ZENTANGLE

Σίγουρα κάποιοι θα θυμάστε, τότε που πηγαίνατε στο σχολείο, όταν κατά τη διάρκεια της παράδοσης κάνατε διάφορα αφηρημένα σχεδιάκια με το στυλό σας στα εξώφυλλα των βιβλίων ή των τετραδίων σας.

Ή θα έχετε δει κάποιες φορές τους εθνοπατέρες μας στη Βουλή να ζωγραφίζουν αφηρημένα σχέδια την ώρα που κάποιος ομιλητής είναι στο  βήμα (όταν δεν λύνουν σταυρόλεξα  ή δεν ροχαλίζουν.......)

Αυτό λοιπόν είναι το Zentangle που σίγουρα το κάνατε εν αγνοία σας......

Και όμως......με τον καιρό εξελίχθηκε σε μια νέα μορφή τέχνης κατά την οποία μαθαίνεις εύκολα να δημιουργείς όμορφες εικόνες με επαναλαμβανόμενα σχεδιάκια. Είναι συναρπαστική, έχει πλάκα και σε χαλαρώνει. Αυξάνει την αυτοσυγκέντρωση και τη δημιουργικότητά σου. Και έχει άπειρες εφαρμογές.

Κι ενώ φαίνεται εύκολο να γίνει από τον καθένα, και  είναι επαρκώς δομημένο και οργανωμένο,  εντούτοις καταλήγει σε αποτελέσματα που υπερβαίνουν και αυτούς τους ίδιους τους κανόνες της τεχνικής. Και αν δεν λαβαίναμε υπ’όψη μας τα οφέλη της θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί σαν.....φαντασιοπληξία.

Κατ’ αρχήν αποτελείται αποκλειστικά από αφηρημένα σχέδια. Αυτό μας επιτρέπει να το θαυμάσουμε απ’ όποια πλευρά κι αν το δούμε.   Κι επειδή όλα τα σχέδια είναι προσωπικές εμπνεύσεις της στιγμής,  το τελικό αποτέλεσμα παραμένει μία έκπληξη κάθε φορά..

 Σίγουρα λοιπόν αποτελεί μία ασυνήθιστη  προσέγγιση της τέχνης. Μάλιστα, τη σημερινή εποχή των πληκτρολογίων, των ποντικιών του υπολογιστή και των κινητών τηλεφώνων που έχουν αχρηστέψει τα χέρια μας  και τα έχουν κάνει να κινούνται όπως τα άκρα ενός ρομπότ  καταλαβαίνουμε πόσο χρήσιμη είναι η συμβολή του Zentangle  στην έκφραση της απλής ανθρώπινης δημιουργικότητάς μας.

Άλλωστε η χειροποίητη δημιουργία σχεδίων και συμβόλων πάνω στο χαρτί  ήταν πάντα μέρος της ανθρώπινης κληρονομιάς μας.

Εγώ προσωπικά τα κάνω για χαλάρωση αλλά και κυρίως για δικοσμητικούς λόγους Μου αρέσουν πολύ τα ασπρόμαυρα σχέδια και χαίρομαι που μέσω αυτής της τεχνικής δίνεται η ευκαιρία στη φαντασία μου να κάνει.....όργια.

Ψάχνοντας αρκετά τα θέμα μου, πριν κάνω αυτή την ανάρτηση, και περιδιαβαίνοντας ανάμεσα από εκατοντάδες σχέδια που βρήκα στο ιντερνετ, ίσως κάποια να μη μου «έκατσαν» και πολύ καλά. Κάποια μου φάνηκαν πολύ μυστήρια, κάποια άλλα πολύ συμβολικά και κάποια θα τα έλεγα ψυχεδελικά.

Προς αποφυγήν λοιπόν παρεξηγήσεων εγώ τα έφτιαξα καθαρά και μόνο για τους λόγους που προανέφερα. Τα υπόλοιπα .....μακράν εμού.

Δυο λόγια για την τεχνική.....

Χρησιμοποιούμε συνήθως χαρτί ακουαρέλλας.

Επίσης διάφορα ανεξίτηλα μαρκαδοράκια σε διάφορα πάχη (εγώ χρησιμοποίησα μαρκαδοράκια της Edding Νο 140 S και 142 Μ).

