EΠΕΤΕΙΑΚΟ (3)

Σήμερα έχω επέτειο. Συμπληρώνω 36 συναπτά χρόνια γάμου. Δεν θα το ανέφερα σαν γεγονός, απλά έψαχνα να βρω μια ευκαιρία να κοτσάρω κάποιες φωτογραφίες για να πάρετε μια ιδέα για την αφεντιά μου......για να ικανοποιήσω τυχόν (λέω.....) περιέργειά σας για το πώς είναι η αφεντομουτσουνάρα μου. Μάλλον για το πώς ήταν κάποτε.....Σιγά να μη σας έβαζα σημερινές φωτό που έχω αρχίσει και σταφιδιάζω (χα χα χα ....). Ο άντρας μου πάντως λέει ότι και σήμερα είμαι μια χαρά. Κι αυτό βέβαια οφείλεται στον ίδιο. Σε ποιον άλλο ???.... Γιατί πάντα φρόντιζε να με συντηρεί καλά.....να μη με ζορίζει στην ανηφόρα.....να μου αλλάζει λάδια τακτικτά (λάδια και....πετρέλαια μου άλλαζε συμπληρώνω εγώ). Τελικά για τη γυναίκα του μιλάει αυτός ο άνθρωπος ????....ή για τ’ αμάξι του ???.....Αμάν αυτοί οι άντρες.....

O εν λόγω γάμος λοιπόν υπήρξε προϊόν προξενιού. Σιγά να μη μου επέτρεπαν οι εξ επαρχίας ορμώμενοι γονείς μου να...ερωτευτώ. Τα προξενιά πάμπολλα. Αρχισαν μόλις τελείωσα το λύκειο. Μόλις τελείωνα μία «συνάντηση» (έτσι τη λέγαν τότε...) μου είχαν έτοιμη την επόμενη. Το τί καφέδες ήπια με μερικούς....το τί τραπέζια μου έκαναν κάποιοι άλλοι....δεν περιγράφεται. Και βέβαια όλα αυτά γινόντουσαν με τις ευλογίες τους και τις ευχές τους (έφαγα βέβαια και ήπια κάποιους καφέδες κρυφά με κάποιους άλλους.......αλλά δεν χρειάζεται να το εξομολογηθώ γιατί τους έχω ικανούς να αναστηθούν και να με....κανονίσουν).

Ο πατέρας μου έτρωγε τα λυσσακά του που λένε......Ηθελα να ‘ξερα γιατί δεν αποφασίζει αυτό το κορίτσι .....ρώταγε συνέχεια τη μάνα μου. Μια χαρά παιδί είναι, πτυχιούχος, δημόσιος υπάλληλος, με περιουσία, χωρίς πολλές οικογενειακές υποχρεώσεις. Αυτές ήταν οι προδιαγραφές που είχαν θέσει οι ίδιοι.....Οχι όμως εγώ (τώρα που το σκέφτομαι ούτε κι εγώ η ίδια ίσως δεν ήξερα τότε τί ήθελα......Κανονικά έπρεπε να παντρευτώ τώρα...που ξέρω τί θέλω...αλλά αυτό το έμαθα μέσα από την εμπειρία του γάμου...οπότε ??? Καλά να πάθω....αν έπαθα κάτι).

Οσον αφορά τη μάνα μου, αυτή ήταν σίγουρη ότι θα αποφάσιζα, όταν θα αποφάσιζε και η Ματούλα, η οποία ήταν μια ανύπαντρη επίσης,  δύστροπη γειτόνισσα  περίπου 40άρα.  Και δεν θα το πιστέψετε......Στις 6 Μαρτίου 1976 στη γειτονιά μας βγήκαν δυο κοπέλες, ντυμένες τα νυφικά τους, από τα πατρικά τους για να πάνε στην εκκλησία......Μαντέψατε ???.....Η Ματούλα κι εγώώώώώ......(εδώ πέφτει γέλιο...) Η μάνα μου από τότε κοκορευόταν για το προφητικό της ένστικτο κι έλεγε παντού ότι αφού παντρεύτηκαν αυτές οι δυο (Ματούλα κι εγώ...) καμιά κοπέλα δεν επρόκειτο να μείνει στο ράφι.....

