ΠΩΣ ΠΕΡΝΑ Ο ΚΑΙΡΟΣ...

Χτες, 12 Μαρτίου συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από τη μέρα που είπαμε στη μάνα μου  το στερνό αντίο....

Παρ’όλο που όλη τη μέρα, κάνοντας μηχανικά τις διάφορες δουλειές μου, την είχα συνέχεια στο μυαλό μου, δεν ήμουν σε φόρμα να γράψω κάτι γι’αυτό. ΄Αλλωστε πέρυσι, τέτοια μέρα, είχα κάνει μια αρκετά μεγάλη ανάρτηση, με αναμνήσεις από κείνη, χώρια τις διάφορες αναφορές που κάνω κατά καιρούς σε άλλες αναρτήσεις.

Στον χθεσινό απογευματινό μας καφέ με τα κορίτσια μου, τους θύμησα την επέτειο, είπαμε πέντε πράγματα για κείνη, και πάνω από τα αχνιστά φλυτζάνια μας  φροντίσαμε να κρύψουμε την υγρασία των ματιών μας....

Τους διηγήθηκα και το περιστατικό της προχτεσινής νύχτας (ξημέρωνε η επέτειος...) που ξαφνικά ένας δυνατός θόρυβος από το σαλόνι με έκανε να πεταχτώ από το κρεβάτι μου και να τρέξω να δω τί συμβαίνει. Ψάχνοντας από δω κι από κει βρήκα έναν μεγάλο πίνακα  που είχε πέσει στο πάτωμα. Ούτε το κρεμαστάρι του είχε βγει ούτε το γαντζάκι από τον τοίχο είχε ξεκολλήσει. Λουλούδια ήταν το θέμα του έργου.

 Τον ξανάβαλα στη θέση του κι ένιωσα να έχω πάρει ένα μήνυμα από κείνη....

Το βράδυ αργά με πήρε τηλέφωνο ο αδελφός μου ο μικρός. Με τσέκαρε αν είχα κάνει κόλλυβα το περασμένο Ψυχοσάββατο (της μοιάζει πάρα πολύ σε χαρακτήρα και τα συνηθίζει κάτι τέτοια ο πονηρός...) και οι κουβέντες μας περιστράφηκαν γύρω από κείνη. Στο τέλος ευχηθήκαμε «να είναι καλά εκεί που βρίσκεται» και είπαμε «καληνύχτα».

Επειδή όμως κάτι με τρώει από μέσα μου, είπα σήμερα να σας δείξω κάτι δικό της και συγκεκριμένα το πρώτο της ηλεκτρικό σίδερο, που το έχω φυλαγμένο, λες και ήξερα από τότε, ότι μια μέρα θα το μεταμόρφωνα....

Ζυγίζει περίπου 4 κιλά και θυμάμαι πως δεν με άφηνε να σιδερώνω γιατί ήταν πολύ βαρύ για μένα αλλά και γιατί αργούσα πολύ στο σιδέρωμα (πάντα ήμουν της λεπτομέρειας, σε αντίθεση με κείνη....) αλλά και γιατί έκαιγα πολύ ρεύμα. Χώρια τις κιτρινίλες και τα καψίματα στα ρούχα που έκανα εγώ η άπειρη παιδίσκη.

Επίσης θυμάμαι πως όταν ο πατέρας μου της πήρε ένα πιο σύγχρονο κι ελαφρύ (μέγας νεωτεριστής και γκατζετάκιας της εποχής....δεν υπήρχε νέο σκεύος που να μη της το είχε κουβαλήσει στο σπίτι) η κυρία μητέρα είχε ρίξει έναν θυελλώδη καβγά, αρνούμενη να παροπλίσει την παλιά γκουμούτσα της. Για τη χύτρα ταχύτητας που της κουβάλησε αργότερα θυμάμαι ότι τον είχε απειλήσει με διαζύγιο.  Πάντως ποτέ δεν την ακούσαμε να παραπονιέται για τενοντίτιδες και τα τοιαύτα....Τόσο πολύ του είχε πάρει  τον αέρα (του σίδερου....του πατέρα μου ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΠΟΤΩΝ....χα χα χα). Και μπορείτε να φανταστείτε τί έγινε στο σπίτι όταν θελήσαμε να της πάρουμε και σίδερο με ατμό. Μέχρι ατμό έβγαζε από τα ρουθούνια της.....

Εγώ πάντως, ως καλή θυγάτηρ που αγαπά και σέβεται τα ενθυμήματα των γονιών της, φρεσκάρισα το εν λόγω μουσειακό είδος και του έδωσα μια πιο ανάλαφρη και ρομαντική εμφάνιση κι έτσι μπορώ να το έχω κάπου στολισμένο και να μου τη θυμίζει καθημερινά.....Του έκανα κρακελέ και ντεκουπάζ με ανθάκια γιατί πιστεύω ότι αυτά του ταιριάζουν....σαν τα άνθη του πίνακα που σωριάστηκε για να μου υπενθυμίσει την επέτειό της.....

