Σίγουρα
όλοι θα έχετε κάποτε σιγοτραγουδήσει το γνωστό τραγουδάκι με τα καβουράκια, που
εμένα πολύ μου άρεσε όταν το άκουγα μικρή, και μάλιστα θυμάμαι ότι μέχρι κλάμα
είχα ρίξει που τα είχε παρατήσει η μάνα τους.
Όταν
η κυρία Καβουρίνα, παράτησε τα παιδιά της στα βοτσαλάκια, και την κοπάνησε με
τον Σπάρο, πήγα εγώ και τα μάζεψα κι άρχισα να τα ζωγραφίζω......(τα
βοτσαλάκια, όχι τα καβουράκια).
Ξεκίνησα
λοιπόν να ζωγραφίζω βότσαλα στις καλοκαιρινές διακοπές μας, όταν τα παιδιά μου ήταν μικρά κι έψαχνα
διάφορους τρόπους για να τα απασχολώ
δημιουργικά.
Αφορμή
στάθηκε ένα μικρό βιβλιαράκι με οδηγίες και φωτογραφίες από πανέμορφα
ζωγραφισμένα βοτσαλάκια.
Κάποια
σώζονται μέχρι σήμερα και στολίζουν διάφορα σημεία της αυλής. Είναι έργα της
κόρης της μικρής που έχει ιδιαίτερο ταλέντο σε καλλιτεχνίες. Μάλιστα από μικρή
έλεγε ότι κι εγώ σ’ αυτήν έμοιασα και πήρα τα ταλέντα της…..χα χα χα.
Φέτος
όμως είπα να ξαναθυμηθώ την «παλιά μου τέχνη…κόσκινο» και ν’ αρχίσω να αξιοποιώ
λίγο τους τόνους πέτρας που έχω μαζέψει τα τελευταία καλοκαίρια και να περάσω
όμορφα, δημιουργικά απογεύματα στην αυλή μου.
Τα
ζωγράφισα με ακρυλικά ή με ειδικά χρώματα πέτρας και φυσικά στο τέλος τα
βερνίκωσα καλά για ν΄αντέξουν στους καιρούς……
Καλό μήνα και Καλό Φθινόπωρο σε όλους. Φιλιά.......
