ΠΙΑΤΑ.... ΦΙΓΟΥΡΑΤΑ

Σε μια κρίση νοσταλγίας και ρομαντισμού (δύο πανσελήνους βίωσα η γυναίκα φέτος τον Αύγουστο, και αφού μου έλειπαν τα περισσότερα «αξεσουάρ» για να νιώσω «κάπως», είπα να μεταφερθώ νοερά και καλλιτεχνικά σε άλλες εποχές.....)

Δημιούργησα λοιπόν τα γνωστά γιάλινα, διάφανα πιάτα, που τα ονόμασα έτσι γιατί σκέφτηκα, αντί για χαρτοπετσέτα να κάνω μια ζωγραφιά με μαύρο ακρυλικό, δηλ. μια φιγούρα, ένα προσωπάκι κι ένα πουλάκι στο κλαρί και μετά να τα καλύψω με χαρτί με ίνες. Και όλα αυτά, εννοείται, από την πίσω πλευρά του πιάτου.

Τα σχεδιάκια δεν ήταν δύσκολο να γίνουν. Πρώτα έκανα τα περιγράμματά τους με μαύρο μαρκαδόρο κι έτσι μπόρεσα να διορθώσω τα λάθη μου και μετά τα γέμισα με μαύρο ακρυλικό.

Για την επικάλυψη με χαρτί με ίνες έχω ξαναδώσει οδηγίες σε προηγούμενες αναρτήσεις. Κόβουμε μικρά ακανόνιστα κομμάτια και τα κολλάμε με κόλλα για ντεκουπάζ. Εγώ χρησιμοποιώ μία κόλλα της UHU (Glue and Varnish) που τη βρίσκετε παντού.

Στο τέλος, απαραίτητο όπως πάντα το ειδικό βερνίκι για προστασία (νερού, σατινέ).

Σας εύχομαι καλό μήνα......και σας στέλνω τα φιλιά μου.

ΤΟ ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΣΤΕΦΑΝΙ

Σήμερα, επηρρεασμένη από τη χθεσινή εθνική γιορτή, σκέφτηκα να σας δείξω άλλη μια ηρωϊκή μου προσπάθεια να ζωγραφίσω και μάλιστα ένα θέμα κατ΄εξοχήν ηρωϊκό....το στεφάνι (ναι....εμένα περίμεναν οι ήρωες για να τους στεφανώσω).

Κάθε δέκα χρόνια λοιπόν με έπιανε μια ακαταμάχητη επιθυμία να ασχοληθώ με τη ζωγραφική.  Δεν ξέρω για ποιο λόγο...αλλά όλο και το ανέβαλα. Υποψιάζομαι ότι η εν λόγω τέχνη διαισθανόταν τί την περίμενε....και με απέφευγε.

Τελικά όμως η καημένη η ζωγραφική δεν τα κατάφερε γιατί το πείσμα μου ήταν μεγάλο κι έγινε η μοιραία....μετωπική.

Στο μεταξύ εγώ όλο και προετοιμαζόμουνα για το.....έγκλημα και μόλις έβλεπα κάτι που μου κέντριζε το ενδιαφέρον και μου άρεσε εικαστικά, το έβαζα στα «υπ΄όψιν» μέσα σε ειδικό φάκελο για μελλοντική χρήση (έγκλημα εκ...προμελέτης).

Είχα κάνει λοιπόν μεγάλη συλλογή,  μέχρι τη μέρα που βρέθηκε το έργο που μου πήρε τα μυαλά. Ήταν ένα πανέμορφο μικρό στεφανάκι μέσα σε φλογερό πορτοκαλί φόντο, έργο μιας μοντέρνας, όπως έλεγε η είδηση, ζωγράφου (της Μαριλένας Λακιώτη, οφείλω να αναφέρω το όνομα...) που είχε εκτεθεί σε κάποια έκθεση. Μου φάνηκε ...ευκολάκι κι έτσι εγώ έλαβα το...βάπτισμα της νεόκοπης αντιγραφέως και η ζωγραφική τη...χαριστική βολή (Μαριλένα.....ας όψεσαι).

Αισθάνομαι την ανάγκη να σας δείξω το πρωτότυπο....(αν προσέξετε θα δείτε και το βελάκι με το οποίο σημάδεψα το υποψήφιο...θύμα μου)

 

και μετά το μοιραίο αντίγραφο....

 

 

Εν τω μεταξύ, δεν φτάνει που αντέγραψα το έργο της ξένης...κοπέλας, δεν φτάνει που το εξευτέλισα πάνω σε...πιτσόκουτα,  είχα το θράσος να κάνω και μαζική παραγωγή. Ούτε Γραφείο Τελετών να είχα με τόσα στεφάνια.....

Ένα το κρέμασα στο σαλόνι μου (για να είναι ασορτί με τα νεκρικά πορτραίτα «τύπου» Φαγιούμ).....

Σε ένα άλλο του κόλλησα στο κέντρο και μια χρυσή μάσκα (σαν τη μάσκα του Αγαμέμνονα στο αρχαιολογικό μουσείο...)

Και στο τέλος, για μια πιο μοντέρνα εκδοχή, σκάρωσα κι ένα δίπτυχο.

Για να δείτε μέχρι που μπορεί να φτάσει το θράσος μιας πεισματάρας γυναίκας....

Από σας δεν θέλω συγκρίσεις...το ξέρω ότι είστε φίλοι μου και την ψήφο σας την έχω στο τσεπάκι μου (!!!!!!!!!!).

Εγώ όμως νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω την καλλιτέχνιδα που προανέφερα από το βάθος της καρδιάς μου, επειδή το συγκεκριμένο  έργο της μου έδωσε έμπνευση.....και μετά πήρα φόρα με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα (και ακόμη δεν είδατε τίποτα.....)

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα ξαναπούμε......πολλά φιλιά.