H ΣΑΝΤΥ

Όπως η κόρη η μικρή, έχει μεγάλο έρωτα με τις γάτες......έτσι κι ο γιος έχει με τους σκύλους. Από πολύ μικρός μας παρακαλούσε να πάρουμε έναν στο σπίτι αλλά δεν του κάναμε το χατήρι. Του είχε μείνει λοιπόν σαν απωθημένο κι έτσι πριν δύο περίπου χρόνια μας κουβάλησε ένα μωρό πίτμπουλ, κανελλί με λευκό και ροζ μύτη.

Σαν μωρό ήταν πανέμορφο και αξιαγάπητο. Εμένα βέβαια από τότε με είχαν ζώσει τα φίδια γιατί είχα ακούσει πολλά για τη φήμη που το συνόδευε.......Όταν μάλιστα από μωρό ακόμα είχε αρχίσει να κατασπαράζει ό,τι έβρισκε μπροστά του, θεωρούσα ότι ήταν ζήτημα χρόνου ν’ αρχίσει να κόβει και μεζέδες από τα...... μέλη μας.

Μας έλεγαν ότι μόλις ενηλικιωθεί θα σταματήσει αυτό το σπορ, αλλά δυστυχώς ακόμα και σήμερα που κοντεύει να γίνει δύο ετών......μετράμε απώλειες.

Ο κατάλογος μακρύς. Θα αναφέρω ενδεικτικά ότι  κατέφαγε....

- Τα ξύλινα πόμολα μιας συρταριέρας......

- Τα κουμπιά από βακελίτη μιας παλιάς γραφομηχανής......

- Τις πλαστικές λαβές από όλα τα κλαδευτήρια μου (στο μέταλλο σταμάτησε).....

- Διάφορα λούτρινα κουκλιά και ζώα (φτερά και πούπουλα τα έκανε...)

- Τον τοίχο από τσιμεντοσανίδα μιας αποθήκης στην ταράτσα.......

- Καινούρια παπούτσια των κοριτσιών (πανύψηλες πλατφόρμες έγιναν ...φλατ)....

- Το ξύλινο σπιτάκι της το έκανε καλοκαιρινό (κάμπριο λέμε......)....

- Αμέτρητες πλαστικές γλάστρες και πιάτα....

- Τα λάστιχα και τους χαλκοσωλήνες των ηλιακών στην ταράτσα.....

Κι ένα σωρό άλλα αντικείμενα......ων ουκ έστι αριθμός.

Και να πεις ότι είναι κάποιος σπουδαίος φύλακας και μας προστατεύει ??????.....Τσάμπα το τρώει το φαϊ της. Μόλις δει μουσαφίρη ανεβαίνει επάνω του και τον τρελαίνει στο γλύψιμο. Από τα αυτιά μέχρι τα πόδια......Ούτε απειλές, ούτε γαυγίσματα .......μόνο τρελές χαρές και παιχνίδια.

Σας αφιερώνω τις φωτογραφίες της για να δείτε τη μούρη της κυρίας........

 Έτσι την πρωτογνωρίσαμε......μικρή και τριανταφυλλένια......

 

Το πονηρό το μάτι που μας παρακολουθεί μέσα από το γιαλί, το βλέπετε ???

Μιλάμε για μεγάλο νούμερο........Αν δεν της βγάλεις τα γιαλιά μπορεί να τα φοράει μέχρι τη νύχτα......

Κι εκεί που δεν είχαμε ποτέ κατοικίδιο,  από τα παιδικά μου χρόνια μέχρι σχετικά πρόσφατα......καταλήξαμε με Μίκα, Πάκη, Σάντυ.....και μακάρι να με λυπηθεί ο Θεός και να σταματήσει το πράγμα εδώ, γιατί με βλέπω να γίνομαι η......Μπριζίτ Μπαρντό του Σαρωνικού.

Φιλιά πολλά.......

