ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΔΕΑ

Eχω πολύ καιρό να κάνω ανάρτηση και είμαι σίγουρη ότι έχετε πέσει σε βαριά κατάθλιψη λόγω της απουσίας μου και πιστέψτε με......κι εγώ δεν νιώθω πολύ καλά τελευταία. Εντάξει.....δε χρειάζεται ν’ ανησυχήσετε.....δεν συμβαίνει κάτι σοβαρό αλλά νομίζω ότι φταίει η εποχή, την οποία εγώ θεωρώ αρκετά βεβαρυμένη για διάφορους λόγους.

 Πρώτα πρώτα με τσάκισε η αλλεργία μου και όχι τίποτ’ άλλο αλλά όλοι οι ειδήμονες με διαβεβαίωναν παλιότερα ότι, μόλις περάσω τα 60 θα μου πέφτει πιο ελαφριά. Παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του......Και τα 60 τα περάσαμε (και βάλε.....) και η αλλεργία κάθε χρόνο επιτίθεται ακάθεκτη. Τεσπά, επιζήσαμε και φέτος.......

Σ΄αυτό το δύσκολο διάστημα έπρεπε να πηγαινοέρχομαι στην εξοχή και να τακτοποιώ το σπίτι και κυρίως τους κήπους που είχαν ρημάξει. Το έκανα κι αυτό.....συν έναν υπέροχο λαχανόκηπο.......συν μια τρομερή οσφυαλγία που με κάνει και σέρνομαι σαν το κομμένο φίδι (έκφραση της μάνας μου.....καιρό είχα να την αναφέρω).

Δεν θα αναφέρω τα απανωτά πήγαιν’ έλα για εκλογές, φορολογικές δηλώσεις και λοιπές πανηγύρεις.....αυτά τα περάσαμε και τα περνάμε όλοι.

Ομως εκείνο που μου στοίχισε περισσότερο ήταν η αποδιοργάνωση των εργαστηρίων μου (ναι....καλά ακούσατε, δύο έχω.....ένα στην πόλη κι ένα παράρτημα στην εξοχή....λέτε να τα δηλώσω στο Ε9 της Εφορίας????....). Και τούτο επειδή κάθε φορά που πήγαινα στο ένα, κουβάλαγα και αρκετά υλικά από το άλλο. Γιατί πίστευα ότι θα έβρισκα χρόνο να κάνω και καμιά δημιουργία. Κούνια που με κούναγε.....με τόσες δουλειές και στην Αθήνα και στην εξοχή, τσάμπα κουβάλαγα τις τσάντες με τα υλικά. Και τα έργα στέκουν μισοτελειωμένα.

Ελπίζω και εύχομαι, μόλις κατσικωθώ οριστικά στο σπίτι της εξοχής να  δέσω τα μυαλά μου κόμπο και να στρωθώ στις δημιουργίες. Γιατί η καλλιτέχνις χρειάζεται ηρεμία και αυτοσυγκέντρωση για να μεγαλουργήσει (λέμε τώρα....και δεν θέλω γελάκια ειρωνείας ).

Για να σπάσει όμως η γκίνια κάθησα και σκάρωσα μια μικρή ιδέα, όχι δική μου βέβαια αλλά του ιντερνετ (για να λέμε πάντα την αλήθεια ....και να γλυτώνουμε τις τυχόν κακές συνέπειες). Εγώ απλά την υλοποίησα ως εξής...

 Πήρα ένα μακρόστενο κομμάτι φελιζόλ, προφανώς από κάποια συσκευασία και το έβαψα με ένα αγαπημένο μου χρώμα (café au lait). Διάλεξα κάποια πετσετάκια από κείνα που πλέκαμε παλιότερα μανιωδώς και τώρα ούτε να τα.....φτύσουμε και τα κόλλησα επάνω με μια απλή κόλλα .....και το κρέμασα. Κι έγινε αρκετά νόστιμο.....Και δεν μου στοίχισε τίποτα.......Και δε με νοιάζει η κριτική που θα μου ασκήσουν οι κοράκλες, οι οποίες και μόνο στη θέα των βελονακίων βγάζουν αφρούς και φλύκταινες....

Πάρτε και μια φωτό να δείτε το εργάκι.......

Εύχομαι να επανέλθω σύντομα με νέες δημιουργίες...

Μέχρι τότε, σας φιλώ.