Τεσπά, για να μη μακρυγορώ, τα θυμάμαι και...συγχύζομαι (τώρα τα λέω για πλάκα...τότε όμως ήταν πολύ ζόρικα τα πράγματα), βρέθηκε επιτέλους ο νέος εκείνος ο οποίος συγκέντρωνε όλες τις παραπάνω προδιαγραφές. Και των γονιών μου και τις δικές μου....Και είπα το «Ναι» που όλοι περίμεναν με ανυπομονησία,  και πέρασαν αυτοί (οι γονείς) καλά κι εγώ......(θ’ αφήσω τον ιστορικό του μέλλοντος ν’ αποφασίσει.....).

Αυτό το κορίτσι λοιπόν....ποιος το πήρε ????????

Αυτός...ο άνθρωπος αυτός.....είναι ο άλλος μου εαυτός (Ρίτα.....)

 Αντε......και στα δικά σας οι λεύτεροι.....φιλιά πολλά....

(Είχα και άλλες φωτό καλύτερες...άμα τις βρω θα τις βάλω....να επανέλθετε)
 

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΧΑΡΤΟΠΟΛΤΟ

Και μετά από τη συνταγή για το φαγητό, ακολουθεί η συνταγή για τον χαρτοπολτό. Προσέξτε μόνο μη τις μπερδέψετε. Διαβάζοντας τα σχόλιά σας, κατάλαβα ότι πολλοί  ενδιαφέρεστε ήδη για τη συνταγή μου γιατί σας ξεσήκωσα και βιάζεστε ν’ αρχίσετε τα έργα. Μακάρι να το κάνετε και να μη βαρεθείτε τη φασαρία του γιατί σας έχω επανειλημένα τονίσει ότι είναι βρώμικη και φασαριόζικη διαδικασία. Ομως μπορείτε να κάνετε μια μεγαλούτσικη ποσότητα, να κάνετε τις πρώτες κατασκευές σας και ό.τι περισσέψει, τυλιγμένο καλά σε σακούλα και βουρ για το ψυγείο. Εγώ έτσι κάνω πάντως......

Ξεκινάμε λοιπόν, χαρτί και μολύβι και θα βοηθήσουν και οι φωτό.....

Παίρνουμε 2-3 φύλλα εφημερίδων (μαζί)  τα κρατάμε από την τσάκιση (πλάγια) κι αρχίζουμε να τραβάμε με το χέρι γρήγορα σε λωρίδες  περίπου 2 εκατοστών. Ετσι σκίζονται πανεύκολα σε σχετικά ίσιες λωρίδες, ενώ αν τις τραβήξετε από άλλα σημεία το χαρτί κοντράρει. Επίσης μη δοκιμάσετε με περισσότερα φύλλα γιατί θα δυσκολευτείτε στο σκίσιμο (τα ευκόλως εννοούμενα.....κλπ. κλπ.)

 Μουλιάζουμε τα χαρτιά μας σε ζεστό νεράκι περίπου μια ώρα. Εγώ συνήθως τα αφήνω όλη τη νύχτα και τα ξαναπιάνω το πρωϊ.

 

Παίρνω μια ποσότητα, πάλι με ζεστό νεράκι και την αλέθω στο μούλτι μου (χρησιμοποιώ το παλιό μου μούλτι...όχι αυτό που έχω τώρα για τα φαγητά μου).

 

 

Στρώνω στο νεροχύτη μου 2-3 τούλια από μπομπονιέρες και ρίχνω τις αλεσμένες εφημερίδες να στραγγίσουν.

 

 Τις σφίγγω καλά για να φύγει όλο το νερό.

 

Γίνεται μια σφιχτή μάζα την οποία βάζω σε ένα μπωλ κι αρχίζω να την μαδάω σε μικρότερα κομμάτια για να μπορέσουν να εισχωρήσουν παντού οι κόλλες που έχω ήδη ετοιμάσει.