 

Η ΜΙΚΑ

Η κόρη η μικρή ανέκαθεν έτρεφε μεγάλη αδυναμία στις γάτες. Δεν ξέρω από που την κληρονόμησε γιατί κανείς άλλος στην οικογένεια δεν ήταν τόσο......γατόφιλος.

Οι γατούλες μας ήταν πάντα στον κήπο, τις ταϊζαμε και τις γατροπορεύαμε όποτε χρειαζόταν αλλά μέχρι εκεί.....

Η Μίκα λοιπόν είναι το  πρώτο κατοικίδιο που μπήκε στο σπίτι μας.......

Πέρασε για μια μίνι νοσηλεία κάποτε που συναχώθηκε αλλά μετά κατσικώθηκε στο δωμάτιο της μικρής κι άρχισε να ζει ζωή πριγκήπισσας.

Βέβαια την καταγωγή της και τα ένστικτά της δεν τα ξέχασε ποτέ,  γι’αυτό όποτε έβρισκε την ευκαιρία το έσκαγε για...άλλες πολιτείες και δεν την ενδιέφερε καθόλου που θα έχανε την πριγκηπική ζωή που της παρείχε η κόρη αλλά και δεν έδινε πεντάρα για τους κλαυθμούς και οδυρμούς της κυράς της που έτρεχε στις γειτονιές να τη βρει και να την ξεσφηνώσει κάτω από παρκαρισμένα αυτοκίνητα και από τα μπαλκόνια της διπλανής πολυκατοικίας. Τον γύφτο τον κάναν βασιλιά κι αυτός γύρευε πάλι τα....κάρβουνα.

Όταν μεγάλωσε κάπως κι άρχισε να ερωτοτροπεί από το μπαλκόνι, ως άλλη Ιουλιέττα,  με τους κεραμιδόγατους της αυλής, πήγε κατευθείαν στο.....γυναικολόγο της για στείρωση κι έτσι αποκαταστάθηκε η ηρεμία του σπιτιού.

Είναι μια γάτα με εξαιρετικά ανεξάρτητη προσωπικότητα. Ξέρουμε ότι οι περισσότερες γάτες έτσι είναι αλλά η Μίκα είναι το κάτι άλλο.

Δεν είναι από εκείνες τις χαριτωμένες γατούλες που ψοφάνε για χάδια κι αγκαλιές, γιαυτό όποτε μας ερχόταν η επιθυμία να την χαϊδολογήσουμε, έπρεπε να φοράμε από εκείνα τα σιδερένια γάντια που φοράνε οι χασάπηδες.......Χάδι και δάγκωμα.

Οταν δε μπήκε στη ζωή μας και ο Πάκης (βλέπετε σχετική ανάρτηση ΤΡΙΧΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ) το σπίτι μετατράπηκε σε ριγκ με αποτέλεσμα να μπουν τα σχετικά.....συρματοπλέγματα στις βεράντες και ν’ αποφευχθεί η πλήρης κατεδάφιση του διαμερίσματος.

Η τάξη πάντως αποκαταστάθηκε εντελώς μόλις μετακόμισε η κόρη με τη Μίκα σε δικό της διαμέρισμα κι εμείς μπορούμε πλέον  να κυκλοφορούμε με άνεση στο ίδιο μας το σπίτι (και ο Πάκης επίσης......).

Κι επειδή όσο ζούσε σε μας δεν μπορούσαμε να την αγγίξουμε......αρκέστηκα να τις βγάλω κάποιες φωτό εκ του μακρόθεν για να δείτε περί ποίου πλάσματος μιλάω τόση ώρα........

 

Κι όταν, επιτέλους, κάθησε να ποζάρει οικειοθελώς....βρήκα την ευκαιρία κι έβαλα στη διπλανή θέση το ομοίωμά της από....χαρτοπολτό φυσικά. 

