ΤΡΑΠΕΖΑΚΙΑ....ΕΞΩ

Μια φορά ήταν ένα μικρό στρογγυλό τραπεζάκι από μπαμπού με το κλασικό τζάμι από πάνω, που συνόδευε το σετ της βεράντας.

Σε μια μετακόμιση......αλλά και σε μια επίδειξη άρσης βαρών αλά Πύρρος Δήμας του υιού....επόμενο ήταν να ξεκολλήσει η γυάλινη επιφάνεια και να γίνει χίλια κομμάτια.

Για αρκετό καιρό το είχα παροπλίσει, μετά όμως το ξανάβγαλα στην αυλή (στο καλοκαιρινό στέκι....) αφού προηγουμένως είχα κόψει στις διαστάσεις του γυαλιού που έσπασε, ένα στρογγυλό κομμάτι από κόντρα πλακέ θαλάσσης. 

Κάποια στιγμή σκέφτηκα να του ξαναδώσω τη χαμένη του αίγλη, οπότε άρχισα τις καλλιτεχνίες.

Πρώτα το αστάρωσα με αστάρι νεφτιού, μετά το στοκάρισα, μετά το έτριψα και τέλος το έβαψα.

Την ιδέα της διακόσμησης την έκλεψα από το ιντερνετ, με κάποιες δικές μου παραλλαγές. 

Το ζωγράφισα με ακρυλικά και στο τέλος το βερνίκωσα με βερνίκι ματ, για ν’ αντέξει το καημένο όλες τις κακές συνθήκες της αυλής. Ήλιο, ζέστη, καφέδες, νερά, χυμούς, παγωτά, κεριά και ό,τι άλλο περάσει από το νου σας.

  Και για να μην είναι «από πάνω κούκλα κι από κάτω....πανούκλα», το στόλισα και από την κάτω πλευρά (έτσι κι αλλιώς δεν είναι σταθερά κολλημένο) κι έγινε double face (ντουμπλ φας που λέγαν και οι μοδίστρες).

Μόνο που από την πίσω πλευρά το στόλισα με την αγαπημένη μου και τεμπέλικη ντεκουπάζ (τί θα τις κάνω τόσες χαρτοπετσέτες ......)

Τώρα πια, όποιος πλησιάζει το τραπεζάκι μου, αφ’ ενός εκφράζει τον θαυμασμό του και αφ’ ετέρου με κοιτάζει με τρόπο, σαν να μου ζητάει την άδεια αν μπορεί ν’ ακουμπήσει το ποτήρι του. Τόσο υπολογίσιμο έγινε......Για να δούμε πόσο θα κρατήσει η χάρη του.

ΤΑ ...ΤΣΑΝΑΚΙΑ ΜΟΥ

Προετοιμάζοντας αυτή την ανάρτηση, ήθελα να τη συνδέσω με  την

προέλευση της γνωστής έκφρασης «χώρισαν τα τσανάκια τους».Έτσι, για να διανθίσω το κείμενό μου πριν κάνω την παρουσίαση των έργων μου, έκανα τη σχετική έρευνα. ‘Εψαξα από δω....έψαξα από κει....δεν βρήκα τίποτα.

Άρχισε λοιπόν το πονηρό μυαλό μου να ψάχνει διάφορες εκδοχές που να σχετίζονται με την προέλευση της εν λόγω φράσης.

Στην αρχή υπέθεσα ότι κάποιοι έτρωγαν μαζί, από κοινά πήλινα  πιάτα, που ονομάζονταν τσανάκια, αλλά επειδή ορισμένοι ήταν λαίμαργοι κι έτρωγαν πρώτοι όλο το φαγητό, αποφάσισαν να τρώνε από χωριστά πιάτα (τσανάκια)  ώστε να μη μένει κανείς νηστικός.

Η εκδοχή αυτή μου φάνηκε αρκετά απλοϊκή και αυθαίρετη, δεν με ικανοποίησε και σκέφτηκα ότι «χωρίζω τα τσανάκια μου» είναι πιο λογικό να σημαίνει το χωρισμό «από τραπέζης» ενός ζευγαριού. Δηλαδή εκεί που έτρωγαν και οι δύο από ένα πιάτο (τσανάκι), χώρισαν, μάζεψε ο καθένας τα πιατικά του και τα προικιά του και βάρεσαν διάλυση. 

