ΦΙΛΕΤΟ ΨΑΡΙΟΥ....ΠΛΑΚΙ

Όπως είναι γνωστό, τα παιδιά αλλά και αρκετοί μεγάλοι δεν συμπαθούν ιδιαίτερα το ψάρι. Κάτι η μυρωδιά, κάτι οι βελόνες του, το κάνουν σε πολλούς απωθητικό. Μερικοί μάλιστα ισχυρίζονται ότι με το ψάρι δεν χορταίνουν, το δε  "στεφάνι" μου το βάζει στην κατηγορία «φρούτο».

Έλα όμως που είναι υγιεινό και συνεπώς απαραίτητο για μια σωστή διατροφή.....

Τώρα μάλιστα που υπάρχει πληθώρα ψαριών και μάλιστα τύπου φιλέτου, νομίζω ότι κανείς δεν πρέπει νά έχει τέτοιες δικαιολογίες.

Πάντως εγώ, η πονηρή και επίμονη γυναίκα, βρήκα πολλούς τρόπους για να τους το πασάρω, συχνά πυκνά μάλιστα.

Ένας απ’ αυτούς είναι το φιλέτο πλακί.

Παρ’όλες τις φιλότιμες προσπάθειες που έκανα για να μάθω γιατί το λέμε έτσι.....δεν τα κατάφερα. Γι’αυτό προχωρώ κατ’ευθείαν στη συνταγή μου.

Αγοράζουμε φιλέτα πέρκας ή πανκάσιους και τα κόβουμε στη μέση.

Κόβουμε πάρα πολλά κρεμμύδια σε χοντρές φέτες . Εγώ για το μεγάλο ταψί του φούρνου μου ξεπερνάω τα 2 κιλά (και κλάάάάμα.....η Κυρία)

Για να μην τους πέσει βαρύ (και χωρίς παρενέργειες.....) το κρεμμύδι, μόλις το κόψω σε φετάκια το βάζω σε νερό με αλάτι για αρκετή ώρα. Μετά το στραγγίζω καλά.

Κόβω 3-4 καρότα σε χοντρές ροδέλες.

 Επίσης κόβω και άλλα τόσα πράσα (το λευκό μέρος και αρκετό από το τρυφερό πράσινο).

Μπόλικη τριμμένη ντομάτα

Απαραίτητες 2-3 σκελίδες σκόρδο και οπωσδήποτε 2-3 φύλλα δάφνης.

Ξεκινάω με το σωτάρισμα του κρεμμυδιού και κατόπιν ρίχνω και τα υπόλοιπα υλικά. Εννοείται ότι θα ρίξω αλάτι, πιπέρι και λίγη γλυκιά πάπρικα, καπνιστή παρακαλώ....

Οταν γίνει η σάλτσα μου, στρώνω τη μισή ποσότητα στο ταψί μου σαν στρωματάκι...

Από πάνω ξαπλώνω τα φιλέτα του ψαριού ελαφρά αλατισμένα.

Και από πάνω τα κουκουλώνω με την υπόλοιπη σάλτσα.

Δεν βάζω καθόλου νερό γιατί τα φιλέτα θα βγάλουν αρκετό.

Τα ψήνω στο φούρνο στους 180 βαθμούς, στον αέρα, για μία ώρα περίπου.

Είναι ένα φαγητό πεντανόστιμο με πολλές βιταμίνες αλλά και αρκετά αποτοξινωτικό λόγω των κρεμμυδιών (και κάτι άλλο είναι......αλλά δεν το λέμε....γιαυτό κάνω και την προεργασία με το μπόλικο αλατόνερο).

Το συνοδεύουμε με άσπρο ή ροζέ κρασάκι και μαύρο ψωμί (αυτά είναι τα γούστα της....μαγείρισσας. Εσείς κάντε τα δικά σας.....)

Καλή επιτυχία και καλή όρεξη......

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΝ ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΩΝ

Τα χρυσάνθεμα είναι από τα πιο δημοφιλή λουλούδια.

Το όνομά τους εμπνεύσθηκε ο γνωστός βοτανολόγος Κάρολος Λιναίος (1707-1778) από τις λέξεις «χρυσός» και «άνθος».

Το φυτό κατάγεται από την Κίνα και στην Ευρώπη το έφεραν οι Ολλανδοί.