 

 

Παίρνω ένα κεσεδάκι από γιαούρτι (όταν έχω μικρή ποσότητα αλεσμένης χαρτόμαζας, διαφορετικά κάτι μεγαλύτερο)  το γεμίζω με κρύο νερό κατά τα ¾ και ρίχνω 1-2 κοφτά κουταλάκια γλουτολίνη ανακατεύοντας καλά. Αυτό σε λίγα λεπτά θα χυλώσει και θα μοιάζει με διάφανη κρεμούλα.

Μετά ρίχνω 1-2 κουταλάκια κόλλα πλακιδίων (κόλλα, όχι σκόνη) και τέλος μια κουταλιά της σούπας λάδι κι ανακατεύω να ομογενοποιηθεί καλά.

Ρίχνω το μίγμα με τις κόλλες στη μαδημένη χαρτόμαζα κι αρχίζω να ζυμώνω (εδώ αρχίζει να φαίνεται η ευεργετική επίδραση εκτόνωσης και χαλάρωσης του ζυμώματος που σας έλεγα σε προηγούμενη ανάρτηση....)

Τώρα έχουμε ένα μίγμα ωραίο, κάπως γλιτσερό που μοιάζει με άγρια γκρίζα πλαστελίνη και είναι έτοιμο να το εφαρμόσουμε στα προσχέδια (σκελετούς) των κατασκευών μας. Κάνουμε τα έργα μας  και όσο περισσέψει είπαμε.....σακούλα σφιχτά δεμένη....και ψυγείο.

Από την εμπειρία μου έχω παρατηρήσει ότι, μόλις τελειώσει η επικάλυψη ενός έργου με χαρτοπολτό, βοηθάει πολύ να έχω δίπλα μου ένα μπωλάκι με διαλυμένη γλουτολίνη (κρεμούλα) να βουτάω τα δάχτυλά μου και να χαϊδεύω τα έργα μου ώστε να έχουν ένα πιο λείο φινίρισμα.

Ομως, όπως και να το κάνουμε, στεγνώνοντας τα έργα, εξατμίζεται το νερό από τις κόλλες και μια αγριάδα την έχουν......Γι’αυτό στοκάρουμε με λίγο ακρυλικό στόκο και τρίβουμε με ψιλό γιαλόχαρτο για να γίνει η επιφάνεια όσο γίνεται πιο λεία.

Επίσης έχω να προσθέσω ότι τον πιο τέλειο χαρτοπολτό τον κάνουν οι αυγοθήκες και όλες εκείνες οι συσκευασίες από ανακυκλωμένο χαρτί (Πιάστε κάνα φίλο αυγουλά στη λαϊκή.....ότι κάνετε θα είναι για καλό σκοπό). 

Αυτά είχε να πει η κυρά δασκάλα, ετοιμάστε τα κουβαδάκια σας και τα υπόλοιπα υλικά σας και ξεκινείστε. ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ......

 

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

Σήμερα  σκέφτομαι να ξετυλίξω κι ένα άλλο ταλέντο μου, στη μαγειρική. Μη νομίζετε ότι ασχολούμαι μόνον με καλλιτεχνίες και τους αφήνω αμαγείρευτους..... Μαγειρεύω σχεδόν 40 χρόνια....έχω σκυλοβαρεθεί να περνάω τόσες ώρες κάθε μέρα, πάνω από τα ταψιά και τις κατσαρόλες....έχω πει στον εαυτό μου ότι αν ποτέ είμαι υπεύθυνη μόνο για τη σίτιση του εαυτού μου θα τρώω όρθια στον πάγκο της κουζίνας ό,τι λάχει...και μάλιστα σε πιάτα μιας χρήσης.....αλλά όταν μαγειρεύω είμαι μερακλού. Δεν λέω πως ό,τι κάνω στέφεται από μεγάλη επιτυχία, αλλά εγώ ξέρω ότι προσπάθησα όσο γίνεται περισσότερο.

Σήμερα λοιπόν, που είναι Κυριακή, έκανα ένα φαγητό που το συνηθίζουν στην Κρήτη και μάλιστα στους γάμους. Ο άντρας μου κατάγεται από την περιοχή της Σητείας.....έχω πάει τόσες φορές, όσες είμαι παντρεμένη (36) κι έχω φάει το εν λόγω φαγάκι σε άλλους τόσους γάμους.