Εμένα μέχρις εκεί μου έκοψε......

Τώρα αν κάποιος ξέρει πραγματικά την προέλευση της έκφρασης.....ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν, να μας το πει κι εμάς να το μάθουμε (άντε.....δουλειά για το σπίτι σας έδωσα σήμερα.....όλα από μένα θα τα μαθαίνετε ??????)

Εγώ πάντως προτίμησα να στολίσω τα δικά μου τσανάκια, αφού βεβαίως τσάκισα το περιεχόμενό τους, διότι τυγχάνω φανατική καταναλώτρια των πάσης φύσεως γαλακτομικών, σε σημείο που η μάνα μου να λέει ότι εκείνη μεν καταγόταν από χωριό αλλά σε μένα ένας γαμπρός τσοπάνης θα μου πήγαινε...γάντι.

Λοιπόν, τα τσανάκια μου πλύθηκαν, περάστηκαν με αστάρι νεφτιού, μετά βάφτηκαν με ακρυλικά χρώματα και τέλος στολίστηκαν με την τεχνική της ντεκουπάζ. Τελικό φινίρισμα με ακρυλικό βερνίκι νερού για προστασία.

Τώρα σκέφτομαι τις πιθανές χρήσεις τους, όπως γεμάτα με καραμελίτσες ή ζελεδάκια,  με μικρά βότσαλα και κερί......ή γεμισμένα μέχρι τη μέση με άμμο θαλάσσης για υπαίθρια στακτοδοχεία.

Ρίξτε μια ματιά και σκεφτείτε κι εσείς διάφορες ιδέες σχετικές με τη χρήση τους....

Νομίζω ότι μ' αυτές τις παρεμβάσεις τα τσανάκια μου όχι μόνο δεν...χώρισαν αλλά ξεχώρισαν.

Φιλιά πολλά σε όλους......

ΜΕΛΩΔΙΚΕΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ

Κάποτε, γυρίζοντας τα τέκνα από διακοπές, μου έφεραν έναν μελωδό……ξέρετε από εκείνα τα κρεματζούλια που τα κουνάει ο αέρας κι αλληλοχτυπιούνται βγάζοντας διάφορους ήχους. 

Όμορφο ήταν, όμως με τον καιρό ξεχαρβαλώθηκε γιατί κούνα-κούνα, φαγώθηκαν τα σκοινάκια του, και τα πήλινα φυλλαράκια που τον στόλιζαν άρχιζαν να πέφτουν ένα ένα και να γίνονται κομμάτια και θρύψαλα.

Όμως, η μεγάλη μαϊμού-αντιγραφέας σκέφτηκε να το αντιγράψει, με δικά της υλικά φυσικά και να το ξανακρεμάσει.

Χρησιμοποίησε λοιπόν πηλό αυτοξηραινόμενο (πρώτη φορά τον δούλεψαν τα μαγικά της χέρια) κι έφτιαξε τα ίδια ακριβώς φυλλαράκια που είχε και ο προηγούμενος, τα έβαψε με μεταλλιζέ χρώματα, τα ξανάδεσε…..κι έτοιμος ο νέος μελωδός.

Θαυμάστε τον…..

Πήρε λοιπόν τη θέση του στο καλοκαιρινό στέκι, και για να συμπληρωθούν οι καλοκαιρινές διακοσμητικές πινελιές, κρεμάστηκαν απέναντι και δύο πιάτα από χαρτοπολτό, στολισμένα με εκτύπωση το ένα και χαρτοπετσέτα το άλλο (άντε και λίγη ζωγραφική τριγύρω….).

  Τώρα που η μαϊμού πήρε φόρα, ετοιμάζει κι άλλα κρεματζούλια, αυτή τη φορά από ζύμη, γιατί της ταιριάζει πολύ ο πλάστης και προτιμάει να καλλιτεχνίζεται με τα ζυμάρια, αντί να στρωθεί και να κάνει καμιά κολοκυθοτυρόπιτα.

Κρατείστε λοιπόν την περιέργειά σας και την αγωνία σας…..μέχρι να ετοιμαστούν τα έργα και η νέα ανάρτηση.

Μέχρι τότε, σας ασπάζομαι και σας εύχομαι καλά μπάνια…..

