2.000 ώρες.......

Ήταν οι ώρες  που ζήσαμε μαζί το τελευταίο οκτάμηνο. Και μάλιστα  νοσοκομειακές ώρες……χωρίς να υπολογίσω τις ώρες που ζήσαμε, σχεδόν αυτοκόλλητοι, τα τελευταία 8-10 χρόνια…..

Φαίνεται πως η μοίρα μας το φύλαγε για το τέλος το πεσκέσι της. Σου λέει….καλά περάσατε 30 χρόνια μαζί…. μεγαλώσατε τα παιδιά σας….. δημιουργήσατε…..δε σας έλειψε τίποτα……πάρτε  κι ένα χρόνιο, ανίατο νόσημα να ‘χετε να πορεύεστε…….Έτσι λοιπόν….για να μη λέτε ότι περάσατε απ’αυτή τη ζωή «αβρόχοις ποσί»…..

Φορτωθήκαμε λοιπόν κι εμείς το σταυρό που μας έλαχε στην πλάτη και ζήσαμε έτσι άλλα 10 περίπου χρόνια. Μέχρι τη μέρα που άρχισε η αντίστροφη μέτρηση….και ζήσαμε μαζί τις τελευταίες 2.000 περίπου ώρες που σας έλεγα, στο νοσοκομείο…….και στις 9 του Οκτώβρη η ψυχούλα του εγκατέλειψε το ταλαιπωρημένο κορμί του και πέταξε σε άγνωστα ύψη…….

Σ’αυτό το λόγο λοιπόν οφείλεται και η πολύμηνη απουσία μου από το μπλογκόσπιτο (αρκετοί φίλοι το ήξεραν ήδη…..) και θέλω να επισημάνω δύο πράγματα  που έχουν σχέση με τη διαδικτυακή μου δραστηριότητα.

Αυτό το blog γεννήθηκε μέσα από δύο μεγάλες απώλειες……

Η πρώτη ήταν της μάνας μου, που ήταν η αιτία να ξεκινήσω αυτό που διαβάζετε τώρα……

Η δεύτερη του άντρα μου (του …ούχου μου, από το συνταξιούχος όπως σας έλεγα και γελούσαμε).

Οτιδήποτε καλλιτεχνικό έχω δημιουργήσει μέχρι σήμερα, οφείλεται στις ατέλειωτες μέρες και νύχτες που ζήσαμε μαζί την τελευταία δεκαετία. Καθόταν λοιπόν με τις ώρες δίπλα μου και παρακολουθούσε τον καλλιτεχνικό μου οίστρο…..πολλές φορές με βοηθούσε κιόλας…..τα περισσότερα από τα ρόδια με χαρτοπολτό που έκανα είναι παραγεμισμένα με μπαλάκια εφημερίδων που μου προετοίμαζε εκείνος με τα χεράκια του…..και άπειρα άλλα πράγματα που δημιουργούσαμε μαζί.

Μακάρι να μην αρρώσταινε ποτέ…….ο καθένας μας το απεύχεται.

  Αφού όμως του έπεσε το μοιραίο λαχείο δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι αν δεν συνέβαινε αυτό …..μπορεί αυτή τη στιγμή να μην επικοινωνούσαμε……και όμορφα πράγματα που πάντα λαχταρούσα να κάνω με τα χέρια μου…….να έμεναν θαμμένα μέσα μου. Τον ευγνωμονώ λοιπόν ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ…… 

  Όμως, επειδή η ζωή συνεχίζεται…..και μας συμπαρασέρνει στους αέναους κύκλους της, εύχομαι και πιστεύω ότι θα συνεχίσω όπως παλιά να δημιουργώ, γιατί αυτή η δημιουργία με βοήθησε να ανέβω το Γολγοθά μου και είμαι σίγουρη ότι θα με βοηθήσει και να ξεπεράσω την απώλειά μου…..