Ξεκινάμε κάνοντας ένα πλαίσιο με κάποιες διπλές γραμμές σαν οδηγούς....έτσι

 

  

Μετά με απλές γραμμές το χωρίζουμε σε μικρότερα τμήματα.....έτσι.

 Μετά αρχίζουμε να γεμίζουμε τους οδηγούς που μοιάζουν σαν μπλεγμένα φίδια (μπρρρρρρρρρρρρ........), έτσι

Τέλος αρχίζουμε να γεμίζουμε τα επι μέρους τμήματα με ό,τι κατεβάσει η κουρούπα μας (είναι η φάση που αρχίζει το παιχνίδι κι εγώ χάνω τα μυαλά μου. Βόμβες σκάνε δίπλα μου, τηλέφωνα βαράνε, χύτρες σφυράνε.....εγώ εκεί. Με ποιό μοτιβάκι θα γεμίσω την επόμενη επιφάνεια. Για όση ώρα το δουλεύω αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο υπαρξιακό μου πρόβλημα.....χα χα χα)

Κάπου είδα ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και χρωματάκια. Εγώ δεν.....

Και τώρα σας παρουσιάζω την παραγωγή μου........ 

Πρώτα ετοίμασα ένα κλασικό καδράκι που σκοπεύω να το πλαισιώσω με μαύρη κορνίζα.

Πάρτε και δυό κοντινές λήψεις  για να δείτε τις λεπτομέρειες των σχεδίων.....

 Μετά εφάρμοσα την τεχνική σε ένα κουτί παπουτσιών που έγινε αγνώριστο (πρώτα βέβαια το έβαψα με ένα κρεμ ακρυλικό και μετά το σχεδίασα)....

Ειδικά στο καπάκι του....οργίασα....

Κι επειδή είχα πάρει μεγάλη φόρα, είπα να ζωγραφίσω και μια αρχοντόπαπια με τον ίδιο τρόπο.....

Μετά πήραν σειρά τα βότσαλα (όχι που θα μου γλύτωναν....)

Δεν ξέρω αν σας αρέσουν.....είμαι όμως σίγουρη ότι θα συμφωνήσετε όλοι ανεξαιρέτως ότι η υπομονή μου (και το πείσμα μου.....) ξεπερνούν την υπομονή χιλίων γαϊδάρων (τουλάχιστον).

Εγώ και τα ζαλισμένα μου ματάκια σας στέλνουμε τα φιλιά μας.

ΠΙΑΤΑ.... ΦΙΓΟΥΡΑΤΑ

Σε μια κρίση νοσταλγίας και ρομαντισμού (δύο πανσελήνους βίωσα η γυναίκα φέτος τον Αύγουστο, και αφού μου έλειπαν τα περισσότερα «αξεσουάρ» για να νιώσω «κάπως», είπα να μεταφερθώ νοερά και καλλιτεχνικά σε άλλες εποχές.....)

Δημιούργησα λοιπόν τα γνωστά γιάλινα, διάφανα πιάτα, που τα ονόμασα έτσι γιατί σκέφτηκα, αντί για χαρτοπετσέτα να κάνω μια ζωγραφιά με μαύρο ακρυλικό, δηλ. μια φιγούρα, ένα προσωπάκι κι ένα πουλάκι στο κλαρί και μετά να τα καλύψω με χαρτί με ίνες. Και όλα αυτά, εννοείται, από την πίσω πλευρά του πιάτου.

Τα σχεδιάκια δεν ήταν δύσκολο να γίνουν. Πρώτα έκανα τα περιγράμματά τους με μαύρο μαρκαδόρο κι έτσι μπόρεσα να διορθώσω τα λάθη μου και μετά τα γέμισα με μαύρο ακρυλικό.

Για την επικάλυψη με χαρτί με ίνες έχω ξαναδώσει οδηγίες σε προηγούμενες αναρτήσεις. Κόβουμε μικρά ακανόνιστα κομμάτια και τα κολλάμε με κόλλα για ντεκουπάζ. Εγώ χρησιμοποιώ μία κόλλα της UHU (Glue and Varnish) που τη βρίσκετε παντού.

Στο τέλος, απαραίτητο όπως πάντα το ειδικό βερνίκι για προστασία (νερού, σατινέ).

Σας εύχομαι καλό μήνα......και σας στέλνω τα φιλιά μου.

ΣΤΟΥ ΓΙΑΛΟΥ ΤΑ ΒΟΤΣΑΛΑΚΙΑ......

