοπολτούς ????. Μήπως γκαβώθηκε απ’ το πολύ zentangle με τα μαρκαδοράκια ?????.....Κανένα λουμπάγκο από το σύρε – ξέσυρε των επίπλων για αναπαλαίωση ????? ...Βρε μπας και γέρασε κι άλλο και ψόφησε ?????....

Λοιπόν θα θέσω τέρμα στην ανησυχητική  φημολογία που μπορεί να πλανάται στην μπλογκογειτονιά και θα σας πω ότι είμαι μια χαρά (και δύο τρομάρες...έτσι για να μη ματιάζομαι) απλά υπήρχαν άλλες δουλειές πάνω πάνω στη λίστα των δραστηριοτήτων πιο απαραίτητες και πρακτικές,  διότι η καλλιτέχνις δεν μπορεί να έχει έμπνευση όταν ολοτρόγυρα γίνεται το σύστριγκο....

Έτσι λοιπόν, για να δείτε ότι υπάρχω, στρώθηκα μια μέρα και αναβάθμισα ένα απλούστατο φωτιστικό για τον κήπο, κάνοντάς του ντεκουπάζ με θέμα τα πουλάκια, διότι .......κήπος είναι....τα θέλει τα πουλιά του.....

Ήταν λοιπόν έτσι.....

Κι έγινε έτσι.....

 

Αααααα.....και τώρα που το θυμήθηκα, έκανα κι άλλη μια δουλίτσα χειροτεχνική. Είχα, που λέτε, μια πολυθρόνα μπαμπουδένια που κάποια στιγμή ένας απρόσεχτος, (τον υποψιάζομαι ποιός είναι....αλλά δεν το κάνω θέμα) κατά τη μεταφορά της, την παλούκωσε στην πλάτη της με κάτι αιχμηρό και της έκανε μία τρύπα ναααααα....(η χειρονομία που συνοδεύει την αφήγηση έχει σχήμα κύκλου μεγαλούτσικου, και όχι σχήμα μήκους γι’αυτό δεν σας λέω «με το συμπάθειο» όπως λένε μερικοί προς αποφυγή παρεξηγήσεων...).

Κι επειδή παρ’όλη την κάλυψη της πλάτης από μέσα με το ανάλογο μαξιλαράκι, από την έξω μεριά με έκανε ρεζίλι και χαλούσε την αισθητική όλης της βεράντας, αποφάσισα να την μπαλώσω (μέσα – έξω) με δύο κομμάτια πλεγμένα με το βελονάκι με χρυσαφί ψάθινη κλωστή και κολλημένα με θερμόκολλα.

Συμπέρασμα.......Η γυναίκα, η νοικοκυρά, η πρακτική, η οικονόμα, η χρυσοχέρα, η τσιφούτω, η σπαγγοραμμένη (δηλ. εγώ) κατεβάζει ιδέες για να μην πηγαίνει τίποτα στον κάδο της γειτονιάς. Τελεία και παύλα.-

Και τώρα που βεβαιωθήκατε ότι υπάρχω και ηρεμήσατε θα σας αποζημιώσω με μια εικόνα από τις αγαπημένες μου ζίνιες, που για χάρη τους (κάθε μέρα πότισμα.....) στερηθήκατε της παρουσίας μου και των έργων μου (δικαιολογίες αλλά είναι γεγονός ότι φέτος το καλοκαίρι με είδε ο κήπος και με...φοβήθηκε).

 

 

 Εύχομαι σε όλους καλό φθινόπωρο και σας στέλνω τα φιλιά μου.

KOYMΠΑΡΑΔΕΣ (για καλό σκοπό)

Όταν πρόκειται να χαρίσω κάτι από αυτά που φτιάχνω, πρέπει απαραίτητα να το ονοματίσω από την αρχή. Δηλαδή να ξέρω  για ποιον το ετοιμάζω. Διαφορετικά δένομαι τόσο πολύ μαζί του που θέλω να παραμείνει στη συλλογή μου.

Κι επειδή από την πληθώρα των έργων εδώ μέσα μοιάζει πλέον με μαγαζάκι  και όλοι μου βάζουν πάγο είπα να πάρω πάλι μέρος σε ένα παζάρι με καλό σκοπό για να τους βουλώσω το στόμα.

Οι κουμπαράδες λοιπόν που έφτιαξα θα σταλούν στο παζάρι του Αντωνοπούλειου Ιδρύματος στην Πάτρα που θα γίνει τον προσεχή Μάϊο.

