ΦΙΛΕΤΟ ΨΑΡΙΟΥ....ΠΛΑΚΙ

Όπως είναι γνωστό, τα παιδιά αλλά και αρκετοί μεγάλοι δεν συμπαθούν ιδιαίτερα το ψάρι. Κάτι η μυρωδιά, κάτι οι βελόνες του, το κάνουν σε πολλούς απωθητικό. Μερικοί μάλιστα ισχυρίζονται ότι με το ψάρι δεν χορταίνουν, το δε  "στεφάνι" μου το βάζει στην κατηγορία «φρούτο».

Έλα όμως που είναι υγιεινό και συνεπώς απαραίτητο για μια σωστή διατροφή.....

Τώρα μάλιστα που υπάρχει πληθώρα ψαριών και μάλιστα τύπου φιλέτου, νομίζω ότι κανείς δεν πρέπει νά έχει τέτοιες δικαιολογίες.

Πάντως εγώ, η πονηρή και επίμονη γυναίκα, βρήκα πολλούς τρόπους για να τους το πασάρω, συχνά πυκνά μάλιστα.

Ένας απ’ αυτούς είναι το φιλέτο πλακί.

Παρ’όλες τις φιλότιμες προσπάθειες που έκανα για να μάθω γιατί το λέμε έτσι.....δεν τα κατάφερα. Γι’αυτό προχωρώ κατ’ευθείαν στη συνταγή μου.

Αγοράζουμε φιλέτα πέρκας ή πανκάσιους και τα κόβουμε στη μέση.

Κόβουμε πάρα πολλά κρεμμύδια σε χοντρές φέτες . Εγώ για το μεγάλο ταψί του φούρνου μου ξεπερνάω τα 2 κιλά (και κλάάάάμα.....η Κυρία)

Για να μην τους πέσει βαρύ (και χωρίς παρενέργειες.....) το κρεμμύδι, μόλις το κόψω σε φετάκια το βάζω σε νερό με αλάτι για αρκετή ώρα. Μετά το στραγγίζω καλά.

Κόβω 3-4 καρότα σε χοντρές ροδέλες.

 Επίσης κόβω και άλλα τόσα πράσα (το λευκό μέρος και αρκετό από το τρυφερό πράσινο).

Μπόλικη τριμμένη ντομάτα

Απαραίτητες 2-3 σκελίδες σκόρδο και οπωσδήποτε 2-3 φύλλα δάφνης.

Ξεκινάω με το σωτάρισμα του κρεμμυδιού και κατόπιν ρίχνω και τα υπόλοιπα υλικά. Εννοείται ότι θα ρίξω αλάτι, πιπέρι και λίγη γλυκιά πάπρικα, καπνιστή παρακαλώ....

Οταν γίνει η σάλτσα μου, στρώνω τη μισή ποσότητα στο ταψί μου σαν στρωματάκι...

Από πάνω ξαπλώνω τα φιλέτα του ψαριού ελαφρά αλατισμένα.

Και από πάνω τα κουκουλώνω με την υπόλοιπη σάλτσα.

Δεν βάζω καθόλου νερό γιατί τα φιλέτα θα βγάλουν αρκετό.

Τα ψήνω στο φούρνο στους 180 βαθμούς, στον αέρα, για μία ώρα περίπου.

Είναι ένα φαγητό πεντανόστιμο με πολλές βιταμίνες αλλά και αρκετά αποτοξινωτικό λόγω των κρεμμυδιών (και κάτι άλλο είναι......αλλά δεν το λέμε....γιαυτό κάνω και την προεργασία με το μπόλικο αλατόνερο).

Το συνοδεύουμε με άσπρο ή ροζέ κρασάκι και μαύρο ψωμί (αυτά είναι τα γούστα της....μαγείρισσας. Εσείς κάντε τα δικά σας.....)

Καλή επιτυχία και καλή όρεξη......

ΜΥΡΩΔΑΤΟ ΡΥΖΟΓΑΛΑΚΙ....

Το ρυζόγαλο είναι μια απλή και ταπεινή θα έλεγα κρεμούλα, που λίγο πολύ την έχουν φτιάξει σε όλα σχεδόν τα σπίτια και θα σκεφτείτε ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να του αφιερωθεί μια ξεχωριστή ανάρτηση.