Οπως είναι γνωστό, στη δυτική Κρήτη (Ρέθυμνο, Χανιά..) συνηθίζουν στους γάμους να προσφέρουν πιλάφι βρασμένο σε ζωμό από διάφορα κρέατα (γίδες, τράγους, κότες κλπ.). Είναι το λεγόμενο «γαμοπίλαφο» (μη γελάτε.....έτσι το λένε οι Κρητικοί και μπορεί να παρεξηγηθούν).

Αντίθετα στην ανατολική Κρήτη (Αγιο Νικόλαο, Σητεία...) συνηθίζουν να προσφέρουν σαν πρώτο πιάτο μακαρόνια με κιμά (τώρα πολλοί το έχουν αλλάξει σε...παστίτσιο που είναι πιο σικ) και σαν δεύτερο πιάτο κρέας χοιρινό (σπάλα) κομμένο σε χοντρά κομμάτια, με τεράστιες κομμένες πατάτες (κυδωνάτες) και σάλτσα ντομάτας. Φυσικά αλάτι, πιπέρι και φρέσκο βούτυρο (στακοβούτυρο) που σπάει τη μύτη από χιλιόμετρα.....

Εγώ λοιπόν, που έχω και μεγάλη οικογένεια το συνηθίζω συχνά πυκνά τις Κυριακές γιατί βγάζει πολλές πλούσιες μερίδες...φτουράει που λένε. Αυτό κάνω και σήμερα......και πριν το φουρνίσω το απαθανάτισα για να σας ανοίξω και την όρεξη. 

Τα καροτάκια είναι η δική μου πινελιά (δεν υπάρχει φαί χωρίς καρότο.....) και τώρα που το σκέφτομαι θα του πήγαιναν και λίγες κόκκινες γλυκές πιπεριές. Αλλά τότε δεν θα ήταν το παραδοσιακό φαγητό του κρητικού γάμου της περιοχής που σας ανέφερα, αλλά θα ήταν φαγητό για ....του Κουτρούλη το γάμο. Καλή Κυριακή...και καλή σας όρεξη.

TO ΓΑΤΟΝΙ-ΑΘΛΗΤΗΣ

 Αυτό το εργάκι είναι λίγο πιο σύνθετο γιατί δεν περιορίζεται μόνο σε χάρτινα μπαλάκια αλλά έχει και πρόσθετα υλικά, όπως συρματάκια για να σχηματιστούν τα ποδαράκια και η ουρίτσα. Αφού έστησα το σκελετό τον έντυσα με εφημεριδούλες και γλουτολίνη και στο τέλος τον έντυσα με τον χαρτοπολτό. Θέλω όμως να πω ότι είναι αντιγραφή από έργο άλλου καλλιτέχνη, τον οποίο αυτή τη στιγμή δεν θυμάμαι γιατί όταν αποθήκευα εικόνες από το ιντερνετ δεν έβαζα κάποιο χαρακτηριστικό του αρχείου και το άφηνα να αποθηκεύεται με τους δικούς του κωδικούς....και άντε να βρω εγώ τώρα άκρη...μετά από 4-5 χρόνια. Είπαμε...ό,τι μου τύχει....θα σας έχω μάρτυρες. Το έβαψα με ακρυλικά και το διασκέδασα αφάνταστα......η χαρά του παιδιού μου φάνηκε. Είναι όμορφος, καμαρωτός και θα μπορούσε άνετα να κάνει καριέρα μοντέλου σε εταιρία με αθλητικά.....το μανάρι μου. 

 Επίσης όποια κοπελιά ενδιαφέρεται μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου για να της τον στείλω σαν....personal trainer. Μόνον να τον προσέχετε γιατι το ματάκι του είναι πολύ πονηρό...και "παίζει".....

Να έχετε όλοι μια όμορφη Κυριακή.....και το γατόνι σας στέλνει πολλά φιλιά.