Νιάουουουου........(φιλιά από τη Μίκα)

ΤΡΙΧΩΤΟΣ....ΕΡΩΤΑΣ

Μας τον σύστησαν πριν 2 χρόνια  ένα ζευγάρι παλιοί γείτονες. Ηλθαν επίσκεψη κι έφεραν και τον νεαρό μαζί τους. Μας είπαν ότι τον βρήκαν στο δρόμο και τους ακολούθησε. Μικρόσωμος και μελαχροινός. Κάτσαμε στον κήπο κι όταν βράδιασε κι έπιασε ψύχρα μπήκαμε στο σπίτι. Ο νεαρός από κοντά. Ξάπλωσε στο χαλί (συγκεκριμένα πάνω στην παντόφλα μου....) κι άρχισε να ροχαλίζει. Σαν στο σπίτι του. Η επίσκεψη τελείωσε, σηκώθηκαν να φύγουν αλλά ο νεαρός δεν έλεγε να το κουνήσει από τη θέση του. Το βράδυ τον αφήσαμε να κοιμάται ακόμα στο χαλί κι ανεβήκαμε επάνω στα δωμάτιά μας. Μετά από λίγο τον είδα να μπαίνει, να με ψάχνει και μετά να πέφτει και να κοιμάται στο χαλάκι της μεριάς μου. Κι έτσι άρχισα να περνάω τις νύχτες μου με μουσική υπόκρουση.....δύο ροχαλητών. Ενα από τα δεξιά μου κι ένα από τα αριστερά μου. Μέχρι τότε δεν είχα ζήσει ποτέ με κατοικίδιο. Ούτε με καναρίνι...... Πόσο μάλλον με σκύλο. Κι όλη τη νύχτα είχα και μια ανησυχία......Λες να μου κόψει καμιά δαγκωνιά μέσα στον ύπνο μου ??....σκεφτόμουν. Το πρωί ξύπνησε την ώρα που ξυπνήσαμε κι εμείς. Αρχισα να κάνω λίστες στο μυαλό μου......σε ποιόν θα μπορούσαμε να τον δώσουμε ????.....Πίναμε το πρωϊνό μας στη βεράντα όταν στην πόρτα φάνηκε ο μάστορας που περιμέναμε. Ετρεξε στην αυλόπορτα κι άρχισε να τον γαυγίζει. Μετά ήλθε δίπλα μου γαυγίζοντας συνεχώς. Κάτι έσπασε μέσα μου.....Αυτός με υπερασπίζεται πιο πολύ κι από τον άντρα μου....σκέφτηκα. Κολακεύτηκα αφάνταστα. Μήπως να δώσω τον άντρα και να κρατήσω το σκύλο ?????(Οχι...αυτό δεν το σκέφτηκα....πλάκα κάνω...χι χι χι). Μάλλον θα τον κρατήσω...είπα. Αλλά πρέπει να του δώσω ένα όνομα.....να πολιτoγραφηθεί ως νέο μέλος της οικογένειας. Μου έρριξε ένα λοξό, πονηρό βλέμμα, σαν να κατάλαβε τις προθέσεις μου. Δεν έμοιαζε με βλέμμα ζώου. Περισσότερο με πονηρού ανθρώπου έμοιαζε. Βρε συ.....μου μοιάζεις σαν μικρό ανθρωπάκι μ’ αυτό το βλέμμα. Ανθρωπάκι.....ανθρωπάκι.......Πάκη θα σε βαφτίσω. Και μέχρι σήμερα είναι μεγάλη φίρμα.....Ο ΣΚΥΛΟΣ ΜΑΣ Ο ΠΑΚΗΣ.....Είναι λίγο ασχημούλης.....αλλά εμείς τον θεωρούμε κούκλο......γιατί μας άλλαξε τη ζωή.....και μάλιστα ήλθε την πιο κατάλληλη στιγμή. Τώρα που μείναμε οι δυό μας και τον θεωρούμε το.....στερνοπαίδι μας. Είναι χαριτωμένος, πανέξυπνος κι αξιολάτρευτος. Καμαρώστε τον.....