Το κέντημα είναι γλέντημα
Κι η ρόκα είναι σεργιάνι
Μα ο καημένος ο αργαλειός
.Είναι σκλαβιά μεγάλη......
....Έλεγαν στο χωριό της μάνας μου, που ήταν χωριό ονομαστό για τα υφαντά του. Και η μάνα μου με τις αδελφές της και τη γιαγιά μου του έδωσαν και κατάλαβε (του αργαλειού). Κι επειδή πέρα από την προετοιμασία της προίκας τους, το έκαναν και για βιοποριστικούς λόγους, δεν υπήρχε και πολύς χρόνος για κέντημα. Μόνο για αργαλειό. Βέβαια είναι και στον άνθρωπο. Γιατί ενώ οι θειές μου έβρισκαν χρόνο κι έκαναν μερικά κεντήματα (μαξιλαράκια με ριζοβελονιά, εφημεριδοθήκες κλπ.) που κάποια σώζονται μέχρι σήμερα, η κυρία μάνα μου δεν είχε σταυρώσει ποτέ της βελονιά κεντήματος. Οταν είχε λίγο ελεύθερο χρόνο ντυνόταν, στολιζόταν κι έβγαινε με τις φίλες της (από σπίτι σε σπίτι εννοείται.....μη φανταστείτε τίποτε βόλτες δεξιά κι αριστερά.....χωριό γαρ).
Ομως φαίνεται ότι εγώ έμοιασα στη γιαγιά μου που ήταν επαγγελματίας στο κοφτό κέντημα (σε άλλη ανάρτηση θα σας δείξω αυτά που έχουν διασωθεί και κληρονόμησα....) και στις θειές μου. Στα εργόχειρα λοιπόν, έχω κάνει άπειρα μεροκάματα. Αν κόλλαγα ένσημα θα έπρεπε να έχω πάρει και δεύτερη σύνταξη.
Κι ενώ όλες οι μανάδες κάνουν αμάν να φτιάξουν οι κοράκλες τους κάνα εργόχειρο, η δικιά μου ήταν από αδιάφορη έως αρνητική. Οταν της τα έδειχνα χαμογελούσε βέβαια με ικανοποίηση αλλά μου πέταγε και την ατάκα της. «Σιγά που θα κάτσω να στραβωθώ...υπάρχουν και ωραιότατα έτοιμα». Και είχε γεμίσει το σπίτι της με ετοιματζίδικα της μηχανής. Το made in China η μάνα μου το είχε ανακαλύψει από νιόπαντρη.
Πίστευα λοιπόν, ότι όλες οι μάνες κάνουν εργόχειρα για τα κορίτσια τους, για προίκα. Κι εγώ η φουκαριάρα όχι μόνο τα έκανα μόνη μου αλλά έκανα και για εκείνη. Και μου έδινε και παραγγελίες. «Ενα μικρό σεμπλ ροτοντάκι να μου φτιάξεις για το τραπεζάκι της γωνίας...(simple, σεμπλ στα γαλλικά....πέταγε και τις γαλλικούρες της εποχής της, η κυρία) . Τώρα τα κληρονόμησα και τα δικά της και κάνουν παρέα με τα δικά μου στις ντουλάπες. Ας είναι......Εγώ πάντως πολύ τα ευχαριστήθηκα, τουλάχιστον όσο τα έκανα. Χαλάρωνα και στο τέλος......καμάρωνα.
Κι επειδή η «φάση» της λαϊκής τέχνης μου κράτησε πολύ......μου άρεσε να αντιγράφω παραδοσιακά, κυρίως θρακιώτικα σχέδια από τσεβρέδες, που τα έκανα με σταυροβελονιά (τη θρακιώτικη δεν μπόρεσα να τη μάθω.....οπότε το καλό το παλληκάρι....ξέρει κι άλλο μονοπάτι). Ιδού μερικά δείγματα της ....χρυσοχέρας.
Καθώς έκανα styling στα εργόχειρα και φωτογράφιζα...ο Πάκης μπλεκόταν διαρκώς στα πόδια μου.....οπότε δεν άντεξα.....του πέταξα ένα εργόχειρο σαν πασμίνα και τον φωτογράφισα.....επιτέλους...βρήκα το μοντέλο μου.
Τα περισσότερα από αυτά τα εργόχειρα τα έκανα όταν τα παιδιά πήγαιναν σχολείο. Όση ώρα λοιπόν καθόμουν δίπλα τους και τους βοηθούσα στο διάβασμα, κεντούσα. Διαφορετικά, αν περίμενα άπρακτη να τελειώσουν με τους απλωμένους....τραχανάδες, θα έπρεπε ή να ρίχνω σφαλιάρες...ή να παίρνω χάπια......
Αυτά προς το παρόν.....και πολλά φιλιά.
