ΓΛΥΚΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Οφείλουμε να το παραδεχτούμε...οι περισσότεροι από μας είμαστε γλυκατζήδες. Και όταν (πολύ σπάνια...) βρεθεί κάποιος και μου πει ότι δεν του αρέσουν τα γλυκά, τον κοιτάζω με μεγαλύτερη κατάπληξη, απ’ ότι θα κοίταζα ένα UFO να προσγειώνεται μπροστά μου.....Τόσο παράξενο μου φαίνεται εμένα που είμαι « άρρωστη» με τις γλυκές γεύσεις. Και αν υπήρχε (που μπορεί και να υπάρχει.....) κάποιο σωματείο...γλυκατζήδων, σίγουρα θα μπορούσα να βάλω υποψηφιότητα για πρόεδρος….

Το κακό με μένα ξεκίνησε από το πατρικό μου σπίτι. Η μάνα μου, επίσης γλυκατζού, έκανε τακτικά ωραία παραδοσιακά γλυκά, τόσο του ταψιού (γαλακτομπούρεκα και κανταϊφια) όσο και του κουταλιού.

 Τα πρώτα ήταν συνήθως για την οικογένεια και τα οικογενειακά τραπέζια. Τα δεύτερα όμως, τα έκανε για το σερβίρισμα των μουσαφιραίων και γι’ αυτό δεν έπρεπε ποτέ να λείπουν από το σπίτι. Για να μη λείπουν λοιπόν, φρόντιζε να μας τα κρύβει στα πιο απίθανα μέρη. Αυτό μας τρέλαινε και μας έκανε να ψάχνουμε μανιωδώς (εγώ και τα αδέλφια μου...) για τις πιθανές κρυψώνες της μάνας μου. Και όταν τα βρίσκαμε τα περιποιόμαστε καταλλήλως, χωρίς να υπολογίζουμε τις συνέπειες.

 Φαίνεται λοιπόν ότι αυτό το κυνήγι των γλυκών συνετέλεσε ώστε να γίνουμε φανατικοί γλυκατζήδες....όλοι μας στην οικογένεια.

Ακολουθώντας λοιπόν την παράδοση της μάνας μου, άρχισα κι εγώ να σκαρώνω διάφορα γλυκά, κατά προτίμηση του κουταλιού.

Τελευταία μανία μου αποτελεί το γλυκό πορτοκάλι όχι όμως με τα παραδοσιακά του σχήματα (φλούδες σε κουλουρίτσα...ή σε τέταρτα μαζί με την ψύχα του) αλλά κομμένο σε λεπτά φετάκια σαν μπαστουνάκια, πάντα μαζί με το εσωτερικό του.

Πολλά είπα......τα σάλια έχουν αρχίσει να τρέχουν.....μια μικρή ζαλάδα αρχίζει και μου ‘ρχεται.....άντε να το φτιάξουμε για να δείτε τί εννοώ.

Παίρνουμε 5-6 μέτρια γλυκά πορτοκάλια. Τρίβουμε με τον τρίφτη του τυριού τη φλούδα τους ελαφρά και τα βράζουμε μέχρι να μαλακώσουν.

Τα στραγγίζουμε και τα βάζουμε 5-6 φορές σε κρύα νερά (μπορούμε να τα αφήσουμε και όλη τη νύχτα).

Τα βάζουμε σε σουρωτήρι να στραγγίσουν καλά.

Παίρνουμε το δίσκο κοπής και τα κόβουμε στη μέση.

Βγάζουμε τυχόν κουκουτσάκια και κόβουμε λίγο από τον αφαλό του γιατί είναι το σημείο που δεν φτάνει το ξύσιμο του τρίφτη.

Τουμπάρουμε το κάθε μισό πορτοκάλι και το κόβουμε σε λεπτές λωρίδες περίπου 1 εκ. Εννοείται μαζί με την ψύχα του.

Το βάζουμε σε κατσαρόλα με 4 φλυτζάνια ζάχαρη και 2 φλυτζάνια νερό και το βράζουμε μέχρι ν’ αρχίσει να αφρίζει, προσέχοντας πάντα μη μας κολλήσει.