H ΣΑΝΤΥ

Όπως η κόρη η μικρή, έχει μεγάλο έρωτα με τις γάτες......έτσι κι ο γιος έχει με τους σκύλους. Από πολύ μικρός μας παρακαλούσε να πάρουμε έναν στο σπίτι αλλά δεν του κάναμε το χατήρι. Του είχε μείνει λοιπόν σαν απωθημένο κι έτσι πριν δύο περίπου χρόνια μας κουβάλησε ένα μωρό πίτμπουλ, κανελλί με λευκό και ροζ μύτη.

Σαν μωρό ήταν πανέμορφο και αξιαγάπητο. Εμένα βέβαια από τότε με είχαν ζώσει τα φίδια γιατί είχα ακούσει πολλά για τη φήμη που το συνόδευε.......Όταν μάλιστα από μωρό ακόμα είχε αρχίσει να κατασπαράζει ό,τι έβρισκε μπροστά του, θεωρούσα ότι ήταν ζήτημα χρόνου ν’ αρχίσει να κόβει και μεζέδες από τα...... μέλη μας.

Μας έλεγαν ότι μόλις ενηλικιωθεί θα σταματήσει αυτό το σπορ, αλλά δυστυχώς ακόμα και σήμερα που κοντεύει να γίνει δύο ετών......μετράμε απώλειες.

Ο κατάλογος μακρύς. Θα αναφέρω ενδεικτικά ότι  κατέφαγε....

- Τα ξύλινα πόμολα μιας συρταριέρας......

- Τα κουμπιά από βακελίτη μιας παλιάς γραφομηχανής......

- Τις πλαστικές λαβές από όλα τα κλαδευτήρια μου (στο μέταλλο σταμάτησε).....

- Διάφορα λούτρινα κουκλιά και ζώα (φτερά και πούπουλα τα έκανε...)

- Τον τοίχο από τσιμεντοσανίδα μιας αποθήκης στην ταράτσα.......

- Καινούρια παπούτσια των κοριτσιών (πανύψηλες πλατφόρμες έγιναν ...φλατ)....

- Το ξύλινο σπιτάκι της το έκανε καλοκαιρινό (κάμπριο λέμε......)....

- Αμέτρητες πλαστικές γλάστρες και πιάτα....

- Τα λάστιχα και τους χαλκοσωλήνες των ηλιακών στην ταράτσα.....

Κι ένα σωρό άλλα αντικείμενα......ων ουκ έστι αριθμός.

Και να πεις ότι είναι κάποιος σπουδαίος φύλακας και μας προστατεύει ??????.....Τσάμπα το τρώει το φαϊ της. Μόλις δει μουσαφίρη ανεβαίνει επάνω του και τον τρελαίνει στο γλύψιμο. Από τα αυτιά μέχρι τα πόδια......Ούτε απειλές, ούτε γαυγίσματα .......μόνο τρελές χαρές και παιχνίδια.

Σας αφιερώνω τις φωτογραφίες της για να δείτε τη μούρη της κυρίας........

 Έτσι την πρωτογνωρίσαμε......μικρή και τριανταφυλλένια......

 

Το πονηρό το μάτι που μας παρακολουθεί μέσα από το γιαλί, το βλέπετε ???

Μιλάμε για μεγάλο νούμερο........Αν δεν της βγάλεις τα γιαλιά μπορεί να τα φοράει μέχρι τη νύχτα......

Κι εκεί που δεν είχαμε ποτέ κατοικίδιο,  από τα παιδικά μου χρόνια μέχρι σχετικά πρόσφατα......καταλήξαμε με Μίκα, Πάκη, Σάντυ.....και μακάρι να με λυπηθεί ο Θεός και να σταματήσει το πράγμα εδώ, γιατί με βλέπω να γίνομαι η......Μπριζίτ Μπαρντό του Σαρωνικού.

Φιλιά πολλά.......

 

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΣΤΕΚΙ

Αυτή την εποχή, όπως κάθε καλοκαίρι, εδώ και πολλά πολλά χρόνια, κατοικοεδρεύω στο εξοχικό, όπου και έχω μεταφέρει τις πάσης φύσεως δραστηριότητές μου. Εκτός από τις καθημερινές μου δουλειές ρουτίνας, ασχολούμαι με την κηπουρική, διάφορα μαστορέματα και όταν περισσεύει λίγος χρόνος και με τα καλλιτεχνικά μου. Σπανιότατα δε (δυστυχώς), βουτάω τον ....ούχο και πάμε και για καμιά θαλασσινή βουτιά.

