ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Εγώ το καλοκαίρι το πέρασα στο εξοχικό του παππού και της γιαγιάς στην Παλιά Φώκια.  Εκεί οι παππούδες μου έχουν ένα μεγάλο σπίτι με μεγάλο κήπο και μου αρέσει να πηγαίνω κάθε καλοκαίρι.

Το πρωϊ δεν σηκωνόμαστε πολύ νωρίς γιατί η γιαγιά μου είναι πολύ μαχμουρλού και αργεί να ξυπνήσει. Πάντως μας ετοίμαζε ένα ωραίο πρωϊνό, και αφού έκανε τις πρωϊνές δουλειές της, πηγαίναμε στη θάλασσα που απέχει από το σπίτι περίπου ένα χιλιόμετρο.

Στη γιαγιά μου άρεσε να κολυμπάει με βατραχοπέδιλα γιατί έτσι έχει συνηθίσει από τότε που ήταν νέα αλλά και γιατί με αυτά έκρυβε  την κοιλιά της μέχρι τη στιγμή που θα βυθιζόταν στο νερό. Επίσης την ώρα που είναι στη θάλασσα φοράει απαραιτήτως γυαλιά ηλίου (μυωπίας) για να βλέπει πού έχουμε αφήσει τα πράγματά μας  και καπέλο για να μην κάψει ο ήλιος το πρόσωπό της.

Μετά γυρίζαμε σπίτι, τρώγαμε και ξαπλώναμε γιατί η γιαγιά μου έλεγε ότι ο μεσημεριανός ύπνος είναι πολύ ωφέλιμος για την επιδερμίδα της, γιατί θέλει να φαίνεται νέα και ωραία (ακόμα....).

 Η γιαγιά μου σχεδόν κάθε απόγευμα  μπλεκόταν με τα λάστιχα του κήπου και πότιζε ενώ ο παππούς μου καθόταν σε μια πολυθρόνα και όλο  μουρμούραγε για το λογαριασμό του νερού.....

Στο πίσω μέρος του σπιτιού είχε φτιάξει κι έναν μικρό λαχανόκηπο αλλά φέτος δεν είχε καθόλου επιτυχία η παραγωγή της γιατί μάζεψε μόνον ένα μικρό αγγούρι και η γιαγιά μου (που της αρέσουν πολύ τα αγγούρια....) ήταν έξω φρενών και ορκίστηκε ότι άλλη χρονιά δεν θα ξαναφυτέψει τίποτα.....και γκρίνιαζε για το νερό που χάλασε.

Μερικές φορές έμπαινε και σε ένα μικρό δωμάτιο της αυλής που το έλεγε «ξενώνα» κι έκανε τα καλλιτεχνικά της. Πάντως αυτό το δωμάτιο μόνον ξενώνας δεν ήταν γιατί  εκεί μέσα γινόταν της μουρλής από τα πράγματα που έχει μαζέψει η γιαγιά μου για τις καλλιτεχνίες της και ο παππούς μου τα έλεγε «σαβούρες».

Τις καθημερινές η γιαγιά μαγείρευε απλά φαγητά και κυρίως σαλάτες για να έχει περισσότερο χρόνο αλλά το Σαββατοκύριακο που μαζευόντουσαν όλα τα παιδιά της έκανε κάτι ταψάρες με παστίτσιο ή γεμιστά και κρέατα στο φούρνο και παγωτά και γλυκά ψυγείου. Μετά την έπιαναν οι τεμπελιές της και μας νεροπέρναγε εμένα και τον παππού μου με σαλάτες και ομελέτες.....

Πάντως τον ελεύθερο χρόνο της έκανε πολλά πράγματα από αυτά που κάνει κάθε καλοκαίρι. ‘Εκανε, ας πούμε, πολλά λικέρ, φράουλα, βύσσινο, βερύκοκκο και δυόσμο. Τα έβαζε σε μεγάλες γυάλες στο ταρατσάκι της αυλής για να τα βλέπει ο ήλιος και να ωριμάζουν σιγά σιγά.