Μάλιστα κάθε κουμπαράς θα πρέπει να συνοδεύεται και από ένα καρτελάκι που θα γράφει ένα μικρό μήνυμα. Δεν φτάνει λοιπόν που έστιψα το μυαλό μου για την κατασκευή και τη διακόσμηση, έπρεπε να επινοήσω και μήνυμα. Όχι απαραίτητα σχετικό με την οικονομία και την αποταμίευση αλλά τέλος πάντων με κάτι πρωτότυπο που να εμπεριέχει και κάτι από τη σοφία της ζωής. Λόγια μεγάλων ανδρών που λένε......εεεε τώρα ήλθε και η σειρά των μεγάλων γυναικών (δεν πιστεύω να εννοούν μεγάλων σε ηλικία γιατί θα θυμώσω κι αυτοί οι κουμπαράδες θα παραμείνουν στη συλλογή μου).

Σκέφτηκα λοιπόν να γράψω....φασούλι το φασούλι, γεμίζει το σακούλι. Κλασική αξία αξεπέραστη (μόνο που θα είναι γραμμένο πάνω σε άλλους 100 τουλάχιστον)

Μετά μου ήλθε στο μυαλό το......μάζευε κι ας ειν’ και ρόγες....παλιομοδίτικο αλλά με καθαρό αέρα εξοχής.

Ααααα....δε με βλέπω να τη βγάζω «καθαρή». Γιατί, όχι τίποτε άλλο, αλλά έκανα αρκετούς και καταλαβαίνετε πόση φαιά ουσία πρέπει να ξοδέψω από την ελάχιστη που μου έχει μείνει ....

Λέω να  κρατήσω κι έναν για μένα με στόχο ν’αποταμιεύσω τα τέλη του αυτοκινήτου στο τέλος του χρόνου....ή έστω κάνα χαράτσι. Θα δούμε.

Προς το παρόν θαυμάστε τους ....

 

 

 

.... κι ευχηθείτε τους  να πουληθούν όλοι για το καλό του ιδρύματος και στο τέλος του χρόνου να είναι γεμάτοι...

ΤΕΝΕΚΕΔΟΥΠΟΛΗ....

Εδώ και λίγο καιρό, ο σκυλούκος μας άρχισε να βαριέται την ξηρά τροφή και άρχισε απεργία πείνας. Βλέπετε αυτός δε χαμπαριάζει από ...οικονομική κρίση και περικοπές εξόδων κι έτσι, επειδή τον λυπηθήκαμε, αναγκαστήκαμε, μαζί με τα δικά μας φαγητά να του δίνουμε και κάποια σε κονσέρβα. Ευτυχώς που υπάρχουν αρκετές σε πολύ οικονομική τιμή κι έτσι δεν μας στοιχίζει και πολύ. Εμένα στο μεταξύ μου ερχόταν συνέχεια στο μυαλό το γνωστό δημώδες άσμα του ’21...ολίγον παραλλαγμένο βέβαια και συγχωρέστε με γι’αυτό....

Για δες καιρό που διάλεξε

Ο σκύλος μας ν’ αλλάξει

Διατροφικές συνήθειες

Τώρα που τα μνημόνια

Μας έχουν...ξετινάξει.

Οι άδειες κονσέρβες λοιπόν, στην αρχή έπαιρναν την άγουσα για τον κάδο ανακύκλωσης (διότι τυγχάνω φανατική του εν λόγω σπορ) αλλά μια μέρα, καθώς τις ξέπλενα πριν τις πετάξω, κάποια χάρτινη ετικέτα ξεκόλλησε και μου άρεσε πολύ το ωραίο inox κουτάκι που κρυβόταν από κάτω και που μέχρι τότε δεν το είχα προσέξει καθόλου. 

 Τώρα όμως, που το super υποψιασμένο και παμπόνηρο  μάτι μου γυαλίζει σε κάθε τί που με προκαλεί και με εμπνέει, δεν μου πάει η καρδιά να τα πετώ, αντίθετα τα κρατώ για διάφορες χειροτεχνίες αφού πρώτα καθαρίσω καλά τις κόλλες από τις ετικέτες τους με βενζίνη ή ασετόν και κατόπιν τα ασταρώσω με αστάρι νεφτιού για μέταλλα.

Εχω μαζέψει τόσες τενεκεδένιες κονσέρβες....που άνετα θα μπορούσα να φτιάξω μια ολόκληρη τενεκεδούπολη (αυτό γράφτηκε για να δικαιολογήσω τον τίτλο της σημερινής ανάρτησης χα χα χα.....τί σου είμαι η πονήρω.....ή όπως αλλιώς πέστε με....έχετε το ελεύθερο...)