Θα προσπαθήσω σύντομα να εμφανιστώ πάλι…..και μέχρι τότε σας στέλνω τα φιλιά μου και μια μεγάάάάλη αγκαλιά.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ……ΓΙΑ ΟΛΑ.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΔΕΝΤΡΑΚΙΑ

Βλέπετε δε μας ικανοποιούσαν τα φυσικά δέντρα, από έλατο, αλλά ούτε και τα ψεύτικα (πλαστικά ή από χόρτο)......

Θέλαμε και παραλλαγές γιατί οι καιροί είναι μοντέρνοι και η φαντασία μας οργιάζει.

Εδώ που τα λέμε είναι κρίμα να κόβονται τα φυσικά δέντρα, ακόμα κι αν καλλιεργούνται γι’αυτό το σκοπό. Δηλαδή για ένα καπρίτσιο (πώς αλλιώς να το πω...) να παίρνεις ένα δέντρο, να το  διατηρείς για κάνα μήνα περίπου και μετά να το πετάς στα σκουπίδια. Εγώ δεν θα το έκανα ούτε και για ένα μικρό φυτό. Τόσο πολύ τα λυπάμαι.

Επομένως πολύ καλά κάνουν όσοι επινοούν διάφορους τρόπους και δεντράκι να στολίσουν στο σπιτικό τους αλλά και να μη καταστρέψουν έναν φυσικό οργανισμό που θέλει κάποια χρόνια μέχρι να φτάσει στο επιθυμητό μέγεθος για να ικανοποιήσει την ματαιοδοξία μας και τη φιγούρα μας («εμείς πάντα στολίζουμε φυσικό έλατο»....τί μας λες εκεί ?????)

Μέσα σ’αυτό το πνεύμα λοιπόν εγώ στόλισα ένα λευκό πλαστικό δεντράκι με ενσωματωμένα φωτάκια και κάποια κόκκινα φιογκάκια που το έχω εδώ και μερικά χρόνια. Έχει περίπου ύψος 1 μ. και όταν τελειώνει η «θητεία» του,  διπλώνει, μπαίνει σε μια σακκούλα σκουπιδιών και καταχωνιάζεται στη γωνία της ντουλάπας μου. Τα παιδιά μου κάθε χρόνο φωνάζουν ότι πρέπει επιτέλους να το αντικαταστήσω με κάποιο άλλο αλλά εγώ το έχω ερωτευτεί τόσο, που λέω ότι μ'αυτό θα γηροκομηθώ.....

  Επίσης έκανα και δύο δεντράκια από παλιά περιοδικά. Τσάκισα τις σελίδες τους σύμφωνα με τις οδηγίες, τα έβαψα το ένα με κόκκινο spray και το άλλο με πράσινο και τέλος τα στόλισα με λίγο glitter και χρυσόσκονη. ‘Εγιναν κουκλάκια....

 Άλλη μια ιδέα που επίσης μου άρεσε πολύ, είναι το γνωστό δεντράκι με τις νότες, εκτυπωμένες πάνω σε ρυζόχαρτο που ξεσήκωσα από το διαδίκτυο. Κανονικά χρειαζόμουν έναν κώνο από φελιζόλ για να κολλήσω επάνω τα ριζόχαρτά μου αλλά επειδή δεν ήθελα να ξοδευτώ (σιγά μη κουτσαθεί η γίδα από τ’αυτί .....) επινόησα έναν δικό μου κώνο με πολύ χοντρό χαρτί περιτυλίγματος, του έδωσα το κατάλληλο σχήμα και το στούμπωσα εσωτερικά με τσαλακωμένες εφημερίδες για να μη λυγίζει,

    το έβαψα λευκό και στο τέλος το στόλισα με τα ρυζόχαρτά μου, όχι όμως με νότες επάνω τους αλλά με μία ωραία δαντελένια εκτύπωση που μου άρεσε περισσότερο και είχα το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα....(μην πω και καλύτερο γιατί έδωσα στον κώνο μου το ύψος που εγώ ήθελα...)

  Επίσης, η κόρη η μικρή στόλισε, όπως κάθε χρόνο, τα κλαδιά της, με δικά της αυτοσχέδια στολίδια και χαίρονται και τα γατόνια της όταν κάθε τρις και λίγο το....κατεδαφίζουν.