Σίγουρα όλοι θα έχετε κάποτε σιγοτραγουδήσει το γνωστό τραγουδάκι με τα καβουράκια, που εμένα πολύ μου άρεσε όταν το άκουγα μικρή, και μάλιστα θυμάμαι ότι μέχρι κλάμα είχα ρίξει που τα είχε παρατήσει η μάνα τους. 

Όταν η κυρία Καβουρίνα, παράτησε τα παιδιά της στα βοτσαλάκια, και την κοπάνησε με τον Σπάρο, πήγα εγώ και τα μάζεψα κι άρχισα να τα ζωγραφίζω......(τα βοτσαλάκια, όχι τα καβουράκια).

Ξεκίνησα λοιπόν να ζωγραφίζω βότσαλα στις καλοκαιρινές διακοπές μας,  όταν τα παιδιά μου ήταν μικρά κι έψαχνα διάφορους τρόπους  για να τα απασχολώ δημιουργικά.

Αφορμή στάθηκε ένα μικρό βιβλιαράκι με οδηγίες και φωτογραφίες από πανέμορφα ζωγραφισμένα βοτσαλάκια.

Κάποια σώζονται μέχρι σήμερα και στολίζουν διάφορα σημεία της αυλής. Είναι έργα της κόρης της μικρής που έχει ιδιαίτερο ταλέντο σε καλλιτεχνίες. Μάλιστα από μικρή έλεγε ότι κι εγώ σ’ αυτήν έμοιασα και πήρα τα ταλέντα της…..χα χα χα.

Φέτος όμως είπα να ξαναθυμηθώ την «παλιά μου τέχνη…κόσκινο» και ν’ αρχίσω να αξιοποιώ λίγο τους τόνους πέτρας που έχω μαζέψει τα τελευταία καλοκαίρια και να περάσω όμορφα, δημιουργικά απογεύματα στην αυλή μου.

 

Τα ζωγράφισα με ακρυλικά ή με ειδικά χρώματα πέτρας και φυσικά στο τέλος τα βερνίκωσα καλά για ν΄αντέξουν στους καιρούς……

Καλό μήνα και Καλό Φθινόπωρο σε όλους. Φιλιά.......

ΤΡΑΠΕΖΑΚΙΑ....ΕΞΩ

Μια φορά ήταν ένα μικρό στρογγυλό τραπεζάκι από μπαμπού με το κλασικό τζάμι από πάνω, που συνόδευε το σετ της βεράντας.

Σε μια μετακόμιση......αλλά και σε μια επίδειξη άρσης βαρών αλά Πύρρος Δήμας του υιού....επόμενο ήταν να ξεκολλήσει η γυάλινη επιφάνεια και να γίνει χίλια κομμάτια.

Για αρκετό καιρό το είχα παροπλίσει, μετά όμως το ξανάβγαλα στην αυλή (στο καλοκαιρινό στέκι....) αφού προηγουμένως είχα κόψει στις διαστάσεις του γυαλιού που έσπασε, ένα στρογγυλό κομμάτι από κόντρα πλακέ θαλάσσης. 

Κάποια στιγμή σκέφτηκα να του ξαναδώσω τη χαμένη του αίγλη, οπότε άρχισα τις καλλιτεχνίες.

Πρώτα το αστάρωσα με αστάρι νεφτιού, μετά το στοκάρισα, μετά το έτριψα και τέλος το έβαψα.

Την ιδέα της διακόσμησης την έκλεψα από το ιντερνετ, με κάποιες δικές μου παραλλαγές. 

Το ζωγράφισα με ακρυλικά και στο τέλος το βερνίκωσα με βερνίκι ματ, για ν’ αντέξει το καημένο όλες τις κακές συνθήκες της αυλής. Ήλιο, ζέστη, καφέδες, νερά, χυμούς, παγωτά, κεριά και ό,τι άλλο περάσει από το νου σας.

  Και για να μην είναι «από πάνω κούκλα κι από κάτω....πανούκλα», το στόλισα και από την κάτω πλευρά (έτσι κι αλλιώς δεν είναι σταθερά κολλημένο) κι έγινε double face (ντουμπλ φας που λέγαν και οι μοδίστρες).

Μόνο που από την πίσω πλευρά το στόλισα με την αγαπημένη μου και τεμπέλικη ντεκουπάζ (τί θα τις κάνω τόσες χαρτοπετσέτες ......)