ΛΑΙΚΗ ΤΕΧΝΗ (καδράκια)

Θα σας πάω πάλι στα παλιά....τότε που είχα «θέμα» με τη λαϊκή τέχνη, την οποία ξετίναξα κανονικά. Εκτός λοιπόν από τις ζωγραφιές μου που σας έδειξα σε παλιότερη ανάρτηση, κέντησα και κάποια καδράκια με το εν λόγω θέμα. Κάποια με σταυροβελονιά και κάποια άλλα με διάφορες παραδοσιακές βελονιές, όπως τη βυζαντινή, το πλακέ, την πεταχτή και άλλες.

Κάποτε φάνταζαν πολύ όμορφα.....τώρα όμως θεωρούνται ντεμοντέ. Έχω πατήσει όμως τόση δουλειά που λυπάμαι να τα παροπλίσω εντελώς.....και κάνουν μόνιμες διακοπές στους τοίχους του εξοχικού.

Πάρτε μια ιδέα......

Αυτά για σήμερα...φιλιά σε όλους.

ΔΑΝΤΕΛΕΣ ΚΑΙ ΚΟΦΤΑ

Τελικά φαίνεται ότι τα γονίδια δεν τα σταματά τίποτα. Αν δεν τα πάρεις από την ευθεία οδό, θα σου έλθουν από τα πλάγια. Γιατί έχω ξαναπεί ότι όσον αφορά τα εργόχειρα έχω μοιάσει περισσότερο στη γιαγιά και στις θείες. Και όσο η μάνα μου τα απέφευγε συστηματικά, άλλο τόσο η αφεντιά μου στράβωνε τα ματάκια της δημιουργώντας εργόχειρα με διάφορες τεχνικές.

Όταν λοιπόν χόρτασε το χέρι μου και το μάτι μου μετρήματα σε σταυροβελονιές, σκέφτηκα να δοκιμάσω την ικανότητά μου στις δαντέλες με το βελονάκι και στα κοφτά. Γιατί, μια κεντήστρα που...σέβεται τον εαυτό της, οφείλει να προσπαθήσει και σ’ αυτόν τον τομέα.   

Τις οδηγίες μου τις έδωσαν τα περιοδικά με εργόχειρα που μάζευα εδώ και χρόνια. Αν είχα κάποια απορία απευθυνόμουν και σε κάποια εμπειρότερη. Τελικά, όταν θέλει ο άνθρωπος όλα τα πετυχαίνει.....

Σας τα παρουσιάζω λοιπόν με τη χαρά και το καμάρι ενός μικρού παιδιού που χαίρεται για τα δημιουργήματά του....  

Σας εύχομαι μια όμορφη ανοιξιάτικη εβδομάδα.....Πολλά φιλιά.

ΧΕΙΡΩΝ ΕΡΓΑ (κοινώς εργόχειρα)

Το κέντημα είναι γλέντημα

Κι η ρόκα είναι σεργιάνι

Μα ο καημένος ο αργαλειός

.Είναι σκλαβιά μεγάλη......

....Έλεγαν στο χωριό της μάνας μου,  που ήταν χωριό ονομαστό για τα υφαντά του. Και η μάνα μου με τις αδελφές της και τη γιαγιά μου του έδωσαν και κατάλαβε (του αργαλειού). Κι επειδή πέρα από την  προετοιμασία της προίκας τους, το έκαναν και για βιοποριστικούς λόγους, δεν υπήρχε και πολύς χρόνος για κέντημα. Μόνο για αργαλειό. Βέβαια είναι και στον άνθρωπο. Γιατί ενώ οι θειές μου έβρισκαν χρόνο κι έκαναν μερικά κεντήματα (μαξιλαράκια με ριζοβελονιά, εφημεριδοθήκες κλπ.) που κάποια σώζονται μέχρι σήμερα,  η κυρία μάνα μου δεν είχε σταυρώσει ποτέ της βελονιά κεντήματος. Οταν είχε λίγο ελεύθερο χρόνο ντυνόταν, στολιζόταν κι έβγαινε με τις φίλες της (από σπίτι σε σπίτι εννοείται.....μη φανταστείτε τίποτε βόλτες δεξιά κι αριστερά.....χωριό γαρ).

 Ομως φαίνεται ότι εγώ έμοιασα στη γιαγιά μου που ήταν επαγγελματίας στο κοφτό κέντημα (σε άλλη ανάρτηση θα σας δείξω αυτά που έχουν διασωθεί και κληρονόμησα....) και στις θειές μου. Στα εργόχειρα λοιπόν,  έχω κάνει άπειρα μεροκάματα. Αν κόλλαγα ένσημα θα έπρεπε να έχω πάρει και δεύτερη σύνταξη.