 ‘Οταν όμως πρόκειται για το ρυζόγαλο της κυρίας Ελένης (έτσι με προσφωνούν κάποιοι φίλοι στα σχόλιά τους και αντί να με «ανεβάσουν»....με «ρίχνουν»), νομίζω ότι αυτή η ανάρτηση του αξίζει (ακούστε και μια ...παλιά).

Το μεράκι μου λοιπόν, ακόμα και για ένα απλό ρυζογαλάκι, μου υπαγορεύει να κάνω τις παρακάτω πονηριές......

Για ένα λίτρο γάλα βράζω πρώτα ξεχωριστά σε κατσαρόλα (που να χωράει εννοείται το ένα λίτρο γάλα που θα προσθέσω αργότερα)   2 φλυτζανάκια του καφέ ρύζι καρολίνα με σκέτο νερό μέχρι να μαλακώσει  (να κρατάει στο δόντι όμως ελάχιστα).

Μόλις γίνει το ρυζάκι ρίχνω μέσα το γάλα αφού προηγουμένως έχω κρατήσει  2 φλυτζάνια κρύο.

 Βράζω το γάλα καλά, χωρίς να περιμένω να φουσκώσει.

Την ώρα που ζεσταίνεται το γάλα προσθέτω και 3-4 κουταλιές της σούπας ζάχαρη (αν θέλετε μπορείτε να τη μειώσετε ή να την αυξήσετε).

Στο κρύο γάλα λοιπόν που ήδη κράτησα θα αραιώσω 4-5 κουτ. της σούπας άνθος αραβοσίτου βανίλια, ανακατεύοντας καλά να μη μείνουν σβωλάκια.

Και τώρα τα μυστικά μου...

Την ώρα που βράζει το γάλα ρίχνω μέσα λίγο ξύσμα λεμονιού.

Οταν ζεσταθεί καλά, βάζω και μία κουταλιά της σούπας βούτυρο βιτάμ ή ότι άλλο θέλετε. Εγώ πάντως του βάζω λίγο ζωϊκό τύπου Κερκύρας (ή κάποιες φορές που τυχαίνει να μου βρίσκεται φρέσκο βούτυρο του ρίχνω μόνο ένα κουταλάκι του γλυκού....και δεν σας λέω τίποτα.....η απογείωση).

Μόλις κάψει καλά είπαμε, ρίχνω και το διαλυμένο άνθος αραβοσίτου με το κρύο γάλα και ανακατεύω συνεχώς με το σύρμα γιατί αρχίζει και πήζει.

Σβήνω το μάτι μόλις αρχίσουν κι ακούγονται τα πρώτα...πλουπ...πλουπ... και κατεβάζω από τη φωτιά.

Τη συνέχεια τη φαντάζεστε όλοι….

 Έτοιμα βρεγμένα μπωλάκια υποδέχονται το πηχτό αρωματικό ρυζογαλάκι που περιμένει τη γνωστή τελική πινελιά του.... το πασπάλισμα της κανελλίτσας, για να ολοκληρωθεί ως έδεσμα και να βγει περήφανο στο τραπέζι.

Όχι πέστε μου.......με όλες αυτές τις «ντανιές» δεν ανεβαίνουν οι μετοχές του ?????

Καλή επιτυχία....

Καλοφάγωτο....και πολλά γλυκά φιλιά.

ΓΛΥΚΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Οφείλουμε να το παραδεχτούμε...οι περισσότεροι από μας είμαστε γλυκατζήδες. Και όταν (πολύ σπάνια...) βρεθεί κάποιος και μου πει ότι δεν του αρέσουν τα γλυκά, τον κοιτάζω με μεγαλύτερη κατάπληξη, απ’ ότι θα κοίταζα ένα UFO να προσγειώνεται μπροστά μου.....Τόσο παράξενο μου φαίνεται εμένα που είμαι « άρρωστη» με τις γλυκές γεύσεις. Και αν υπήρχε (που μπορεί και να υπάρχει.....) κάποιο σωματείο...γλυκατζήδων, σίγουρα θα μπορούσα να βάλω υποψηφιότητα για πρόεδρος….

Το κακό με μένα ξεκίνησε από το πατρικό μου σπίτι. Η μάνα μου, επίσης γλυκατζού, έκανε τακτικά ωραία παραδοσιακά γλυκά, τόσο του ταψιού (γαλακτομπούρεκα και κανταϊφια) όσο και του κουταλιού.