Τώρα πια, όποιος πλησιάζει το τραπεζάκι μου, αφ’ ενός εκφράζει τον θαυμασμό του και αφ’ ετέρου με κοιτάζει με τρόπο, σαν να μου ζητάει την άδεια αν μπορεί ν’ ακουμπήσει το ποτήρι του. Τόσο υπολογίσιμο έγινε......Για να δούμε πόσο θα κρατήσει η χάρη του.

EΘΝΙΚ

Θυμάστε που σας έλεγα για ένα ντοσιέ, γεμάτο αποκόμματα σελίδων, που περιείχαν ιδέες για μελλοντικές δημιουργίες μου ????. Μέσα σ’ αυτά τα «κλεψιμέϊκα» υπήρχε και μια φωτογραφία που έδειχνε τη διακόσμηση ενός σπιτιού με έθνικ αντικείμενα, κυρίως από την Αφρική.

 Κι εκείνο που μου έκανε  «κλικ» ήταν μια αφρικάνικη πάντα (ή πατανία) που το πανούργο μυαλό μου σκέφτηκε να τη μεταλλάξει σε πίνακα.

 Υιοθέτησα τα χρώματα και κάποια από τα μοτίβα των ιθαγενών και προσπάθησα να τη μιμηθώ (τελικά δεν υπάρχουν πίθηκοι μόνο στην Αφρική......εγώ ξέρω μια πολύ μεγάλη μαϊμού που ζει ανάμεσά μας.....)

Πολλά φιλιά απ' τη...μαϊμού.

ΤΟ ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΣΤΕΦΑΝΙ

Σήμερα, επηρρεασμένη από τη χθεσινή εθνική γιορτή, σκέφτηκα να σας δείξω άλλη μια ηρωϊκή μου προσπάθεια να ζωγραφίσω και μάλιστα ένα θέμα κατ΄εξοχήν ηρωϊκό....το στεφάνι (ναι....εμένα περίμεναν οι ήρωες για να τους στεφανώσω).

Κάθε δέκα χρόνια λοιπόν με έπιανε μια ακαταμάχητη επιθυμία να ασχοληθώ με τη ζωγραφική.  Δεν ξέρω για ποιο λόγο...αλλά όλο και το ανέβαλα. Υποψιάζομαι ότι η εν λόγω τέχνη διαισθανόταν τί την περίμενε....και με απέφευγε.

Τελικά όμως η καημένη η ζωγραφική δεν τα κατάφερε γιατί το πείσμα μου ήταν μεγάλο κι έγινε η μοιραία....μετωπική.

Στο μεταξύ εγώ όλο και προετοιμαζόμουνα για το.....έγκλημα και μόλις έβλεπα κάτι που μου κέντριζε το ενδιαφέρον και μου άρεσε εικαστικά, το έβαζα στα «υπ΄όψιν» μέσα σε ειδικό φάκελο για μελλοντική χρήση (έγκλημα εκ...προμελέτης).

Είχα κάνει λοιπόν μεγάλη συλλογή,  μέχρι τη μέρα που βρέθηκε το έργο που μου πήρε τα μυαλά. Ήταν ένα πανέμορφο μικρό στεφανάκι μέσα σε φλογερό πορτοκαλί φόντο, έργο μιας μοντέρνας, όπως έλεγε η είδηση, ζωγράφου (της Μαριλένας Λακιώτη, οφείλω να αναφέρω το όνομα...) που είχε εκτεθεί σε κάποια έκθεση. Μου φάνηκε ...ευκολάκι κι έτσι εγώ έλαβα το...βάπτισμα της νεόκοπης αντιγραφέως και η ζωγραφική τη...χαριστική βολή (Μαριλένα.....ας όψεσαι).

Αισθάνομαι την ανάγκη να σας δείξω το πρωτότυπο....(αν προσέξετε θα δείτε και το βελάκι με το οποίο σημάδεψα το υποψήφιο...θύμα μου)

 

και μετά το μοιραίο αντίγραφο....

 

 

Εν τω μεταξύ, δεν φτάνει που αντέγραψα το έργο της ξένης...κοπέλας, δεν φτάνει που το εξευτέλισα πάνω σε...πιτσόκουτα,  είχα το θράσος να κάνω και μαζική παραγωγή. Ούτε Γραφείο Τελετών να είχα με τόσα στεφάνια.....