Στην Ελλάδα τα χρυσάνθεμα είναι γνωστά και με την ονομασία «Αγιοδημητριάτικα» γιατί ανθίζουν στο τέλος Οκτωβρίου (πλησιάζοντας η γιορτή του Αγίου Δημητρίου, βοήθειά μας....). Εγώ πάντως έχω διαβάσει ότι εκείνη την εποχή η ηλιοφάνεια είναι κατάλληλη για την ανθοφορία τους. Τώρα αν έχει βάλει το χεράκι του και ο Άγιος....θα σας γελάσω.

Ανήκουν στην οικογένεια compositae και είναι φυτά πολυετή και με ζωηρή βλάστηση. Τα άνθη τους είναι σύνθετα και σε μεγάλη ποικιλία χρωμάτων. Ανάλογα με το σχήμα και τη μορφή τους τα άνθη χωρίζονται σε 4 κατηγορίες: τα μονά (τύπου μαργαρίτας), τα άνθη τύπου ανεμώνας, τα σφαιρικά και τα μεγαλανθή. Τα φυτά που καλλιεργούνται για δρεπτό (για κόψιμο) άνθος διακρίνονται στα μονανθή (έχουν ένα άνθος σε κάθε μακρύ στέλεχος) και στα πολύανθα (έχουν περισσότερα άνθη σε κάθε στέλεχος). Αυτά, τα τελευταία, είναι τα χαρακτηριστικά χρυσάνθεμα του παλιού καιρού που τα καλλιεργούσαν στους κήπους τους οι γιαγιάδες μας. Τα υπόλοιπα είναι νεότερες ποικιλίες κυρίως εισαγόμενες. Τα χρυσάνθεμα έχουν πυκνό σκουροπράσινο φύλλωμα με χαρακτηριστικά λογχοειδή και πριονωτά φύλλα.

Επίσης τα χρυσάνθεμα συμβολίζουν την αισιοδοξία και τη χαρά. Μάλιστα στην Ιαπωνία κάθε χρόνο γιορτάζουν και μια «Γιορτή της Ευτυχίας» προς τιμήν τους.

Πάντως τα δικά μου χρυσάνθεμα κάνουν την ετήσια γιορτή τους στον κήπο μου και όχι στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου......

Σας τα προσφέρω με όλη την αγάπη μου.........

ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΕΘΝΙΚ (πάλι.....)

Πάντα με γοήτευαν τα έθνικ μοτίβα. Τα δικά μας μάλιστα (τα ελληνικά) τα τίμησα ιδιαιτέρως. Τα ζωγράφισα και τα κέντησα. Αλλά και τα μοτίβα της λαϊκής τέχνης των άλλων λαών μου άρεσαν επίσης. Τα αραβικά, τα ινδικά αλλά και τα αφρικάνικα.

Εκείνα όμως που δεν συμπαθώ σχεδόν καθόλου είναι τα μεξικάνικα και τα νοτιοαμερικάνικα. Αυτά που έχουν σχέση με την κουλτούρα των Αζτέκων, των Ίνκας και των Μάγια. Ενώ μου αρέσουν πολύ τα λιτά και γεωμετρικά σχέδιά τους με τα χαρούμενα χρώματα, δεν μου αρέσουν καθόλου οι φιγούρες με τα άγρια πρόσωπα των θεοτήτων τους. Το λέω για να είμαστε εξηγημένοι.....

Είχα ετοιμάσει λοιπόν, εδώ και καιρό, κάποια κασπώ και βάζα από χαρτοπολτό και δεν ήξερα πώς να τα διακοσμήσω. Μέχρι που κάποια μέρα έτυχε να βρω μια εικόνα από το ιντερνετ που έδειχνε ένα αφρικάνικο σπίτι στολισμένο με τα αγαπημένα μου γεωμετρικά μοτίβα.