 Τα πρώτα ήταν συνήθως για την οικογένεια και τα οικογενειακά τραπέζια. Τα δεύτερα όμως, τα έκανε για το σερβίρισμα των μουσαφιραίων και γι’ αυτό δεν έπρεπε ποτέ να λείπουν από το σπίτι. Για να μη λείπουν λοιπόν, φρόντιζε να μας τα κρύβει στα πιο απίθανα μέρη. Αυτό μας τρέλαινε και μας έκανε να ψάχνουμε μανιωδώς (εγώ και τα αδέλφια μου...) για τις πιθανές κρυψώνες της μάνας μου. Και όταν τα βρίσκαμε τα περιποιόμαστε καταλλήλως, χωρίς να υπολογίζουμε τις συνέπειες.

 Φαίνεται λοιπόν ότι αυτό το κυνήγι των γλυκών συνετέλεσε ώστε να γίνουμε φανατικοί γλυκατζήδες....όλοι μας στην οικογένεια.

Ακολουθώντας λοιπόν την παράδοση της μάνας μου, άρχισα κι εγώ να σκαρώνω διάφορα γλυκά, κατά προτίμηση του κουταλιού.

Τελευταία μανία μου αποτελεί το γλυκό πορτοκάλι όχι όμως με τα παραδοσιακά του σχήματα (φλούδες σε κουλουρίτσα...ή σε τέταρτα μαζί με την ψύχα του) αλλά κομμένο σε λεπτά φετάκια σαν μπαστουνάκια, πάντα μαζί με το εσωτερικό του.

Πολλά είπα......τα σάλια έχουν αρχίσει να τρέχουν.....μια μικρή ζαλάδα αρχίζει και μου ‘ρχεται.....άντε να το φτιάξουμε για να δείτε τί εννοώ.

Παίρνουμε 5-6 μέτρια γλυκά πορτοκάλια. Τρίβουμε με τον τρίφτη του τυριού τη φλούδα τους ελαφρά και τα βράζουμε μέχρι να μαλακώσουν.

Τα στραγγίζουμε και τα βάζουμε 5-6 φορές σε κρύα νερά (μπορούμε να τα αφήσουμε και όλη τη νύχτα).

Τα βάζουμε σε σουρωτήρι να στραγγίσουν καλά.

Παίρνουμε το δίσκο κοπής και τα κόβουμε στη μέση.

Βγάζουμε τυχόν κουκουτσάκια και κόβουμε λίγο από τον αφαλό του γιατί είναι το σημείο που δεν φτάνει το ξύσιμο του τρίφτη.

Τουμπάρουμε το κάθε μισό πορτοκάλι και το κόβουμε σε λεπτές λωρίδες περίπου 1 εκ. Εννοείται μαζί με την ψύχα του.

Το βάζουμε σε κατσαρόλα με 4 φλυτζάνια ζάχαρη και 2 φλυτζάνια νερό και το βράζουμε μέχρι ν’ αρχίσει να αφρίζει, προσέχοντας πάντα μη μας κολλήσει.

Αν η ζάχαρη σας φαίνεται λίγη ή τα πορτοκάλια σας είναι ξινούτσικα προσθέστε λίγη ακόμη.

Το αφήνω στην κατσαρόλα μία ολόκληρη νύχτα για να βγάλει τα υγρά του και την επομένη το ξαναβράζω για λίγη ώρα μέχρι να δέσει καλά (αυτή τη διαδικασία την κάνω σε όλα τα γλυκά του κουταλιού).

Προς το τέλος ρίχνουμε και 2-3 βανίλιες.

Το βάζουμε σε αποστειρωμένα βάζα και το σερβίρουμε.....

Σαν γλυκό του κουταλιού....

Σαν μαρμελάδα.....

Σαν γαρνίρισμα σε γιαούρτι, κρέμες, παγωτά.....και όπου μπορεί να φανταστεί ο νους σας...και η όρεξή σας.

KΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ.....

 .

Mε τον ίδιο τρόπο κάνω και γλυκό λεμόνι. Μη φοβηθείτε το ξινό εσωτερικό του......Με τη ζάχαρη μελώνει και γίνεται τέλειο.