ΔΙΣΚΟΙ ΚΑΙ ΜΠΩΛ

 Σήμερα έχουν σειρά οι δίσκοι και τα μπωλάκια από χαρτοπολτό. Τί μπωλάκια δηλαδή ??....ολόκληρες φρουτιέρες έχω κάνει. Και είναι και χρηστικές παρακαλώ γιατί το τελικό τους φινίρισμα είναι ακρυλικό βερνίκι νερού που τα προστατεύει εξαιρετικά.

Δεν υπάρχει στο σπίτι δίσκος, φρουτιέρα, πιατέλα που να μην έχει χρησιμοποιηθεί για καλούπι. Η τεχνική γνωστή όπως πάντα. Μόνο φροντίζω να  προστατεύω το πρωτότυπο αντικείμενο  πρώτα με μία ζελατίνα ή νάϋλον σακούλα για να μπορεί να ξεκαλουπωθεί μετά εύκολα.

 Τα πρώτα έργα τα έκανα με μικρές λωρίδες εφημερίδων κολλημένες με γλουτολίνη (κόλλα ταπετσαρίας) που διάβασα κάπου ότι είναι και φυτικής προέλευσης. Παίρνω ένα κουβαδάκι από γιαούρτι, το γεμίζω με νερό (πρέπει να παίρνει περίπου ένα λίτρο)  και ρίχνω μέσα περίπου 3 κουταλάκια του γλυκού γλουτολίνη. Το ανακατεύω καλά, το αφήνω λίγο να πήξει και μέσα σ’ αυτό το διάλυμα βουτάω τα εφημεριδάκια μου κι αρχίζω το στρώσιμο πάνω στο αντικείμενο που θέλω να κάνω. Δηλαδή φασκιώνω με νάϋλον ένα μπωλ, το τουμπάρω και μετά αρχίζω το κόλλημα με τα μουσκεμένα εφημεριδάκια στη γλουτολίνη.  Βάζω αρκετές σειρές, να πάρει αρκετό πάχος και το αφήνω να στεγνώσει. Μετά το στοκάρω με ακρυλικό στόκο να καλυφθούν οι εφημερίδες, στεγνώνει πάλι και το τρίβω με γιαλόχαρτο. Ετσι έκανα τις πρώτες δημιουργίες.

 Μετά όμως που έμαθα τη συνταγή του χαρτοπολτού,  κατάργησα εντελώς τις λουριδίτσες εφημερίδας κι έστρωνα τον χαρτοπολτό μου απ’ ευθείας στο φασκιωμένο καλούπι. Φυσικά και σ’ αυτή την περίπτωση θέλει το στοκάρισμα και το τρίψιμό του. Στο τέλος αστάρωμα, βάψιμο και βερνικάκι. Φωτό έχω μόνο από τον πρώτο τρόπο με τα εφημεριδάκια.  Καλούπωμα με χαρτοπολτό δεν έχω, απλά φανταστείτε το......Τόσα μαθήματα σας έκανα αναλυτικά....βάλτε και λίγο τη φαντασία σας να δουλέψει.......

Επειδή είμαι σίγουρη ότι τα μαθητούδια μου είναι έξυπνα παιδιά (και ελλείψει φωτογραφιών...) θα σας πάω κατ' ευθείαν στο τελικό αποτέλεσμα....δηλ. βάψιμο και στόλισμα κυρίως με ντεκουπάζ (τόσες χαρτοπετσέτες έχω στην προίκα μου...να μη τις χρησιμοποιήσω η γυναίκα ???...... )

Αυτά για σήμερα.....καλό βράδυ...πολλά φιλιά.

ΜΠΑΙΝΕΙ Η ΑΝΟΙΞΗ.....