 Και τότε μου ήλθε η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος και σκέφτηκα ότι δεν θα ήταν άσχημη ιδέα να τα στολίσω με αυτά. Μάλιστα τα έβαψα με ένα γκριζωπό ακρυλικό για να μοιάζουν με πρωτόγονα πήλινα και μετά βούτηξα τα ανεξίτηλα μαρκαδοράκια μου και τους έδωσα και κατάλαβαν. Μαζί τους πέρασα τα δροσερά φθινοπωρινά βραδάκια μιας ολόκληρης εβδομάδας. Τόσο μου πήρε για να τα τελειώσω. Εντάξει.....δεν είναι και τόσο τέλεια η διακόσμηση αλλά όπως και να το κάνουμε πρόκειται για χειροποίητα κομμάτια από την αρχή μέχρι το τέλος. Και δεν τα έχω για πούλημα......Κάνοντας το μεράκι μου χαλαρώνω και ισορροπώ.

Και τελικά δεν έγιναν και τόσο άσχημα.....

Αφού ξεκίνησαν έτσι......

Και κατέληξαν έτσι.....

Και τώρα ένα-ένα για να θαυμάσετε από κοντά τα μοτιβάκια που τους έκανα....

Τα θέματα με τις έθνικ εμπνεύσεις δεν θα τελειώσουν εδώ......Σίγουρα θα βρω κι άλλα θεματάκια στο μέλλον.....

Καλά να είμαστε και να δημιουργούμε συνεχώς.......

Πολλά φιλιά.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΨΕΥΤΟΒΙΤΡΩ

Για τις κατασκευές μου με το ψευτοβιτρώ έχω κάνει εδώ και αρκετούς μήνες ανάρτηση , αλλά επειδή έχω πολύ καιρό να σας το παίξω «ψευτοδασκάλα» γι’αυτό σήμερα σκέφτηκα να σας δείξω με απλό τρόπο την τεχνική που χρησιμοποιώ για να   μεταμορφώνω ένα απλό ποτήρι για ουίσκυ σε κηροπήγιο.

Παίρνω λοιπόν το ποτήρι μου και με ένα σωληνάριο ανάγλυφου χρώματος σχεδιάζω επάνω του διάφορα σχήματα, που μοιάζουν με κερήθρα (λέμε τώρα...). Τα αγαπημένα μου χρώματα για τα περιγράμματα είναι το ασημί και το μαύρο.

Κατόπιν βάφω τα κουτάκια με χρώματα για γιαλί . Ευνόητο ότι τα χρώματα είναι διάφανα (transparent). Υπάρχουν χρώματα νερού αλλά και διαλυτικού. Εγώ συνήθως χρησιμοποιώ τα νερού (υδατοδιαλυτά), γιατί απεχθάνομαι τα διαλυτικά και τα νέφτια, και για λόγους υγείας (αναπνευστικό) αλλά και για πρακτικούς λόγους . Τα πινέλα καθαρίζονται μόνο με το ανάλογο διαλυτικό, τα χέρια βρωμάνε για ώρες....και άντε μετά να κόψεις σαλάτα ή να πλάσεις τίποτα μπιφτέκια........Είμαστε και νοικοκυρές γυναίκες, υπεύθυνες για το φαϊ της φαμίλιας. Μη κοιτάτε που ανάμεσα σε χιλιάδες δουλειές κλέβουμε και λίγο χρόνο για τα «δικά μας» για να μη μας στρίψει εντελώς....

 

Ενα άλλο σχεδιάκι που εφαρμόζω στα ψευτοβιτρώ μου, είναι αυτά τα γεωμετρικά, ας πούμε, κουτάκια που τα κάνω συνήθως με μαύρο χρώμα για έμφαση και τα βάφω εσωτερικά με τον ίδιο τρόπο.

Αντε....στρωθείτε και φτιάξτε τα. Πού θα πάει ????.....δε θα χειμωνιάσει ???? Και τότε θα έχετε τα δικά σας ρεσώ για να σας συντροφεύουν με ιριδίζουσες παιχνιδιάρικες αναλαμπές τα κρύα βράδια του χειμώνα.

ΠΙΑΤΑ.... ΦΙΓΟΥΡΑΤΑ

Σε μια κρίση νοσταλγίας και ρομαντισμού (δύο πανσελήνους βίωσα η γυναίκα φέτος τον Αύγουστο, και αφού μου έλειπαν τα περισσότερα «αξεσουάρ» για να νιώσω «κάπως», είπα να μεταφερθώ νοερά και καλλιτεχνικά σε άλλες εποχές.....)

