ΟΙ ΚΑΚΤΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΧΥΦΥΤΑ

  Τους έχω τρελή αδυναμία.....

Η μάνα μου όσο ζούσε τα αντιπαθούσε όπως ο «εξαποδώ» το λιβάνι......Ήθελα να ‘ξερα γιατί μαζεύεις αυτά τα γρουσούζικα πράγματα εδώ μέσα.....τα άχρηστα κι επικίνδυνα. Κι έχεις και μικρά παιδιά..... Εγώ όμως γοητευόμουν πάντα από την ποικιλία τους, τα σχήματα αλλά και τα άνθη τους. Τα οποία, σε κάποια είδη, είναι πολύ εφήμερα αλλά εξαίσια.

Με τον καιρό απέκτησα μια ωραία συλλογή και διαβάζοντας γι’ αυτά τα περίεργα είδη έμαθα τα παρακάτω....

Οι κάκτοι λοιπόν κατάγονται από περιοχές της βόρειας και της νότιας Αμερικής και φύονται σε περιοχές με μεγάλη ξηρασία αλλά και σε εδάφη πλούσια σε οργανικά στοιχεία. 

Υπάρχουν εκατοντάδες είδη κάκτων με διάφορα μεγέθη και σχήματα, αντί για φύλλα φέρουν αγκάθια και έχουν συνήθως ιδιαίτερα εντυπωσιακά λουλούδια, που εμφανίζονται όταν φτάσουν σε κατάλληλη ηλικία, συνήθως αρκετά χρόνια μετά τη φύτευσή τους.

 Το πιο σημαντικό όμως, είναι ότι οι απαιτήσεις τους σε νερό είναι περιορισμένες και έχουν τη δυνατότητα να επιβιώνουν μόνα τους σε μεγάλες περιόδους ξηρασίας και κάτω από έντονη ηλιοφάνεια.

 Σε αυτό το σημείο σας παραθέτω φωτό των κάκτων μου όταν είναι ανθισμένοι....

Τα παχύφυτα βρίσκονται στις περισσότερες περιοχές του πλανήτη και αναπτύσσονται σε πολύ διαφορετικές μεταξύ τους συνθήκες. Είναι φυτά που έχουν τη δυνατότητα να αποθηκεύουν μεγάλες ποσότητες νερού στους ιστούς τους, καθώς τα περισσότερα είδη τους αναπτύσσονται σε περιοχές με έντονη ξηρασία.

 Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό τους είναι ότι προσαρμόζονται σε τελείως διαφορετικές συνθήκες από αυτές του τόπου καταγωγής τους. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα ή προστασία, γι’ αυτό και είναι από τα είδη που χρησιμοποιούνται στις «πράσινες» ταράτσες.

Εγώ πάντως τα έχω σε διάφορα σημεία του πράσινου κήπου μου.....

Οι κάκτοι και τα παχύφυτα είναι φυτά παράξενα αλλά πολύ γοητευτικά. Δεν συμφωνείτε ????......Εγώ πάντως τρελαίνομαι γι' αυτά....

Φιλιά πολλά......

Ο ΜΑΙΟΣ ΜΑΣ ΕΦΤΑΣΕ

Ο Μάιος μας έφτασε.....

Εμπρός...βήμα ταχύ,

Να τον προϋπαντήσουμε,

Παιδιά, στην εξοχή.

Παλαιότατο άσμα, που μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια. Τότε, που ξένοιαστη παιδίσκη, χοροπήδαγα σαν το κατσίκι στα άκτιστα ακόμα οικόπεδα και τις αλάνες της γειτονιάς μου και μάζευα παπαρούνες, χαμομήλια και μαργαρίτες....

Μάλιστα θυμάμαι πως όταν φορούσα ένα κατακίτρινο ζακετάκι, γέμιζε διάφορα πετάρια και μαμούνια γιατί  με περνάγανε για...λουλούδι (όχι ότι δεν ήμουνα κιόλας.....)

Και μακάρι και σήμερα να περιοριζόταν σ’ αυτή την ενόχληση ο κύριος Μάϊος.....Αλλά δυστυχώς το προχώρησε και κάθε χρόνο τέτοια εποχή με τυραννάει με τις αλλεργίες του που δεν με αφήνουν να σηκώσω κεφάλι........Γιαυτό και η απουσία από τη σελίδα μου τόσες μέρες.....εγώ που ήμουν τακτικότατη και ήθελα να είμαι εντάξει με το αναγνωστικό κοινό μου. Αλλά δεν γινόταν να γράφω κείμενα με ένα κεφάλι καζάνι....’Αλλωστε τα ηλεκτρονικά τα πειράζει, εκτός από τη σκόνη, και η υγρασία....κι έπρεπε να προφυλάξω και το λαπιτόπι από τη μύτη μου που έσταζε σαν χαλασμένη βρύση.....

Εδώ και λίγες μέρες λοιπόν, εγκατεστάθηκα στο εξοχικό με μία τρομερή όρεξη για πάσης φύσεως δουλειές, με ιδιαίτερη προτίμηση  στην αγαπημένη μου κηπουρική, χωρίς όμως να υπολογίσω τις ελιές τις....ευλογημένες που αυτή την εποχή τυγχάνει να είναι και ανθισμένες και είναι η κύρια αιτία της αλλεργίας μου.

Μετά την εμφάνιση της καταρροής, οι πάσης φύσεως εργασίες σταμάτησαν, και άρχισαν τα αντιισταμινικά.

Για να μην σας αφήσω όμως παραπονεμένους δέστε κάποιες φωτό από τα άνθη μου, που εγώ τα απολαμβάνω μέσα από τα παράθυρα του σπιτιού....

Και μια τελευταία φωτό, που την αγαπώ πολύ....με κηπουρό τη φύση.

Πολλά ευωδιαστά φιλιά.....