Καλημέραααα......πέρα ως πέραααα....ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ σε όλους κι εύχομαι ο κακός μας ο καιρός να μας εγκαταλείψει σιγά σιγά και ν’αρχίσει να ζεσταίνεται το κοκκαλάκι μας και η διάθεσή μας επίσης. Τί χειμώνας ήταν αυτός που περάσαμε Θεούλη μου φέτος ?????......Νομίζω ότι η Γερμανία έβαλε «χέρι» ακόμα και στον ήπιο καιρό μας. Τον έκανε ...γερμανικού τύπου....έτσι για να ξεπενταριαστούμε (έκφραση της μάνας μου....) στα καύσιμα και να φτωχύνουμε ακόμα περισσότερο. Μας «άλλαξε τα πετρέλαια» που λέγανε και οι παλιότεροι. Ανάσα δεν πήραμε...Δεν υπήρχε βδομάδα που να μην έχει τον παγετό της. Ας ευχηθούμε να τελειώσουν τα έντονα κρύα, ν’ αυξηθούν οι ηλιόλουστες μέρες και να μειωθούν τα επιβαρυμένα χειμωνιάτικα έξοδά μας. Η φύση πάντως μας στέλνει ήδη αισιόδοξα μηνύματα. Για του λόγου το αληθές απολαύστε την υπέροχη φωτό της αμυγδαλιάς μου στο εξοχικό.

 Kουράγιο λοιπόν.......Καλή δύναμη σε όλους......και ας γεμίσουμε τις καρδιές μας με αισιόδοξα συναισθήματα παρατηρώντας την ομορφιά που μας προσφέρει η φύση....ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ....πολλά φιλιά....

ΚΟΡΜΑΚΙΑ SEXY......(κι όποιος αντέξει)

 Κρίνοντας από τα σχόλιά σας στις προηγούμενες αναρτήσεις μου με τα μαθήματα χαρτοπολτού, θέλω να πιστεύω ότι υπήρξα καλή δασκάλα, συνεπώς δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνω τις οδηγίες για τα προσχέδια των έργων μου κι έτσι προχωρώ στην επίδειξη κι άλλων....αριστουργημάτων. Στην πορεία θα καταλάβετε κι εσείς (όσοι θελήσετε να δοκιμάσετε την τεχνική.....) ότι το ίδιο το αντικείμενο σε καθοδηγεί πώς να το στήσεις και να το δημιουργήσεις. Και όταν έλθει η ώρα να το περιτυλίξεις με τον χαρτοπολτό (έτοιμο ή σπιτικό) και να κάνεις όλες εκείνες τις μικρολεπτομέρειες που απαιτούνται για να πάρει την οριστική του μορφή θα νοιώσεις περίπου σαν...γλύπτης (ή γλύπτρια). Είναι δε τόσο μεγάλη η προσήλωση σ’ αυτό που φτιάχνεις και η προσπάθεια να το κάνεις όσο γίνεται τελειότερο, που νιώθεις εκτός από ικανοποίηση και καμάρι, και μια απίστευτη χαλαρότητα και εκτόνωση (είναι το ίδιο και καλύτερο θα έλεγα συναίσθημα που νιώθουν όσοι ασχολούνται με ζύμες και ψωμιά....)

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες περιηγήσεις μου στο ιντερνετ είναι και η επίσκεψή μου σε διάφορα sites, με θέμα τις αφίσες και τα έργα τέχνης γενικότερα. Εκεί βρήκα και τα sexy μαγιουδάκια, που είναι vintage και μου θύμισαν σεξοβόμβες του παλιού σινεμά. Κι επειδή ό,τι μου αρέσει αμέσως σκέφτομαι αν μπορώ να το αποδώσω με τον χαρτοπολτό (μιλάμε για μεγάλο κόλλημα.....σκέτη αρρώστια), στρώθηκα και τα έφτιαξα. Βέβαια μέχρι σήμερα δεν αξιώθηκα να τα βάλω στις βάσεις τους αλλά σίγουρα κάποια στιγμή θα το κάνω (από εκκρεμότητες και ημιτελή.....άλλο πράμα). Είναι ακριβώς ίδια με τα προηγούμενα κορμάκια....στο ντύσιμο διαφέρουν μόνο (ή μάλλον στο.....γδύσιμο).

 

 Και μην ξεχνάτε....Οι παλιές σεξοβόμβες είχαν καμπύλες και....κυτταρίτιδα.....Μέχρι αυτό πέτυχα η άτιμη.