‘Εκανε και ωραία σπιτική λεμονάδα από τα λεμόνια του κήπου της.

Επίσης έκανε και πολλές μαρμελάδες.....φράουλα, βερύκοκκο, ροδάκινο που τις τρώγαμε στο πρωϊνό μας αλλά και χάριζε στις φίλες της.

 Γλυκά του κουταλιού έκανε μόνον νεραντζάκι πράσινο από τα δέντρα της αλλά, αυτή τη φορά, δεν το ξεπίκρισε πολύ και είπε ότι δεν την πειράζει γιατί κάνει καλό στο στομάχι της και μάλλον θα το φάει μόνη της σιγά σιγά. Πάντως ο παππούς μου που το δοκίμασε, μετά το έφτυσε και μετά έπινε όλο νερό και μασούλαγε καραμέλες για να συνέλθει από την πίκρα.....

Τον Αύγουστο μαζέψαμε και τα σύκα από την συκιά μας  αλλά δεν μπορέσαμε να μαζέψουμε και τη γιαγιά από τα σύκα γιατί δεν πρέπει να τρώει πολλά γιατί της κάνουν κακό στην υγεία της.

Μετά ήλθε ο καιρός να μαζέψουμε τα φυστίκια και τα αμύγδαλα. Αυτά τα περιποιήθηκε ιδιαιτέρως ο παππούς μου γιατί τον βάζαμε να τα καθαρίζει κι αυτός τα έτρωγε και η γιαγιά γκρίνιαζε γιατί τα ήθελε για τα γλυκά της.....

Κάθε απόγευμα πηγαίναμε βόλτα με τον Πάκη, το σκυλάκι της γιαγιάς, που είναι πολύ χαριτωμένο και παιχνιδιάρικο και ο παππούς μου του έχει μεγάλη αδυναμία.

 

   

Τα βράδια καθόμαστε στην αυλή που η γιαγιά μου την έχει φτιάξει πολύ όμορφη και την έλεγε «καλοκαιρινό στέκι» και ακούγαμε μουσική και βλέπαμε και τηλεόραση. Μάλιστα η γιαγιά μου, αργά το βράδυ, έβλεπε κι ένα τούρκικο σήριαλ που της άρεσε πολύ αλλά χαμήλωνε την ένταση για να μη την ακούνε οι γείτονες και μου έλεγε να μην λέω σε κανέναν ότι το βλέπει.

Μόλις τελείωνε το έργο της καθόταν στο κομπιούτερ της κι έγραφε μηνύματα στις φίλες της και μετά έπαιζε και κάτι παιχνίδια που έσπαγε κάτι φούσκες (μεγάλη γυναίκα....) και νικούσε τις φίλες της και χαιρόταν πολύ. Στο μεταξύ ο παππούς ροχάλιζε στην πολυθρόνα του κι εγώ στον καναπέ και μετά μας έβαζε στο σπίτι για ύπνο....σηκωτούς.

‘Ετσι πέρασα το καλοκαίρι μου στο εξοχικό των παππούδων μου και θα περιμένω με χαρά το επόμενο καλοκαίρι για να το περάσω πάλι μαζί τους. Γιατί η γιαγιά μου έχει μεγάλη πλάκα....και πέρασα όμορφα.

(Κι εγώ θα περιμένω τον καιρό που θα αποκτήσω εγγόνι για να γράφει τέτοιες εκθέσεις.....γιατί, για όσους δεν με ξέρετε καλά.....σας την έσκασα)

Φιλιά πολλά, καλό φθινόπωρο και καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά που σπουδάζουν.