Δημιούργησα λοιπόν τα γνωστά γιάλινα, διάφανα πιάτα, που τα ονόμασα έτσι γιατί σκέφτηκα, αντί για χαρτοπετσέτα να κάνω μια ζωγραφιά με μαύρο ακρυλικό, δηλ. μια φιγούρα, ένα προσωπάκι κι ένα πουλάκι στο κλαρί και μετά να τα καλύψω με χαρτί με ίνες. Και όλα αυτά, εννοείται, από την πίσω πλευρά του πιάτου.

Τα σχεδιάκια δεν ήταν δύσκολο να γίνουν. Πρώτα έκανα τα περιγράμματά τους με μαύρο μαρκαδόρο κι έτσι μπόρεσα να διορθώσω τα λάθη μου και μετά τα γέμισα με μαύρο ακρυλικό.

Για την επικάλυψη με χαρτί με ίνες έχω ξαναδώσει οδηγίες σε προηγούμενες αναρτήσεις. Κόβουμε μικρά ακανόνιστα κομμάτια και τα κολλάμε με κόλλα για ντεκουπάζ. Εγώ χρησιμοποιώ μία κόλλα της UHU (Glue and Varnish) που τη βρίσκετε παντού.

Στο τέλος, απαραίτητο όπως πάντα το ειδικό βερνίκι για προστασία (νερού, σατινέ).

Σας εύχομαι καλό μήνα......και σας στέλνω τα φιλιά μου.

ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ....

Από μικρή είχε ένα μεγάλο όνειρο......

 Όταν θα ερχόταν η ώρα, θα ήθελε ν’ αφήσει το χωριό της και να παντρευτεί στην Αθήνα.΄Ετσι είχαν κάνει πολλές συμπατριώτισσές της...έτσι είχε κάνει και η αμέσως  μεγαλύτερη αδελφή της (η ακόμα μεγαλύτερη  είχε ήδη παντρευτεί στο χωριό....ήταν ένας απλός, άγιος άνθρωπος, χωρίς ιδιαίτερες φιλοδοξίες όσον αφορά την αποκατάστασή της).

Έβλεπε λοιπόν τις «Αθηναίες» να έρχονται στο χωριό,  σε γιορτές και καλοκαιρινές διακοπές, με τους κοστουμαρισμένους συζύγους και τα αφράτα αρχοντόπαιδά τους, ντυμένες με τα ταγιεράκια τους  και στολισμένες με τα κοσμήματά τους (μερικές φορούσαν ακόμα και καπέλο με...βέλο) να φιγουράρουν στην εκκλησία το πρωί και το βραδάκι στα καφενεία του χωριού να τρώνε γλυκά του κουταλιού αυτές.....και «υποβρύχιο» τα αρχοντόπαιδα (οι κοστουμαρισμένοι φυσικά το τοπικό τσίπουρο).

Υπήρξε εξαιρετικά όμορφη και πάντα επεσκίαζε τις δύο μεγαλύτερες αδελφές της με αποτέλεσμα να μην της επιτρέπουν να τις συνοδεύει στις εξόδους τους για να μη γίνονται οδυνηρές...συγκρίσεις  (το  «δεύτερο» εμπόρευμα έπρεπε να φεύγει πρώτο.....η μικρότερη είχε καιρό).

Όταν λοιπόν η κακομοιρούλα στολιζόταν για να ακολουθήσει τις μεγαλύτερες στη βόλτα, η μάνα της και η γιαγιά της (και σίγουρα και οι μεγαλύτερες υποψήφιες...) την απόπαιρναν και της έλεγαν «κάτω εσύ τα....τσατσάρια» (δηλ. εσύ μη χτενίζεσαι....δεν έχει έξοδο για σένα).

Προξενιά είχε πάρα πολλά, αλλά τί να το κάνεις ?????.....Οι περισσότεροι υποψήφιοι ήσαν ή τσοπάνηδες ή γεωργοί. Και δεν μπορούσε επ’ ουδενί να φανταστεί τον εαυτό της με χωριάτικα μισοφόρια (πιθανόν και κάνα...τσεμπέρι), να ετοιμάζει προσφάγια (κολατσιό) μέσα σε υφαντά ταγάρια, να μαζεύει ελιές...φακές... ρόβη και λαθούρια μαζί με το γεωργό ή  ν’ αρμέγει πρόβατα και να κάνει φορμαέλες και ...ψιμοτύρια μαζί με τον τσοπάνο.