 Επειδή δεν νομίζω ότι θ'αξιωθώ να κάμω άλλη μία ανάρτηση πριν τις  γιορτές γιατί έχω υποσχεθεί σε κάτι κουραμπιέδες ότι αυτή την εβδομάδα θα τους κάνω οπωσδήποτε και μέχρι την επόμενη θα τους έχω φάει ....αλλά κι επειδή θέλω να με επιθυμήσετε (ανάρια ανάρια το φιλί...για να 'χει νοστιμάδα που λέγανε σοφά και οι παλαιοί...)

.......Σας στέλνω τα φιλιά μου και τις θερμότερες ευχές μου για ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ, με υγεία, αγάπη και αλληλεγγύη.

MIΑ ΚΡΕΜΑΣΤΡΑ...vintage

Η κατασκευή της προήλθε από μια παλιά σανίδα, από την εποχή του  Νώε ....εεεε....του πατέρα μου ήθελα να πω,  που την είχε σαν ράφι στην αποθήκη του (δεν θυμάμαι αν ήταν το μοιραίο «ράφι» με το οποίο με απειλούσε κατά καιρούς η μάνα μου...πριν παντρευτώ εννοείται).

Τα ίχνη από τα παλιά στηρίγματα, φαίνονταν ακόμα.

  Κανονικά θα έπρεπε να πεταχτεί ή να καεί στο τζάκι. Αλλά μάλλον ακατάλληλο πρόσωπο ανέλαβε το ξεσαβούρωμα γιατί στα δέκα πράγματα που βρήκε για πέταμα...πρόσθεσε άλλα δέκα (και βάλε....)

Σκέφτηκα λοιπόν να την μετατρέψω σε κρεμάστρα αφού προηγουμένως την έβαφα και την στόλιζα ανάλογα.

Χρησιμοποίησα πάλι τη γνωστή από ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΑΚΙ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ τεχνοτροπία  που ανακάλυψα στο διαδίκτυο, τη λεγόμενη chalk paint (μπογιά για μαυροπίνακα) που την έφτιαξα και πάλι μόνη μου με μία κούπα τσαγιού χρώμα και δύο κουταλιές της σούπας γύψο αυτή τη φορά γιατί ψάξε-ψάξε στο διαδίκτυο ανακάλυψα κι αυτή τη συνταγή.΄

Όπως έχω ξαναπεί, η συγκεκριμένη βαφή δεν απαιτεί καμιά προηγούμενη προετοιμασία (αστάρωμα, τρίψιμο κλπ.).

Πρώτα λοιπόν το πέρασα με ένα σκούρο καφέ χρώμα.

Μετά ήλθε η σειρά της κυρίως βαφής με το χρώμα που προανέφερα.

Το ανακάτεψα πολύ καλά και το πέρασα με ρολό βαψίματος.

Περίμενα να στεγνώσει και το έτριψα ελαφρά με γυαλόχαρτο για να φύγουν τα στεγνά υπολείμματα του γύψου.

Πέρασα δύο χέρια ακόμα με ενδιάμεσα γυαλοχαρτίσματα και στο τέλος έγινε βελούδινο τόσο στο χέρι, όσο και στο μάτι.

Στο τέλος έδωσα ένα καλό τρίψιμο σε ορισμένα σημεία ώστε να φανεί το πρώτο σκούρο καφέ χρώμα και να πετύχω την παλαίωση που ήθελα. Όχι...δεν της έκανα σαδιστικά πράγματα με αλυσίδες και σφυριά για να φανεί η ηλικία της γιατί πρέπει να έχει περίπου τη δική μου, οπότε δεν χρειαζόταν το μαρτύριο (το έχω δει σε βιντεάκια στο διαδίκτυο κι έχω πονέσει πολύ....)

Τέλος, τη στόλισα με εκτυπώσεις vintage και παρισινό αέρα…και τη βερνίκωσα με το αγαπημένο μου βερνίκι νερού σατινέ για ομορφιά και προστασία.