Οι ώρες όμως που πραγματικά μακαρίζω την καλή  μου τύχη να ζω στην εξοχή, είναι οι απογευματινές. Τότε, παρατάω ό,τι έχει να κάνει με το εσωτερικό του σπιτιού και πιάνω....στασίδι στην αυλή. Για να την κάνω μάλιστα πιο ελκυστική και απολαυστική έχω  δημιουργήσει ένα ωραίο στέκι όπου, πίνουμε τον απογευματινό καφέ μας, εγώ κάνω τα εργόχειρά μου, τα καλλιτεχνικά μου, δεχόμαστε τις επισκέψεις μας, ακούμε την αγαπημένη μας μουσική και όταν νυχτώσει ανάβουμε τα κεράκια μας και ρομαντζάρουμε.....

Προ καιρού μάλιστα είχα βρει πεταμένα στο δρόμο κάποια χοντρά αφρολεξένια μαξιλάρια, τα οποία μάζεψα, καθάρισα, τα έντυσα με κάποια παλιά καλύμματα (γι’ αυτό δεν πετάμε τίποτα.....) και τα έβαλα πάνω σε ένα ντιβανάκι με διάφορα πολύχρωμα μαξιλαράκια που τα έκανα από παλιά μακό μπλουζάκια των παιδιών.

Το στέκι μου έγινε με όποια υλικά είχα, με κέφι και δημιουργική διάθεση και κάθε απόγευμα και βράδυ με περιμένει να το απολαμβάνω......

Συγχωρείστε με για τον κενό τοίχο και το διαλυμένο διακοσμητικό. Στο εργαστήρι επικρατεί αναβρασμός δημιουργίας κι ετοιμάζονται διάφορα στολίδια που θα εκθέσω προσεχώς......θα δείτε.

Εύχομαι σε όλους καλό καλοκαίρι,

Καλό μήνα Ιούλιο να περάσουμε χωρίς φωτιές και καύσωνες,

Και σας στέλνω πολλά δροσερά φιλιά από την αυλή μου.

Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΩΝ ΦΟΙΝΙΚΩΝ

Όπως οι περισσότεροι ασφαλώς έχουμε πληροφορηθεί, εδώ και μερικά χρόνια έχει εμφανιστεί η ασθένεια των φοινικόδεντρων, που έχουν προσβληθεί από το κόκκινο σκαθάρι και η οποία ασθένεια έχει λάβει, δυστυχώς, επιδημικές διαστάσεις.

 Το έντομο με την επιστημονική ονομασία κόκκινος ρυγχωτός κάνθαρος 

(Rhynchophorus ferrugineus) καταστρέφει τα φοινικόδεντρα και η αντιμετώπισή του έχει αποδειχτεί μέχρι σήμερα εξαιρετικά  δύσκολη. 

Το κόκκινο σκαθάρι εμφανίστηκε για πρώτη φορά πριν από χρόνια στην Κρήτη, όπου απειλεί το περίφημο φοινικόδασος στο Βάι, και στη συνέχεια προσέβαλε φοινικόδεντρα σε πολλές περιοχές σε όλη την Ελλάδα.

 Ειδικά στη Ρόδο το πρόβλημα είναι σοβαρό, δεδομένου ότι στο νησί υπάρχουν χιλιάδες φοινικοειδή, πολλά από τα οποία έχουν εισαχθεί από το εξωτερικό.

 Έχει διαπιστωθεί ότι το έντομο αυτό εντοπίστηκε αρχικά στην Αίγυπτο και έφτασε και στην Ελλάδα από τα εισαγόμενα φοινικόδεντρα για καλλωπιστικούς σκοπούς κυρίως σε ξενοδοχειακές μονάδες, χωρίς να γίνεται κανένας έλεγχος. 

Το σκαθάρι εισχωρεί από την κορυφή του δένδρου εκεί όπου ξεπροβάλλουν τα νέα φύλλα,ή εισχωρεί από τομές ,οπές από κατεστραμένα τμήματα του κορμού ή άλλες αλλοιώσεις λόγω ηλικίας ή άλλων λόγων στο υπέργειο μέρος του φυτού.