Εκτός αυτού πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν και το γεγονός ότι εκτός από όμορφη ήταν κομψή και καλλιεργημένη.  Και παρ΄όλο που πολλές φορές ντυνόταν με τα ρούχα των μεγαλύτερων αδελφών της, περπατούσε και....φυσούσε. Είχε λοιπόν και κάποια προξενιά αξιόλογου επιπέδου,  αλλά επειδή οι υποψήφιοι είχαν την ηλικία του πατέρα της....ή είχαν κάποιο βεβαρυμένο οικογενειακό ιστορικό....απορρίπτονταν.

Έτσι λοιπόν δεν έχανε ευκαιρία να κατεβαίνει στην Αθήνα, στην παντρεμένη αδελφή της, τάχα να τη βοηθήσει με τα μωρά και  με την τρελλή προσδοκία να βρει τον γαμπρό των ονείρων της.

Και φυσικά η ευκαιρία δεν άργησε να βρεθεί. Στην αρχή τη διπλάρωσαν κάποιοι γαμπροί Αθηναίοι μεν αλλά με επαγγέλματα όχι τόσο κολακευτικά. Σιγά να μην έπαιρνε...τραβαγιέρη (οδηγό στα τραμ της εποχής).....μεγαλομπακάλη (την ταινία ο «μπακαλόγατος» την ξέρετε όλοι....).....ή οδηγό τρίκυκλης μοτοσυκέτας («Εκτελούντε Μεταφορέ»). Αυτηνής τα όνειρά της ξεκινούσαν από δημόσιο υπάλληλο και άνω (πέρα από το prestige, έπρεπε και να εξασφαλιστεί δια βίου). 

Τον δημόσιο υπάλληλο που πάντα ονειρευόταν λοιπόν τον συνάντησε στην Αθήνα σε μια βάφτιση. Ο υποψήφιος ήταν φίλος της οικογένειας του μωρού. Την είδε κι έπεσε ξερός. Εκείνη φορούσε ένα κόκκινο φορεματάκι και η κατάμαυρη κοτσίδα της στόλιζε σαν στέμμα το κεφάλι της. Στα χέρια της κρατούσε μια λεπτή εσάρπα (Φινόπωρο γαρ ...) και στα πόδια της φορούσε ψηλοτάκουνα δίσολα πέδιλα με μπαρέτα.....Μια πανέμορφη μελαχροινή οπτασία. 

Της έστειλε αμέσως προξενιά κι έγινε η πρώτη επίσημη συνάντηση στο σπίτι της παντρεμένης αδελφής της. Ο γαμπρός της έπαιζε το ρόλο και του οικοδεσπότη αλλά και του κηδεμόνα της υποψήφιας νύφης.

Πριν γίνει η συνάντηση, η αδελφή της με τις φίλες της φρόντισαν να τη σουλουπώσουν ....κατά το δοκούν. Την πήγαν κομμωτήριο, της έκοψαν την παχιά μαύρη κοτσίδα της και της έκαναν...περμανάντ. Την στόλισαν και της έβαλαν κι ένα κατακόκκινο κραιγιόν.

 Ο υποψήφιος μπαίνοντας, τη βλέπει και νιώθει να του έρχεται το....εγκεφαλικό. Και είχε δίκιο ο χριστιανός.....γιατί «άλλη του δείξανε....και άλλη του μπήξανε». Βέβαια, όπως και να το κάνουμε η ομορφιά....είναι ομορφιά. Και είπε το «ναι».....με δύο όρους (για αρχή....μετά έβαλε κι άλλους). Ο πρώτος όρος έλεγε ότι το μαλλί θα επανερχόταν στην φυσική του κατάσταση και ο δεύτερος δεν ήταν μόνο προφορικός.....είχε και δράση. Σηκώθηκε, έβγαλε το πάνινο μαντηλάκι του από το μικρό του το τσεπάκι.....την πλησίασε.....της σκούπισε το κόκκινο κραιγιόν από τα σαστισμένα χειλάκια της...τη φίλησε...και δείχνοντας τα υπολείμματα της μπογιάς στο μαντηλάκι του.....της είπε «ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΒΑΛΕΙΣ ΠΟΤΕ....». Κι εκείνη, με χαμηλωμένα τα μάτια της του είπε ...ΟΠΩΣ ΘΕΣ....(σιγά να μην έχανε τον Αθηναίο δημόσιο υπάλληλο για ένα παλιοκραιγιόν).