  Κι ενώ όλες οι μανάδες κάνουν αμάν να φτιάξουν οι κοράκλες τους κάνα εργόχειρο, η δικιά μου ήταν από αδιάφορη έως αρνητική. Οταν της τα έδειχνα χαμογελούσε βέβαια με ικανοποίηση αλλά μου πέταγε και την ατάκα της. «Σιγά που θα κάτσω να στραβωθώ...υπάρχουν και ωραιότατα έτοιμα». Και είχε γεμίσει το σπίτι της με ετοιματζίδικα της μηχανής.  Το made in China η μάνα μου το είχε ανακαλύψει από νιόπαντρη.

 Πίστευα λοιπόν,  ότι όλες οι μάνες κάνουν εργόχειρα για τα κορίτσια τους, για προίκα. Κι εγώ η φουκαριάρα όχι μόνο τα έκανα μόνη μου αλλά έκανα και για εκείνη. Και μου έδινε και παραγγελίες. «Ενα μικρό σεμπλ ροτοντάκι να μου φτιάξεις για το τραπεζάκι της γωνίας...(simple, σεμπλ στα γαλλικά....πέταγε και τις γαλλικούρες της εποχής της, η κυρία) . Τώρα τα κληρονόμησα και τα δικά της και κάνουν παρέα με τα δικά μου στις ντουλάπες. Ας είναι......Εγώ πάντως πολύ τα ευχαριστήθηκα, τουλάχιστον όσο τα έκανα. Χαλάρωνα και στο τέλος......καμάρωνα.

Κι επειδή η «φάση» της λαϊκής τέχνης μου κράτησε πολύ......μου άρεσε να αντιγράφω παραδοσιακά, κυρίως θρακιώτικα σχέδια από τσεβρέδες, που τα έκανα με σταυροβελονιά (τη θρακιώτικη δεν μπόρεσα να τη μάθω.....οπότε το καλό το παλληκάρι....ξέρει κι άλλο μονοπάτι).  Ιδού μερικά δείγματα της ....χρυσοχέρας.

 Καθώς έκανα styling στα εργόχειρα και φωτογράφιζα...ο Πάκης μπλεκόταν διαρκώς στα πόδια μου.....οπότε δεν άντεξα.....του πέταξα ένα εργόχειρο σαν πασμίνα και τον φωτογράφισα.....επιτέλους...βρήκα το μοντέλο μου.

 Τα περισσότερα από αυτά τα εργόχειρα τα έκανα όταν τα παιδιά πήγαιναν σχολείο. Όση ώρα λοιπόν καθόμουν δίπλα τους και τους βοηθούσα στο διάβασμα, κεντούσα. Διαφορετικά, αν περίμενα άπρακτη να τελειώσουν με τους απλωμένους....τραχανάδες, θα έπρεπε ή να ρίχνω σφαλιάρες...ή να παίρνω χάπια......

 Αυτά προς το παρόν.....και πολλά φιλιά.

ΛΑΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

Πάντα αγαπούσα την λαϊκή (παραδοσιακή) τέχνη, όπως και κάθε τι παραδοσιακά ελληνικό. Σε επόμενη ανάρτηση σκοπεύω να σας δείξω τα εργόχειρά μου που είναι βασισμένα σε ελληνικά παραδοσιακά μοτίβα και βελονιές. Σήμερα όμως σκέφτηκα να σας παρουσιάσω τις ζωγραφιές που έκανα πριν κάμποσα χρονάκια  και τις οποίες εμπνεύστηκα από εργόχειρα αλλά εγώ η έξυπνη είπα να τα ζωγραφίσω.  Την ιδέα την ξεσήκωσα από την καλή μου φίλη Νέλλη Ορεινού, που τα είδα στο σπίτι της, μόνο που εκείνης ήταν πιο απλά και λιτά....ενώ στα δικά μου πήρα φόρα και ζωγράφισα την ....Αρτα και τα Γιάννενα που λένε....για να τα κάνω πιο πλούσια, (Νελλάκι μου, να είσαι πάντα καλά......).  Πήρα λοιπόν ένα μπλοκ για μελάνι σινικής (νομίζω και της ακουαρέλας, μια χαρά κάνει....) βούτηξα και τους μαρκαδόρους των παιδιών μου (οι μαρκαδόροι και οι σοκολάτες τους, υπήρξαν πάντα από τις αγαπημένες μου....κλοπές) και άρχισα τα εργάκια μου. Αφού έκανα μπόλικα, τα κορνιζάρισα, όλα σε όμοιες κορνίζες, και τα κρέμασα στους τοίχους μου, σε παρεούλες (δυο-δυο ή τρία-τρία). Τώρα, που τα γούστα μου έχουν αλλάξει δεν τα βλέπω με τόσο καλό μάτι.....αλλά επειδή τα λυπάμαι τα έχω μεταφέρει στο εξοχικό.