Μόλις εισχωρήσει στο εσωτερικό του φυτού τότε  το θηλυκό γεννάει περίπου 300 αυγά, τα οποία εκκολάπτονται σε 3-5 μέρες σε κάμπιες και φανταστείτε τον αριθμό τους στις επόμενες γενιές όταν τα θηλυκά ωοτοκήσουν.

Όλα αυτά μ΄ ένα μόνο γονιμοποιημένο θηλυκό. Και μόνο όταν αρχίσει να σαπίζει το φοινικόδεντρο φαίνεται ότι έχει προσβληθεί από την ασθένεια.
Παρά δε τις εντατικές προσπάθειες των γεωπόνων, το πρόβλημα δυστυχώς δεν έχει βρει ακόμα τη λύση του.

Οι τελευταίες ειδήσεις για το μέγεθος και το εύρος της προσβολής από το σκαθάρι Rynchophorus ferrugineus, προξένησαν στους ειδικούς μεγάλη ανησυχία σχετικά με  την τύχη και πιθανή καταστροφή κατ΄αρχήν των φοινίκων, αλλά και γενικά των φοινικοειδών που αναπτύχθηκαν και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της εικόνας και της ιστορίας παλαιών περιοχών της πρωτεύουσας , αφού πολλές φορές αποτελούν κεντρικό διακοσμητικό κομμάτι πλατειών, δρόμων, δημοσίων κτιρίων αλλά και κατοικιών για δεκαετίες.

Το φονικό κόκκινο σκαθάρι αφήνει στο πέρασμά του την καταστροφή ακόμη και προπολεμικών φοινίκων στη Λεωφόρο Ποσειδώνος της πρωτεύουσας καθώς και άλλων εισαγόμενων καλλωπιστικών φοινικοειδών.

Οι επιστήμονες  από το Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο, που παρακολουθούν την αλματώδη εξάπλωση του σκαθαριού, εκτιμούν ότι στα νότια προάστια της Αθήνας έχουν αφανιστεί περισσότεροι από 1.000 φοίνικες, με αποτέλεσμα τα συνεργεία των δήμων να μην προλαβαίνουν να ξεριζώνουν τα φυτά και να τα απομακρύνουν καθώς ο κίνδυνος προσβολής και των υγιών φοινίκων είναι πολύ μεγάλος.

Το σκαθάρι τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και μπορεί να μεταφερθεί σε απόσταση έως και 7 χλμ.

Απούσα και πάλι η Πολιτεία

Για άλλη μια  φορά όμως η χώρα μας καθυστέρησε πολύ στην λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση του «ιού», ο οποίος πρωτοεμφανίστηκε μετά την Ολυμπιάδα λόγω της ανεξέλεγκτης εισαγωγής για καλλωπιστικούς κυρίως λόγους φοινικοειδών από την Αίγυπτο, με αποτέλεσμα την εξάπλωση της νόσου σε όλη την Ελλάδα και την δημιουργία μιας νέας αγοράς πρόληψης και «θεραπείας» του σκαθαριού γύρω από την οποία έχουν αρχίσει να συνωστίζονται ποικίλα επιχειρηματικά συμφέροντα. 

 Συγκεκριμένα, οι προμηθευτές φυτοφαρμάκων και αντιπροσώπων ποικίλων τεχνολογιών που υπόσχονται ριζικές λύσεις για την αντιμετώπιση του σκαθαριού, έχουν ενσκύψει πάνω από το πρόβλημα χωρίς όμως πειστικές λύσεις και το κυριότερο με πολύ μεγάλο κόστος.

Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι «κάποιοι συνδεδεμένοι με την εξουσία και τον κορβανά της», επιμένουν σε πανάκριβες και αναποτελεσματικές μεθόδους όπως είναι η κοπή και ταφή που κοστίζει από 500 έως 1.000 ευρώ ανά δένδρο, η έγχυση σκευάσματος με ορούς κόστους 100 ευρώ ανά δένδρο ή η χρήση μικροκυμάτων κόστους 400 ευρώ ανά δένδρο.

Είναι φανερό ότι  κάποιοι έχουν μυριστεί χρήμα  με το τσουβάλι και έχουν αρχίσει να πιέζουν προς κάθε κατεύθυνση για να μοιραστούν τους πόρους που η πολιτεία χρειάζεται να διαθέσει για το «Αμερικανικό» πρότυπο διακόσμησης που έχουν επιλέξει δήμοι, ξενοδόχοι και ιδιώτες. 