EΠΕΤΕΙΑΚΟ (3)

Σήμερα έχω επέτειο. Συμπληρώνω 36 συναπτά χρόνια γάμου. Δεν θα το ανέφερα σαν γεγονός, απλά έψαχνα να βρω μια ευκαιρία να κοτσάρω κάποιες φωτογραφίες για να πάρετε μια ιδέα για την αφεντιά μου......για να ικανοποιήσω τυχόν (λέω.....) περιέργειά σας για το πώς είναι η αφεντομουτσουνάρα μου. Μάλλον για το πώς ήταν κάποτε.....Σιγά να μη σας έβαζα σημερινές φωτό που έχω αρχίσει και σταφιδιάζω (χα χα χα ....). Ο άντρας μου πάντως λέει ότι και σήμερα είμαι μια χαρά. Κι αυτό βέβαια οφείλεται στον ίδιο. Σε ποιον άλλο ???.... Γιατί πάντα φρόντιζε να με συντηρεί καλά.....να μη με ζορίζει στην ανηφόρα.....να μου αλλάζει λάδια τακτικτά (λάδια και....πετρέλαια μου άλλαζε συμπληρώνω εγώ). Τελικά για τη γυναίκα του μιλάει αυτός ο άνθρωπος ????....ή για τ’ αμάξι του ???.....Αμάν αυτοί οι άντρες.....

O εν λόγω γάμος λοιπόν υπήρξε προϊόν προξενιού. Σιγά να μη μου επέτρεπαν οι εξ επαρχίας ορμώμενοι γονείς μου να...ερωτευτώ. Τα προξενιά πάμπολλα. Αρχισαν μόλις τελείωσα το λύκειο. Μόλις τελείωνα μία «συνάντηση» (έτσι τη λέγαν τότε...) μου είχαν έτοιμη την επόμενη. Το τί καφέδες ήπια με μερικούς....το τί τραπέζια μου έκαναν κάποιοι άλλοι....δεν περιγράφεται. Και βέβαια όλα αυτά γινόντουσαν με τις ευλογίες τους και τις ευχές τους (έφαγα βέβαια και ήπια κάποιους καφέδες κρυφά με κάποιους άλλους.......αλλά δεν χρειάζεται να το εξομολογηθώ γιατί τους έχω ικανούς να αναστηθούν και να με....κανονίσουν).

Ο πατέρας μου έτρωγε τα λυσσακά του που λένε......Ηθελα να ‘ξερα γιατί δεν αποφασίζει αυτό το κορίτσι .....ρώταγε συνέχεια τη μάνα μου. Μια χαρά παιδί είναι, πτυχιούχος, δημόσιος υπάλληλος, με περιουσία, χωρίς πολλές οικογενειακές υποχρεώσεις. Αυτές ήταν οι προδιαγραφές που είχαν θέσει οι ίδιοι.....Οχι όμως εγώ (τώρα που το σκέφτομαι ούτε κι εγώ η ίδια ίσως δεν ήξερα τότε τί ήθελα......Κανονικά έπρεπε να παντρευτώ τώρα...που ξέρω τί θέλω...αλλά αυτό το έμαθα μέσα από την εμπειρία του γάμου...οπότε ??? Καλά να πάθω....αν έπαθα κάτι).

Οσον αφορά τη μάνα μου, αυτή ήταν σίγουρη ότι θα αποφάσιζα, όταν θα αποφάσιζε και η Ματούλα, η οποία ήταν μια ανύπαντρη επίσης,  δύστροπη γειτόνισσα  περίπου 40άρα.  Και δεν θα το πιστέψετε......Στις 6 Μαρτίου 1976 στη γειτονιά μας βγήκαν δυο κοπέλες, ντυμένες τα νυφικά τους, από τα πατρικά τους για να πάνε στην εκκλησία......Μαντέψατε ???.....Η Ματούλα κι εγώώώώώ......(εδώ πέφτει γέλιο...) Η μάνα μου από τότε κοκορευόταν για το προφητικό της ένστικτο κι έλεγε παντού ότι αφού παντρεύτηκαν αυτές οι δυο (Ματούλα κι εγώ...) καμιά κοπέλα δεν επρόκειτο να μείνει στο ράφι.....