    Και φυσικά τοποθετήθηκαν (υπό εμού της ιδίας παρακαλώ…) και τα σχετικά κρεματζούλια για τα ρούχα.....

Τελικά, το ράφι αντί να το εκδικηθώ για τις απειλές του…νομίζω πως το έκανα σκέτη κούκλα….

Και τώρα ο μάστορας σας στέλνει τα φιλιά του….και πάει ν’αναπαυθεί ήσυχος.

ΤΕΧΝΙΚΗ ΜΕ ΑΛΟΥΜΙΝΟΧΑΡΤΟ...

Και τί άλλο θα δούνε τ’αχόρταγα ματάκια μου και θα το κάνουν τα ....επιδέξια χεράκια μου.

Είχα στολίσει λοιπόν από πέρυσι ένα κουτί παπουτσιών με την τεχνική του αλουμινόχαρτου αλλά η ηλιθία δεν σκέφτηκα να βγάλω φωτό βήμα-βήμα, λες και ήμουν καμιά πρωτάρα στο κουρμπέτι κι έτσι αναγκάστηκα να ξαναφτιάξω άλλο ένα κουτί με την ίδια τεχνική κι έτσι αυτή τη φορά η παρουσίαση θα είναι πλήρης.

Βρήκα λοιπόν το κουτί, το οποίο ευτυχώς ήταν λευκό......

Κι έτσι μπόρεσε να φανεί το σχέδιο με σπείρες που ζωγράφισα πάνω του με μολυβάκι.....

Μετά πέρασα όλο το σχέδιο με ζεστή σιλικόνη, τουλάχιστον τρία χεράκια για να χοντρύνουν οι γραμμές και να γίνει πολύ ανάγλυφο....

Και μετά άρχισαν τα όργανα......

Είχα φυλαγμένα κάτι κομμάτια από αλουμινόχαρτο από τα διάφορα ψησίματα (σιγά να μη σπαταλούσα φρέσκα κομμάτια από το ρολό μου.....). Τα τσαλάκωσα με πείσμα και μετά άρχισα να τα ανοίγω με ένα ρολό (ή μικρό πλάστη...) όχι όμως πολύ γιατί ήθελα μεν να ξανατεντώσουν αλλά να φαίνονται και τα τσακίσματα.

Διάλεξα το μεγαλύτερο κομμάτι και αφού το άλειψα με ατλακόλ άρχισα να το κολλάω προσεκτικά στο καπάκι, προσπαθώντας να καλύψω και όλες τις εσοχές του ανάγλυφου σχεδίου. Με λίγη προσοχή και τη βοήθεια μιας μπατονέτας το κατάφερα σε ικανοποιητικό βαθμό.

Με μεγαλύτερη ευκολία κόλλησα και τα υπόλοιπα κομμάτια αλουμινόχαρτου στα πλαϊνά και στον πάτο του κουτιού. Κι έτσι απέκτησα ένα πολύτιμο ασημένιο (.....) κουτί που έμοιαζε με .....λειψανοθήκη Αγίου, βοήθειά μας (και ας με συγχωρήσει ο Άγιος.....).

Σύμφωνα με τις μελέτες που έκανα στο διαδίκτυο (μιλάμε για πολύ ξετίναγμα.....) είδα ότι οι περισσότεροι τα βάφουν με σινική μελάνη σε διάφορα χρώματα αλλά εγώ, πρώτον δεν έχω δουλέψει ποτέ μου σινική (αλήθεια πώς μου ξέφυγε ????....) και δεύτερον μου φάνηκαν πολύ μουτζούρικα τα έργα τους (όσα δε φτάνει η αλεπού....).

Το σωστό όμως είναι να φαίνεται και το αλουμινόχαρτο ανάμεσα από τα μελάνια της σινικής, διαφορετικά το όλο εγχείρημα επιτυγχάνεται και με απλά χαρτιά αφής (ψωμιού ή παπουτσιών) ελαφρά τσαλακωμένα και κολλημένα στις επιφάνειες.