Μέχρι όμως να αποφασίσουν  ποιος θα πάρει τη μερίδα του λέοντος  μάλλον θα είναι πολύ αργά. Ήδη το σκαθάρι έχει εξαφανίσει τον κανάριο φοίνικα. Ελπίδα όλων είναι να μην κολλήσει και τα άλλα είδη φοινικοειδών.

Η ΜΙΚΑ

Η κόρη η μικρή ανέκαθεν έτρεφε μεγάλη αδυναμία στις γάτες. Δεν ξέρω από που την κληρονόμησε γιατί κανείς άλλος στην οικογένεια δεν ήταν τόσο......γατόφιλος.

Οι γατούλες μας ήταν πάντα στον κήπο, τις ταϊζαμε και τις γατροπορεύαμε όποτε χρειαζόταν αλλά μέχρι εκεί.....

Η Μίκα λοιπόν είναι το  πρώτο κατοικίδιο που μπήκε στο σπίτι μας.......

Πέρασε για μια μίνι νοσηλεία κάποτε που συναχώθηκε αλλά μετά κατσικώθηκε στο δωμάτιο της μικρής κι άρχισε να ζει ζωή πριγκήπισσας.

Βέβαια την καταγωγή της και τα ένστικτά της δεν τα ξέχασε ποτέ,  γι’αυτό όποτε έβρισκε την ευκαιρία το έσκαγε για...άλλες πολιτείες και δεν την ενδιέφερε καθόλου που θα έχανε την πριγκηπική ζωή που της παρείχε η κόρη αλλά και δεν έδινε πεντάρα για τους κλαυθμούς και οδυρμούς της κυράς της που έτρεχε στις γειτονιές να τη βρει και να την ξεσφηνώσει κάτω από παρκαρισμένα αυτοκίνητα και από τα μπαλκόνια της διπλανής πολυκατοικίας. Τον γύφτο τον κάναν βασιλιά κι αυτός γύρευε πάλι τα....κάρβουνα.

Όταν μεγάλωσε κάπως κι άρχισε να ερωτοτροπεί από το μπαλκόνι, ως άλλη Ιουλιέττα,  με τους κεραμιδόγατους της αυλής, πήγε κατευθείαν στο.....γυναικολόγο της για στείρωση κι έτσι αποκαταστάθηκε η ηρεμία του σπιτιού.

Είναι μια γάτα με εξαιρετικά ανεξάρτητη προσωπικότητα. Ξέρουμε ότι οι περισσότερες γάτες έτσι είναι αλλά η Μίκα είναι το κάτι άλλο.

Δεν είναι από εκείνες τις χαριτωμένες γατούλες που ψοφάνε για χάδια κι αγκαλιές, γιαυτό όποτε μας ερχόταν η επιθυμία να την χαϊδολογήσουμε, έπρεπε να φοράμε από εκείνα τα σιδερένια γάντια που φοράνε οι χασάπηδες.......Χάδι και δάγκωμα.

Οταν δε μπήκε στη ζωή μας και ο Πάκης (βλέπετε σχετική ανάρτηση ΤΡΙΧΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ) το σπίτι μετατράπηκε σε ριγκ με αποτέλεσμα να μπουν τα σχετικά.....συρματοπλέγματα στις βεράντες και ν’ αποφευχθεί η πλήρης κατεδάφιση του διαμερίσματος.

Η τάξη πάντως αποκαταστάθηκε εντελώς μόλις μετακόμισε η κόρη με τη Μίκα σε δικό της διαμέρισμα κι εμείς μπορούμε πλέον  να κυκλοφορούμε με άνεση στο ίδιο μας το σπίτι (και ο Πάκης επίσης......).

Κι επειδή όσο ζούσε σε μας δεν μπορούσαμε να την αγγίξουμε......αρκέστηκα να τις βγάλω κάποιες φωτό εκ του μακρόθεν για να δείτε περί ποίου πλάσματος μιλάω τόση ώρα........

 

Κι όταν, επιτέλους, κάθησε να ποζάρει οικειοθελώς....βρήκα την ευκαιρία κι έβαλα στη διπλανή θέση το ομοίωμά της από....χαρτοπολτό φυσικά. 

Νιάουουουου........(φιλιά από τη Μίκα)