Τεσπά, για να μη μακρυγορώ, τα θυμάμαι και...συγχύζομαι (τώρα τα λέω για πλάκα...τότε όμως ήταν πολύ ζόρικα τα πράγματα), βρέθηκε επιτέλους ο νέος εκείνος ο οποίος συγκέντρωνε όλες τις παραπάνω προδιαγραφές. Και των γονιών μου και τις δικές μου....Και είπα το «Ναι» που όλοι περίμεναν με ανυπομονησία,  και πέρασαν αυτοί (οι γονείς) καλά κι εγώ......(θ’ αφήσω τον ιστορικό του μέλλοντος ν’ αποφασίσει.....).

Αυτό το κορίτσι λοιπόν....ποιος το πήρε ????????

Αυτός...ο άνθρωπος αυτός.....είναι ο άλλος μου εαυτός (Ρίτα.....)

 Αντε......και στα δικά σας οι λεύτεροι.....φιλιά πολλά....

(Είχα και άλλες φωτό καλύτερες...άμα τις βρω θα τις βάλω....να επανέλθετε)
 

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Προσπαθώντας να καταλάβω, γιατί ενώ στεκόμουν μια χαρά όρθια, άρχισα σιγά σιγά να νιώθω να τραβιέται το καλά στερεωμένο χαλί κάτω απ’ τα πόδια μου, με έπιασε στην αρχή ένα ξάφνιασμα, μετά ένας φόβος και τέλος ένα μούδιασμα. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί ξεκίνησε αυτό το κακό. Μέχρι τότε θεωρούσα τον εαυτό μου πάρα πολύ τυχερό που η γενιά μου δεν είχε γνωρίσει τρομερές αναταραχές, όπως οι προηγούμενες γενιές, δηλ.  πολέμους και προσφυγιά.

 Αν εξαιρέσω την περίοδο της δικτατορίας, από κει και ύστερα τα πράγματα κύλησαν αρκετά ομαλά. Και προχωρώντας η πατρίδα μου, προχωρούσα κι εγώ. Μεγάλωσα, σπούδασα, δούλεψα, έκανα οικογένεια, περιουσία. Όλα μια χαρά. Και μιλάω πάντα για τον εαυτό μου. Γιατί πιστεύω ότι η μοίρα με βοήθησε πολύ κι ευχαριστώ πολύ τον Θεό για όσα μου χάρισε. Αν σκεφτεί κανείς ότι ζω στο ίδιο σπίτι, στην ίδια γειτονιά σχεδόν 60 χρόνια, και στο ίδιο ακριβώς περιβάλλον γεννήθηκαν και μεγάλωσαν τα τρία παιδιά μου, καταλαβαίνει  για πόσο στρωτή ζωή μιλάω. Ο,τι αποκτήσαμε, οι γονείς μου κι εγώ με τον άνδρα μου, το πετύχαμε μόνο με τη δουλειά μας, τις θυσίες μας, τις στερήσεις μας και τις οικονομίες μας. Ούτε κληρονομιές μας έτυχαν, ούτε λαχεία κερδίσαμε. Και πάντα τα πόδια μας τα απλώναμε μέχρι εκεί που έφτανε το πάπλωμά μας. Ποτέ παραπάνω.....

Κι εκεί που ήμουν σίγουρη ότι με τη σύνταξή μου θα μπορούσαν τα παιδιά μου να πληρώσουν τη....Βουλγάρα που θα με γηροκομούσε άρχισε να με κυριεύει η ανασφάλεια. Και πάντα θα θυμάμαι τη μάνα μου που ένα από τα πιο αγαπημένα της ρητά ήταν το «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε» (και τα εγγόνια της την κοροϊδεύανε και το «μακάριζε» το μετέτρεπαν σε....κακάριζε). Γιατί μπορεί να μην κινδυνεύω από πόλεμο (προς το παρόν τουλάχιστον....ποτέ δεν ξέρεις ο Θεός να φυλάει) αλλά έλα που εκτός από τους συμβατικούς πολέμους υπάρχουν και οι οικονομικοί τοιούτοι.