Αλλά με ξέρετε.....είμαι απείθαρχη και κάνω πολλές αυθαιρεσίες στις καλλιτεχνίες μου.

Κι έτσι αποφάσισα να τα βάψω ως εξής......

Πρώτα τα πέρασα ένα χέρι ταλκ (κάπου το είδα, δεν το σκέφτηκα μόνη μου....) για να κολλήσει καλά το χρώμα και μετά τα έβαψα με ακρυλικά.

Συνήθως περνάω ένα χρώμα σαν βάση και μετά περνάω ελαφρά με ένα παστέλ (αυτά που μου έχουν μείνει από τα σχολικά των παιδιών) μόνο τα ανάγλυφα σημεία και του σχεδίου που έκανα στο καπάκι αλλά και τα τσακίσματα του αλουμινόχαρτου σε όλη την επιφάνεια του κουτιού.

Το πρώτο κουτί που έκανα σε μπεζ βάση και καφέ ανάγλυφα έγινε έτσι......

Και το σημερινό σε πράσινο της οξείδωσης και ασημί (με σπάτουλα αυτή τη φορά) έγινε έτσι....

 Φυσικά στο τέλος αμφότερα περάστηκαν με ακρυλικό βερνίκι νερού για προστασία.

Κάθομαι και τα χαζεύω συνέχεια.....

(και σας φιλώ.....)

ΤΖΙ ΤΖΙ ΜΠΥΡΑ (μοναδική....)

Είπαμε ότι φέτος το καλοκαίρι μπορεί να δημιούργησα ελάχιστα αλλά όλα κι όλα.....το διάβασμά μου το έκανα. Και όχι μόνο από βιβλία αλλά και από το άλλο....το ιντερνετικό.

Αργά το βραδάκι λοιπόν έκανα ανελλιπώς την τσάρκα μου στο διαδίκτυο για πληροφορίες και κυρίως χαλάρωση (όπου «χαλάρωση»...σκέψου σημάδεμα και σκάσιμο εκατομμυρίων φουσκών...τρακάρισμα και γκρεμοτσάκισμα χιλιάδων διαμαντιών...σημάδεμα και εξολόθρευση δεκάδων πτηνών και διάφορα τέτοια αιμοχαρή και θανατηφόρα στα οποία επιδόθηκα μετά μεγάλης μανίας και αϋπνίας).

Στον τομέα της πληροφόρησης όμως έμαθα ότι φέτος... «φορέθηκε» πολύ η τζιτζιμπύρα κι εντυπωσιάστηκα που σε αρκετές σελίδες βρήκα πληροφορίες για ελόγου της, την προέλευσή της αλλά και συνταγές για την παρασκευή της.

Κι αφού διανύουμε ακόμα το λεγόμενο «Μικρό Καλοκαιράκι» (η λέξη Φθινόπωρο φαίνεται δεν αρέσει στους περισσότερους γι’αυτό επινοούμε χαριτωμένα ψευδώνυμα...) σκέφτηκα

 να σας παρουσιάσω κι εγώ με τη σειρά μου το θέμα για να δείτε πόσο καλά το εμπέδωσα αλλά και να σας μεταφέρω το θαυμασμό μου αλλά και τη γνώση μου γι’αυτή τη συνταγή.

Διάβασα λοιπόν ότι η τζιτζιμπύρα διαδόθηκε στα Επτάνησα από τους Άγγλους αλλά άρεσε πολύ στους Επτανήσιους που την υιοθέτησαν και στη συνέχεια την έκαναν δικό τους τοπικό προϊόν.

Βούτηξα και τη συνταγή  κι έτσι φέτος για μας το καλοκαίρι θα μείνει στην ιστορία ως «Καλοκαίρι Τζιτζιμπύρας...2013»

Περνάω τάχιστα στη συνταγή.....

Για ένα πλαστικό μπουκάλι νερού του 1 ½  λίτρου θα χρειαστούμε

α) Ενα ποτήρι συμπυκνωμένο χυμό λεμονιού (μισό χυμό και μισό ζάχαρη.