 

 

 Ας είναι αιώνια η μνήμη της κι ας μας προστατεύει όπου κι αν βρίσκεται.

Σας φιλώ με αγάπη.....

.

ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ (παραλειπόμενα....)

Καλά περάσαμε χτες με τους πάσης φύσεως εορτασμούς και φανφάρες για τη γιορτή της γυναίκας, τις βαρύγδουπες δηλώσεις και τα τσιτάτα των διαφόρων ειδικών από την τηλεόραση, τις ιστορικές αναδρομές και τις αναλύσεις των αιτίων που η γυναίκα ήταν στη γωνία  από καταβολής κόσμου. Και  είμαι σίγουρη ότι παρ’ όλη την οικονομική κρίση που περνάμε, σίγουρα βρέθηκαν κάποιες δήθεν καταπιεσμένες, άλλες πάλι για το χαβαλέ της ημέρας,  που μαζεμένες σε παρέες εξέδραμαν στα μπαρ και τα ταβερνεία και το γλέντησαν με ποτά, μεζεκλίκια και πάσης φύσεως ξεσαλώματα (τσιφτετέλια πάνω στα τραπέζια κλπ....).  Λες και τις άλλες μέρες τις έχεις αλυσσοδεμένες στο σπίτι σαν το......Κωσταλέξι.

  Σας τα λέω εξ ιδίας πείρας γιατί και μένα κάποτε στα νιάτα μου,  με παρασέρνανε κάποιες ζωηρές.....και παράταγα άντρα και 3 μικρά παιδιά (και τη μάνα μου να  αφρίζει  ότι..... «εδώ μέσα γίνονται Σόδομαααα και Γόμορααααα...») και τις ακολουθούσα κι εγώ...και ξέρετε πώς ένιωθα ???......σαν μια καταπιεσμένη μειονότητα που της επέτρεπαν μόνο μια μέρα το χρόνο να δείξει την παρουσία της και να χαρεί........Μετά συμμαζεύτηκα,  έδεσα τα μυαλά μου «κόμπο» κι αποφάσισα να το γλεντάω κάθε μέρα, με όποιο τρόπο μου άρεσε εμένα.....και δεν περίμενα τις επετείους......

Η χθεσινή μέρα λοιπόν μου θύμισε ένα ανεκδοτάκι σχετικό με την  Ημέρα της Γυναίκας  και θα ήθελα να το πω, για να κλείσουμε τον εορτασμό γελώντας.....(κι ας με συγχωρήσουν οι φίλες που πήγαν χτες και το ‘ριξαν έξω.....καλά έκαναν αφού αυτό ένιωθαν.....)

  Δύο γυναίκες λοιπόν,  αποφασίζουν να αφήσουν σπίτι και παιδιά στους άνδρες τους (όπως έκανα κι εγώ, καλή ώρα, κάποτε....) και να βγούν μαζί με άλλες φίλες τους να γλεντήσουν τη μέρα της γυναίκας. Παίρνουν σβάρνα τα μπάρ της περιοχής και λίγο μετά τα μεσάνυχτα επιστρέφουν σπίτι "λιώμα". Κόβουν δρόμο μέσα από το νεκροταφείο της περιοχής και μιάς και είναι ερημιά αποφασίζουν να κάνουν μιά στάση για την... ανάγκη τους.
Η μία από τις δύο αφού τελειώνει σκουπίζεται με το εσώρουχό της και μετά το πετάει. Η άλλη, το λυπήθηκε γιατί ήταν και ακριβό, απλώνει το χέρι και τραβάει μιά κορδέλλα από στεφάνι για να σκουπιστεί.
Την άλλη μέρα συναντιούνται οι άνδρες τους.
- Ρε συ! λέει ο ένας. Τι πάθαμε ρε! Τι κάνανε οι γυναίκες μας χτές;  Να σκεφτείς ότι η δικιά μου γύρισε σπίτι χωρίς βρακί!!
- Μμμμμμ..... Αυτό δεν είναι τίποτα! λέει ο άλλος. Η δικιά μου γύρισε σπίτι με μιά ταινία στον ποπό,  που έλεγε: "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟ 8ο ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟ ΣΩΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΝ ΠΟΤΕ!".

Περιττό να πω ότι εγώ ποτέ δε γύρισα σπίτι "λιώμα" γιατί πίνω ελάχιστα.....με φέρνανε μέχρι την πόρτα μου και όχι μέσα από...νεκροταφεία....όσον αφορά δε το βρακί μου....ήταν πάντα στη θέση του.......

Αυτά ....και πολλά φιλιά.....