 Ήξερα από πάντα ότι η μικρή αλλά σπουδαία χώρα μου πάντα χρειαζόταν την οικονομική βοήθεια των ισχυροτέρων για να εξελιχθεί και να προκόψει. Αλλά δεν ήταν η μόνη. Ολες οι χώρες το ίδιο έκαναν, και το θεωρούσα απόλυτα φυσιολογικό και αναγκαίο. Οπως θεωρώ και λογικό η πατρίδα μου να ξεπληρώνει τα χρέη της. Αλλά αυτό το κακό που μας βρήκε, αυτό το κυνήγημα, αυτό το μαχαίρι στο λαιμό, αυτή η απόγνωση είναι από τα ....άγραφα. Είναι φορές που πιστεύω ότι ζω ένα κακό όνειρο, έναν εφιάλτη. Αλλά την άλλη μέρα που ξυπνώ ζω την ίδια παγερή πραγματικότητα. Στις δε συζητήσεις που κάνουμε όλοι μεταξύ μας αυτόν τον καιρό, εκτός από το να κατηγορούμε τους πολιτικούς μας, αρχίσαμε να κατηγορούμε και τους εαυτούς μας. Και προσπαθούμε να βρούμε το μερίδιο της ευθύνης που αναλογεί στον καθένα μας. Εεεεεε.....λοιπόν δεν μπορώ να κατηγορήσω τους απλούς ανθρώπους σαν κι εμάς ότι είμαστε τόσο πολύ υπεύθυνοι.  Δηλαδή τί κάναμε και φέραμε τη χώρα μας και τους εαυτούς μας στο χείλος του γκρεμού ????. Μια ήρεμη,  καλή ζωή επιζητούσαμε όλοι μας. Πιστεύω ότι η πλειοψηφία του λαού εργαζόταν έντιμα, πλήρωνε τους φόρους της, έστελνε τα παιδιά της φανταράκια, προσπαθούσε να ζήσει σύμφωνα με τους κείμενους νόμους και με το υστέρημα ή ανάλογα το περίσσευμά της έκανε και την προκοπή της, περιουσία κλπ. Σίγουρα λοιπόν τη μεγαλύτερη ευθύνη την έχουν οι κυβερνώντες. Και για να μην ανοίξω το επόμενο τεράστιο θέμα «ποιός τους ψήφισε αυτούς τους περιβόητους κυβερνώντες» και δεν θα τελειώσω ούτε....αύριο, θα μιλήσω και πάλι μόνο για μένα. Εγώ τους έχω ψηφίσει όλους. Οταν λέω όλους εννοώ...ΟΛΟΥΣ. Από τον πιο δεξιό μέχρι τον πιο αριστερό.  Ποτέ δεν ήμουν δογματική και κολλημένη στο άρμα κανενός.  Αλλά αυτό πια δεν έχει καμιά σημασία. Ό,τι έγινε, έγινε....και δεν ξεγίνεται.

  Τώρα που αρχίζω να βιώνω τη νέα τάξη πραγμάτων προσπαθώ να βρω εκείνο τον τρόπο ζωής (που θα κρατήσει μέχρι να .....σούρνομαι) που θα βοηθήσει εμένα και την οικογένειά μου και όποιον άλλον μπορώ, να πορευτούμε με τα νέα δεδομένα.  Μόλις συγκεντρώσω όλες τις ιδέες που θα μου στείλει το άγιο πνεύμα θα σας τις ανακοινώσω. Προς το παρόν ψυχραιμία, υπομονή και αλληλεγγύη. ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΠΑΝΤΑ ΨΗΛΑ........(το χαλάκι που σας έλεγα στην αρχή, αυτό που μου το τράβηξαν βίαια κάτω από τα πόδια μου.....το έκανα ένα κουβάρι και το πέταξα στα σκουπίδια. Καλύτερα ξυπόλητη στα μάρμαρα για να σκληραγωγούμαι....)