β) Ενα κομμάτι φρέσκο τζίντζερ στο μέγεθος ενός καρυδιού πολτοποιημένο με λίγο νερό στο μούλτι.

γ) Ξερή μαγιά στη μύτη ενός κουταλιού του γλυκού (περίπου το 1/3)

Όλα τα παραπάνω τα βάζουμε στο πλαστικό μπουκάλι που είπαμε και συμπληρώνουμε με νερό (της βρύσης) αλλά δεν γεμίζουμε εντελώς...αφήνουμε κενό τρία περίπου δάχτυλα. Και κλείνουμε το πώμα πολύ καλά.....

Το αφήνουμε στον πάγκο της κουζίνας για περίπου 12 ώρες....ας πούμε από τις 10 το πρωί που το ετοιμάζουμε μέχρι τις 10 το βράδυ.

Θα παρατηρήσουμε ότι ενώ στην αρχή το μπουκάλι μας είναι μαλακό και ζουλιέται....όσο περνάει η ώρα και καθώς γίνεται η ζύμωση σκληραίνει πολύ και μέχρι το βράδυ έχει γίνει τούμπανο...

 Πριν πάμε για ύπνο το βάζουμε στο ψυγείο.....

Την άλλη μέρα το βγάζουμε....το βάζουμε μέσα στο νεροχύτη....και με εξαιρετική προσοχή αρχίζουμε να ξεσφίγγουμε το πώμα μέχρι να φύγει ο αέρας της ζύμωσης.

Αφού το ανοίξουμε εντελώς, το σουρώνουμε με ένα σουρωτήρι σε ένα άλλο καθαρό πλαστικό μπουκάλι....δοκιμάζουμε αν μας ικανοποιεί η γεύση του  (κυρίως μήπως θέλει λίγη παραπάνω ζάχαρη)...το βάζουμε στο ψυγείο και είναι έτοιμο για κέρασμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ

Το μπουκάλι πρέπει να είναι ΜΟΝΟΝ πλαστικό.....

Επίσης μη διανοηθείτε να το ανοίξετε εάν προηγουμένως δεν το έχετε παγώσει στο ψυγείο.

Την πρώτη φορά που την έφτιαξα , σκέφτηκα να κάνω την Κινέζα και να πηδήσω το στάδιο του παγώματος, η αυθαίρετη και απείθαρχη γυναίκα,  και άρχισα να ξεσφίγγω το πώμα πριν το κρυώσω λίγο τουλάχιστον. Τί να σας πω.... Αν είχα κάνει γεώτρηση στον κήπο μου, λιγότερο εντυπωσιακή θα ήταν.....  Ένας ασυγκράτητος πίδακας ξεπήδησε ορμητικά από το μπουκάλι, έσκασε στο ταβάνι και μετά με....έλουσε κανονικά. Το καπάκι ακόμα το ψάχνω..... Τέτοιος χαλασμός....Ακόμα και οι απέναντι γείτονες ανησύχησαν και με πήραν τηλέφωνο.....

Μέχρι σήμερα θα πρέπει να έχω φτιάξει τουλάχιστον 100 λίτρα τζιτζιμπύρας κι έχω εισπράξει τα καλύτερα σχόλια. Ακόμη και μαθήματα έκανα επί τόπου σε πολλούς επίδοξους παρασκευαστές.

Είναι ένα εξαιρετικό αναψυκτικό με τη φρεσκάδα και το άρωμα του λεμονιού και την πιπεράτη γεύση του τζίντζερ.

Δροσερό, ευχάριστο, χωνευτικό και με όλες τις ευεργετικές ιδιότητες των επί μέρους συστατικών του....Πίνεται ευχάριστα και με το φαγητό αντικαθιστώντας την μπύρα. Γιατί....μήπως δεν κυκλοφορεί ήδη και μπύρα με γεύση λεμονιού ????......

Φτιάξτε την, όσο ο καιρός είναι ακόμα ζεστός...και θα με θυμηθείτε.

Στην υγειά σας....και καλή επιτυχία.