Ήδη έχω αρχίσει και μεταμορφώνω κάποιες απ’αυτές με ντεκουπάζ.....

 

 

,

 

Σε κάποια άλλα, σκέφτηκα να πλέξω με το βελονάκι θηκούλες (καιρό είχα  να το πιάσω στα χέρια μου....) και μερικές τις άφησα σκέτες ενώ κάποιες άλλες τις στόλισα με διάφορα στολίδια έτσι...για γούστο)

 

 

Όπως θα διαπιστώσατε, τα έργα της σημερινής ανάρτησης ήταν πολύ πολύ εύκολα και ολίγον παιδικά......αλλά τί να κάνουμε ????.....μερικές φορές πρέπει να εκφράζεται και το παιδί που κρύβω  πάντα μέσα μου (όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο).

 Σας χαιρετώ και σας στέλνω τα φιλιά μου......

 

 

ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ....ΟΛΑ

Να ξέρετε. Αυτό θα είναι το σύνθημά μου για τη νέα χρονιά......

Δεν θα αφήσω σχεδόν τίποτα στην παλιά του μορφή. Έτσι κι αλλιώς τα γούστα μου έχουν αλλάξει με την πάροδο των ετών αλλά δεν άλλαξε καθόλου η έντονη αίσθηση της οικονομίας και της ανακύκλωσης, που την έχω από παιδί.

Τίποτα λοιπόν δεν θα παροπλίζω ως άχρηστο, αν προηγουμένως δεν του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία.

Η αρχή έγινε με το τραπεζάκι από μπαμπού που έκανα το καλοκαίρι. Ακολούθησε το «παλιοντούλαπο» της τηλεόρασης.

Τώρα η λίστα με τα παλιά έπιπλα της Αθήνας έχει μεγαλώσει κατά πολύ. Σκεφτείτε τί έχει να γίνει με τα έπιπλα του εξοχικού το καλοκαίρι. Σκέτος χαμός.....Από τώρα τα ονειρεύομαι με τη νέα μορφή τους και προετοιμάζω τα υλικά για τη μεταμόρφωση.

Αλλά οι επεμβάσεις μου δεν γίνονται μόνο στα παλιά κομμάτια αλλά και σε κάποια καινούρια που κατά καιρούς μπαίνουν στο σπίτι.

Δύο απ’αυτά είναι και μία ντουλαπίτσα ρούχων με την ασορτί συρταριέρα της που παλιότερα κάλυπταν της ανάγκες του γιου στο δωμάτιό του.

Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι θα γνωρίζετε τα εν λόγω μοντελάκια γιατί αγοράστηκαν από πολλούς επειδή ήταν απλά και φτηνά. Το «γερά» υπό συζήτηση....

Τεσπά, εμένα μου άρεσαν μεν αλλά δεν μου άρεσε η διαφάνεια που υπήρχε στα πλαστικά τζαμάκια τους. Ρούχα, καλτσάκια, βρακάκια και καλλυντικά διαγράφονταν αρκετά θολά βέβαια αλλά προσέδιδαν ένα κακό αισθητικό αποτέλεσμα στο σύνολο.

Τί να κάνω ????....τί να κάνω ?????

Μπήκανε μπρος τα μηχανάκια του εγκεφάλου κι άρχισαν να επεξεργάζονται δεκάδες ιδέες. Πώς δεν πήρε φωτιά η κουρούπα μου, μαζί με τα μαλλιά, ένας Θεός το ξέρει....

Σαν πρώτη ιδέα κόλλησα φύλλα ταπετσαρίας. Είχα ένα παλιό ρολό, είχα και γλουτολίνη, άντε να το δοκιμάσω είπα....Το εγχείρημα όμως στέφθηκε από τρελή αποτυχία γιατί δεν κόλλησε καλά κι εγώ επί τρεις μέρες γύρναγα με μια σύριγγα στο χέρι κι έπαιζα το ρόλο της  νοσοκόμας-μαϊμούς, που προσπαθούσε να γεμίσει τα κενά και τις φούσκες.

Την τρίτη μέρα ξηλώθηκε πατόκορφα με λύσσα γιατί νέα ιδέα μου κατέβηκε και σφηνώθηκε σαν....σφαίρα στο σαλεμένο μου μυαλό. Βάψιμο κι ό,τι θέλει προκύψει.....

Αστάρωσα λοιπόν πρώτα τα τζαμάκια μου και μετά τα έβαψα με ένα ωραίο γκρι μπεζ. Και φυσικά αμέσως μετά ενέσκηψε και η ιδέα της ντεκουπάζ.