Επίσης κάνω και γλυκό περγαμόντο, πάντα κομμένο σε λωριδίτσες αλλά χωρίς το εσωτερικό του που είναι πικρόξινο. Το δε άρωμά του πάντα αξεπέραστο.......

Τελειώνοντας θα ήθελα να ζητήσω ταπεινά συγνώμη από τις φιλενάδες που οι σελίδες τους ασχολούνται αποκλειστικά με τη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική....δεν σκοπεύω να τις ανταγωνιστώ...ούτε να τους κλέψω τη δόξα....εγώ απλά θέλω κάποιες φορές να γράφω για τα δικά μου φαγητά και γλυκά...αυτά που αρέσουν σε μένα και τους δικούς μου. Τα μυστικά μου και τα κόλπα μου...γιατί κι εγώ είμαι περίπου 40 χρόνια.....φούρναρης. Έχω ψήσει............

Πολλά γλυκά φιλιά.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

Σήμερα  σκέφτομαι να ξετυλίξω κι ένα άλλο ταλέντο μου, στη μαγειρική. Μη νομίζετε ότι ασχολούμαι μόνον με καλλιτεχνίες και τους αφήνω αμαγείρευτους..... Μαγειρεύω σχεδόν 40 χρόνια....έχω σκυλοβαρεθεί να περνάω τόσες ώρες κάθε μέρα, πάνω από τα ταψιά και τις κατσαρόλες....έχω πει στον εαυτό μου ότι αν ποτέ είμαι υπεύθυνη μόνο για τη σίτιση του εαυτού μου θα τρώω όρθια στον πάγκο της κουζίνας ό,τι λάχει...και μάλιστα σε πιάτα μιας χρήσης.....αλλά όταν μαγειρεύω είμαι μερακλού. Δεν λέω πως ό,τι κάνω στέφεται από μεγάλη επιτυχία, αλλά εγώ ξέρω ότι προσπάθησα όσο γίνεται περισσότερο.

Σήμερα λοιπόν, που είναι Κυριακή, έκανα ένα φαγητό που το συνηθίζουν στην Κρήτη και μάλιστα στους γάμους. Ο άντρας μου κατάγεται από την περιοχή της Σητείας.....έχω πάει τόσες φορές, όσες είμαι παντρεμένη (36) κι έχω φάει το εν λόγω φαγάκι σε άλλους τόσους γάμους.

Οπως είναι γνωστό, στη δυτική Κρήτη (Ρέθυμνο, Χανιά..) συνηθίζουν στους γάμους να προσφέρουν πιλάφι βρασμένο σε ζωμό από διάφορα κρέατα (γίδες, τράγους, κότες κλπ.). Είναι το λεγόμενο «γαμοπίλαφο» (μη γελάτε.....έτσι το λένε οι Κρητικοί και μπορεί να παρεξηγηθούν).

Αντίθετα στην ανατολική Κρήτη (Αγιο Νικόλαο, Σητεία...) συνηθίζουν να προσφέρουν σαν πρώτο πιάτο μακαρόνια με κιμά (τώρα πολλοί το έχουν αλλάξει σε...παστίτσιο που είναι πιο σικ) και σαν δεύτερο πιάτο κρέας χοιρινό (σπάλα) κομμένο σε χοντρά κομμάτια, με τεράστιες κομμένες πατάτες (κυδωνάτες) και σάλτσα ντομάτας. Φυσικά αλάτι, πιπέρι και φρέσκο βούτυρο (στακοβούτυρο) που σπάει τη μύτη από χιλιόμετρα.....

Εγώ λοιπόν, που έχω και μεγάλη οικογένεια το συνηθίζω συχνά πυκνά τις Κυριακές γιατί βγάζει πολλές πλούσιες μερίδες...φτουράει που λένε. Αυτό κάνω και σήμερα......και πριν το φουρνίσω το απαθανάτισα για να σας ανοίξω και την όρεξη. 

Τα καροτάκια είναι η δική μου πινελιά (δεν υπάρχει φαί χωρίς καρότο.....) και τώρα που το σκέφτομαι θα του πήγαιναν και λίγες κόκκινες γλυκές πιπεριές. Αλλά τότε δεν θα ήταν το παραδοσιακό φαγητό του κρητικού γάμου της περιοχής που σας ανέφερα, αλλά θα ήταν φαγητό για ....του Κουτρούλη το γάμο. Καλή Κυριακή...και καλή σας όρεξη.