Και πράγματι, μπορεί για πρακτικούς λόγους να είχε πάντα κοντό το μαλλάκι της, όμως δεν το έβαψε ποτέ και όχι μόνον δεν ξανάβαψε τα χείλη της αλλά δεν χρησιμοποίησε κανένα απολύτως καλλυντικό πέρα από την κολώνια της.

 

Σαν σήμερα λοιπόν, στις 25 Σεπτεμβρίου του 1949 στον (παλιό) Άγιο Ιωάννη της λεωφ.Βουλιαγμένης ένωσαν τις ζωές τους οι γονείς μου .....και σας αφιερώνω την ιστορία της γνωριμίας τους.

Να είστε καλά.....πολλά πολλά φιλιά.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΔΙΣΚΟΥ.....

 

Ο δίσκος ήταν δώρο στο γάμο μου.  Θα μου πείτε τί δώρο ήταν αυτό......Απλό και φτηνό. Αλλά τότε, δηλαδή πριν από περίπου 40 χρόνια, τέτοια ήταν τα γαμήλια δώρα. Απλά και πρακτικά. Να σκεφτείτε ότι μια από τις καλύτερες φίλες μου,  μου είχε κάνει δώρο ένα μπρίκι κι ένα κατσαρόλι, τα οποία χρησιμοποιώ ακόμα.  Αφήστε τις κατσαρόλες, τα τηγάνια και τα ηλεκτρικά σίδερα. Θυμάμαι που άλλαξα πέντε σίδερα για να πάρω πιάτα να τρώμε.....

Αργότερα πλάκωσαν τα φακελάκια με τα μπόλικα χαρτονομίσματα, οι λίστες γάμου στα ακριβά καταστήματα, οι δεξιώσεις σε πολυτελή ξενοδοχεία δίπλα στις πισίνες και τέλος τα νταβαντούρια στα κτήματα με τα γκαζόνια και τις ροτόντες......

Στην αρχή λοιπόν τον χρησιμοποιούσα όπως ήταν, στολισμένο όμως με το ανάλογο πετσετάκι, πλεγμένο με το βελονάκι βεβαίως-βεβαίως, αλλά πολύ γρήγορα, όταν βγήκαν άλλοι δίσκοι στη μόδα, τον παράτησα και μου φαινόταν τόσο άσχημος που ντρεπόμουν να τον χαρίσω ακόμα και σε κάνα χριστουγεννιάτικο μπαζάρ μαζί με άλλα τζάτζαλα μάτζαλα που δε χρειαζόμουν πια.

Φέτος το καλοκαίρι όμως που πέρασα  φάση πολλών πειραματισμών πάνω σε διάφορες τεχνικές,  είπα να του δώσω μια τελευταία ευκαιρία αφού έτσι κι αλλιώς τον είχα για πέταμα.

Τον αστάρωσα με αστάρι για μέταλλα και μετά τον έβαψα με δυο χρώματα. Συγκεκριμένα τον πασάλειψα με μπορντώ και πράσινο πετρόλ, με ακανόνιστες πινελιές κι ενώ το πρώτο χρώμα ήταν ακόμα υγρό.

Σκέφτηκα να του κάνω στο κέντρο κι ένα θέμα με ντεκουπάζ γιαυτό τον πέρασα με λίγο εκρού χρώμα στο σημείο που θα κολλούσα το μοτίβο μου. Διάλεξα τα ρόδια που είναι από τα πιο αγαπημένα μου θέματα......

Οταν στέγνωσε καλά τον πέρασα με λίγο χρυσαφί χρώμα και στο τέλος τον βερνίκωσα με βερνίκι νερού σατινέ.

Έτσι όπως τον μεταμόρφωσα μου αρέσει πάρα πολύ  και θα τον έχω και για σερβίρισμα αλλά και για στόλισμα.

Πιστεύω ότι θα αρέσει και σε σας......Φιλιά.