Με τί να τα στολίσω όμως ???....Άλλο μέγα υπαρξιακό θέμα. (Ευτυχώς που έχω κι αυτές τις σαχλές αναρωτήσεις και ξεφεύγω από τα ουσιώδη .....δόξα τω Θεώ).

Αφού απορρίφθηκαν οι πάσης φύσεως «λουλουδισμοί» και ρομαντισμοί, κατέληξα σε κάτι απλό, μονόχρωμο και στυλιζαρισμένο.

Έτσι διάλεξα ένα υπέροχο καφετί μοτίβο με φύλλα και καρπούς βελανιδιάς. Το εκτύπωσα σε διάφανο χαρτί και το κόλλησα.

  Δεν ξέρω αν σας αρέσει.....αλλά εγώ το βρίσκω εξαιρετικό (και δεν θέλω αντιρρήσεις....)

Στα δεξιά της σελίδας μου θα βρείτε ένα εξαιρετικό blog που ονομάζεται The Grapics Fairy με το οποίο είμαι «κολλημένη» κι έχει άπειρες vintage εικόνες εξαιρετικά χρήσιμες για τις καλλιτεχνίες μας. Από  κει πήρα και το μοτίβο μου. Εγώ το θεωρώ ως το Ευαγγέλιο των Απανταχού Ντεκουπατζούδων..... Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα. Μην το χάσετε.

Προς το παρόν λέω να σας δώσω το μοτιβάκι αυτούσιο για να το αποθηκεύσετε και να το χρησιμοποιήσετε αν σας αρέσει....

 

Σας φιλώ όλους......

KOYTI - KAΡΔΙΑ (και όχι...κουτή καρδιά)

Γιορτές και πανηγύρια τέλος.....

Επιστροφή στην αγαπημένη μου καθημερινότητα και τις λατρεμένες μου καλλιτεχνικές ενασχολήσεις. Γιατί για ένα ολόκληρο δεκαπενθήμερο (και βάλε....) το είχα ρίξει στο φαϊ, στο ποτό και στα γλυκά κι ευτυχώς που δεν συνηθίζουμε στο σπίτι τις χαρτοπαιξίες γιατί μπορεί ακόμα να με βρίσκατε στην πράσινη τσόχα....Αυτά μας κάνουν οι γιορτές και παρασύρουν κι εμάς τις πτωχές πλην τίμιες καλλιτέχνιδες στον όλεθρο.

Πριν λίγες μέρες λοιπόν, έπεσε στα ανήσυχα χέρια μου ένα μεγαλούτσικο κουτί σε σχήμα καρδιάς που πρέπει να ήταν ξύλινο από μέσα αλλά απ’έξω ήταν βαμμένο με ένα υπέροχο πορτοκαλο-κόκκινο χρώμα σαν παχιά λάκα.

Επειδή είχε κάποιες φθορές και το αρκετά παχύ στρώμα χρώματος σε αρκετά σημεία είχε φύγει, αλλά (κυρίως....) επειδή μ’ έτρωγαν τα χέρια μου, είπα να το βάλω στον πάγκο μου και να εφαρμόσω κάποιες τεχνικές, με τις οποίες είχα εν τω μεταξύ πλουτίσει τις γνώσεις μου.

Στην αρχή το αστάρωσα με ακρυλικό αστάρι νερού και μετά το έβαψα με χρώμα μαυροπίνακα (chalk paint).

Επειδή είχα βρει μια καταπληκτική εικόνα σε σχήμα καρδιάς και ήθελα να την κολλήσω στο καπάκι του κουτιού, σκέφτηκα να κάνω κάποιες φωτοσκιάσεις στα χρώματα της εκτύπωσης (ροζ και μπεζ, για να ταιριάζουν και με το φόντο του κουτιού,  που ήταν ένα μπεζουλί-σαμπανί (δικές μου αλχημείες....και δικές μου ονομασίες).

Το κόλλημα της εκτύπωσης στέφθηκε από μεγάλη επιτυχία και για να μην είναι τόσο σκέτο, κόλλησα και μερικά τριανταφυλλάκια που ταίριαζαν κάπως χρωματικά με τα τριαντάφυλλα της κυρίως εικόνας (όποιος έχει πολύ πιπέρι...ρίχνει και στα λάχανα....ξέρετε εσείς).

Με τις φωτοσκιάσεις όμως δεν είμαι ευχαριστημένη. Φοβόμουν μήπως το πασαλείψω και τις έκανα πολύ ανεπαίσθητες. Μου φαίνεται ότι πρέπει να πάρω μερικά μαθήματα γι’αυτό.....

Πάντως, νομίζω ότι έγινε αρκετά όμορφο.