Ένα το κρέμασα στο σαλόνι μου (για να είναι ασορτί με τα νεκρικά πορτραίτα «τύπου» Φαγιούμ).....

Σε ένα άλλο του κόλλησα στο κέντρο και μια χρυσή μάσκα (σαν τη μάσκα του Αγαμέμνονα στο αρχαιολογικό μουσείο...)

Και στο τέλος, για μια πιο μοντέρνα εκδοχή, σκάρωσα κι ένα δίπτυχο.

Για να δείτε μέχρι που μπορεί να φτάσει το θράσος μιας πεισματάρας γυναίκας....

Από σας δεν θέλω συγκρίσεις...το ξέρω ότι είστε φίλοι μου και την ψήφο σας την έχω στο τσεπάκι μου (!!!!!!!!!!).

Εγώ όμως νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω την καλλιτέχνιδα που προανέφερα από το βάθος της καρδιάς μου, επειδή το συγκεκριμένο  έργο της μου έδωσε έμπνευση.....και μετά πήρα φόρα με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα (και ακόμη δεν είδατε τίποτα.....)

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα ξαναπούμε......πολλά φιλιά.

  

ΤΑ ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ ΦΑΓΙΟΥΜ

Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια (έτσι....για την ιστορία) με τον όρο «πορτραίτα Φαγιούμ» εννοούνται οι προσωπογραφίες που φιλοτεχνήθηκαν πάνω στις μούμιες των νεκρών στην Αίγυπτο, κατά την ελληνιστική περίοδο, δηλ. από τον 1^ο έως τον 3^ο αιώνα μ.Χ.

Τα πορτραίτα ανακάλυψε και ανέφερε πρώτος ο Ιταλός περιηγητής  Pietro Della Valle  το 1615, ήταν προορισμένα για ταφική όπως είπαμε χρήση και πήραν το όνομά τους από την όαση Φαγιούμ, στην οποία ανακαλύφθηκαν αρχικά, 85 χλμ. νότια του Καϊρου.

Βρέθηκαν άριστα διατηρημένα εξαιτίας του ξηρού κλίματος της αιγυπτιακής ερήμου και είναι ζωγραφισμένα με την εγκαυστική τεχνική και με τέμπερες.

Η εγκαυστική τεχνική χαρακτηρίζεται από το λιωμένο κερί που με τη βοήθεια του «καυτηρίου», του πινέλου ή του «κέστρου» απλωνόταν πάνω στο ξύλο ή το πανί που έπρεπε να ζωγραφιστεί. Το κερί απλωνόταν ομοιόμορφα στη ζωγραφική επιφάνεια και πάνω του ο καλλιτέχνης εκτελούσε την παράσταση που επιθυμούσε. Στο έργο σε αρκετές περιπτώσεις και ανάλογα με την οικονομική επιφάνεια του νεκρού χρησιμοποιούνταν φύλλα χρυσού, με τα οποία αποδίδονταν διακοσμητικοί στέφανοι και κοσμήματα.

Όπως καταλαβαίνετε αποτελούν πορτραίτα ευπόρων κυρίως νεκρών τα οποία πάντα με συγκινούσαν και θα ήθελα με κάθε τρόπο να τα αποδώσω.

Αλλά επειδή εγώ, η πτωχή πλην τιμία καλλιτέχνις, δεν διέθετα ούτε φύλλα χρυσού και από εγκαυστική τεχνική είχα μαύρα μεσάνυχτα που λένε, αρκέστηκα σε δυο κουτιά πίτσας και στα ακρυλικά χρωματάκια μου.

Σκέφτηκα όμως προηγουμένως να περάσω το εξωτερικό τμήμα της εικόνας περιμετρικά με μπόλικο άγριο ακρυλικό στόκο, να το βάψω και στο κέντρο να ζωγραφίσω το πρόσωπο.

Ευτυχώς οι δικοί μου νεκροί είναι εντελώς φανταστικά πρόσωπα...συνεπώς δεν θα τρίζουν τα κόκκαλά τους από την ασεβή απόπειρά μου.

 
  Τα εκτύπωσα και τα κόλλησα και σε κεραμίδια.....

 

Τέλος, με τα κουτάκια έκανα μια ωραία σύνθεση στο σαλόνι, μαζί με άλλα δικά μου έργα...τέχνης.

Μάθημα....και παρουσίαση έργων...Τέλος.

Πολλά φιλιά......