Σας στέλνω τα φιλιά μου......και περιμένω την κριτική σας.

KOYMΠΑΡΑΔΕΣ

Για μένα οι κουμπαράδες είναι μια παλιά, πονεμένη ιστορία.......

Ο πατέρας μου μας έφερε κάποτε, θυμάμαι (προ αμνημονεύτων ετών...) σε κάποια Ημέρα της Αποταμίευσης, τρεις μεταλλικούς κουμπαράδες, έναν κόκκινο, έναν πράσινο κι έναν μπλε (έναν για κάθε καμάρι του....), μας έκανε το σχετικό κήρυγμα για την αποταμίευση (η μάνα μου δίπλα κρατούσε το .....ίσο) αλλά μετά, όταν γέμιζαν κι ερχόταν η ώρα να ανοιχτούν, εμείς τα τρία παιδιά μέναμε με την όρεξη, τα όνειρα και τα σχέδια. Διότι δεν μας επιτρεπόταν να διαχειριστούμε μόνοι μας το περιεχόμενο. Τα κλειδάκια τους τα κρατούσε εκείνος η δε κυρία μάνα μου  έπαιρνε τα χρήματα και μας ψώνιζε εκείνη ό,τι γούσταρε (συγκεκριμένα ό,τι νόμιζε εκείνη ότι είχαμε ανάγκη).

 Σίγουρα, εκείνη την εποχή, τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα αλλά κι εμάς θυμάμαι, μας έπιανε μια σχετική απογοήτευση και δεν είχαμε πλέον το κίνητρο να αποταμιεύσουμε ξανά. Ποτέ δεν πήρα από τον κουμπαρά μου δραχμή στα χέρια μου. Το μόνο που έπαιρνα ήταν καλοί βαθμοί στην έκθεση για την αποταμίευση. Κάτι ήταν κι αυτό. Η πλύση εγκεφάλου είχε πιάσει τόπο.....

Οι σημερινοί κουμπαράδες μου όμως αφορούν μία αξιέπαινη προσπάθεια που κάνουν οι Ελληνίδες Bloggers με φιλανθρωπικό σκοπό. 

Σκέφτηκαν λοιπόν ότι, τώρα που πλησιάζουν οι γιορτές,  καλό θα ήταν να φτιάξουμε αρκετούς κουμπαράδες από ανακυκλώσιμα ή επαναχρησιμοποιήσιμα υλικά και το ποσό που θα συγκεντρωθεί από την πώλησή τους να δοθεί στο Παιδικό Χωριό SOS στο Πλαγιάρι Θεσσαλονίκης. 

Πολλές φιλάνθρωπες.....κόρες  ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα κι έφτιαξαν πολύ όμορφους κουμπαράδες γι΄αυτό το σκοπό.

Φέτος λοιπόν, αποφάσισα κι εγώ να συμμετέχω γιατί πέρυσι που οι άλλες ετοίμασαν εκατοντάδες παλιά συρτάρια και τα μεταμόρφωσαν σε έργα τέχνης (για τον ίδιο σκοπό) εγώ δεν θυμάμαι ακριβώς, αγρόν ηγόραζα ????....ζεύγος βοών και ήθελα να το δοκιμάσω ???.....τεσπά, δεν έκανα τίποτα και μετά ένιωθα άσχημα για όλο το χρόνο.

‘Ετσι, για εξιλέωση, έκανα αυτούς.......  

 (Χαρτοπετσέτα με μεξικάνικα μοτίβα, ντεκουπάζ)

(Ντεκουπάζ με χαρτί περιτυλίγματος και επιζωγραφισμένα άνθη)

 (Ντεκουπάζ με χαρτοπετσέτα και κουμπάκια που έκανα από cernit και βάφτηκαν κοκκινο-πράσινα...τυχαία. Αυτός θα "σκίσει" γιατί είναι ντυμένος Σκωτσέζος και του πάει γάντι η οικονομία....)

(Zentangle με μαρκαδοράκια σε εκρού βαμμένο φόντο...και συγνώμη για τη σκοτεινή φωτό αλλά με το flash έβγαινε χάλια)

(Το ΝΟΥΝΟΥ αυτοπροσώπως, χωρίς βαψίματα, με γραμμικά σχεδιάκια, έτσι για....μοντερνιά).

Ρένααααα....αύριο πακετάρονται για Θεσσαλονίκη και σου 'ρχονται. Να είσαι πάντα καλά και να μας ξεσηκώνεις για καλούς σκοπούς. Καλή επιτυχία στο bazaar.

Πολλά φιλιά σε όλους.....