Αν η ζάχαρη σας φαίνεται λίγη ή τα πορτοκάλια σας είναι ξινούτσικα προσθέστε λίγη ακόμη.

Το αφήνω στην κατσαρόλα μία ολόκληρη νύχτα για να βγάλει τα υγρά του και την επομένη το ξαναβράζω για λίγη ώρα μέχρι να δέσει καλά (αυτή τη διαδικασία την κάνω σε όλα τα γλυκά του κουταλιού).

Προς το τέλος ρίχνουμε και 2-3 βανίλιες.

Το βάζουμε σε αποστειρωμένα βάζα και το σερβίρουμε.....

Σαν γλυκό του κουταλιού....

Σαν μαρμελάδα.....

Σαν γαρνίρισμα σε γιαούρτι, κρέμες, παγωτά.....και όπου μπορεί να φανταστεί ο νους σας...και η όρεξή σας.

KΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ.....

 .

Mε τον ίδιο τρόπο κάνω και γλυκό λεμόνι. Μη φοβηθείτε το ξινό εσωτερικό του......Με τη ζάχαρη μελώνει και γίνεται τέλειο.

Επίσης κάνω και γλυκό περγαμόντο, πάντα κομμένο σε λωριδίτσες αλλά χωρίς το εσωτερικό του που είναι πικρόξινο. Το δε άρωμά του πάντα αξεπέραστο.......

Τελειώνοντας θα ήθελα να ζητήσω ταπεινά συγνώμη από τις φιλενάδες που οι σελίδες τους ασχολούνται αποκλειστικά με τη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική....δεν σκοπεύω να τις ανταγωνιστώ...ούτε να τους κλέψω τη δόξα....εγώ απλά θέλω κάποιες φορές να γράφω για τα δικά μου φαγητά και γλυκά...αυτά που αρέσουν σε μένα και τους δικούς μου. Τα μυστικά μου και τα κόλπα μου...γιατί κι εγώ είμαι περίπου 40 χρόνια.....φούρναρης. Έχω ψήσει............

Πολλά γλυκά φιλιά.

ΧΑΡΤΙΝΑ ΑΥΓΑ

Μια φίλη, Βορειοελλαδίτισσα, που μου γράφει πάντα ωραία σχόλια στις αναρτήσεις μου, είναι ξεσηκωμένη με τον χαρτοπολτό. Μου γράφει μάλιστα ότι από τώρα κάνει τις προετοιμασίες της και μόλις μπει το καλοκαίρι θ’ αρχίσει τη δράση. Ο δε άντρας της που τη βλέπει έτσι ξεσηκωμένη και αδημονούσα, άρχισε ν’ ανησυχεί κι αυτός ο χριστιανός και τελικά έμαθε (αυτή με...κάρφωσε) ποιά είναι η «ξεσηκώστρα». ‘Ετσι η κυρία φιλενάδα για να είναι ήσυχη του έδωσε, λέει, τη διεύθυνσή μου για να φάω εγώ το ξύλο και να γλυτώσει αυτή (καλά.....στείλε τον εσύ, κι άμα σου γυρίσει πίσω....γράψε μου χα χα χα).

Επειδή όμως η φιλενάδα μας βιάζεται κι επειδή πλησιάζει το Άγιον Πάσχα, σκέφτηκε να κάνει αυγά από χαρτοπολτό. Της είπα να μη βιαστεί γιατί έχω ετοιμάσει ήδη τις οδηγίες βήμα-βήμα για τ’ αυγουλάκια.

Εννοείται ότι της αφιερώνω τη σημερινή ανάρτηση γιατί την εκτιμώ πολύ αλλά και γιατί με πίεσε με τον τρόπο της να στρωθώ και να ετοιμάσω το μάθημά μου (...και θα μου μείνουν και τ' αυγουλάκια).

Αγόρασα λοιπόν ένα σακουλάκι με μικρά μπαλονάκια και άρχισα να τα φουσκώνω. Μόλις έφταναν στο μέγεθος που ήθελα να έχει το αυγό μου, σταματούσα κι έδενα έναν κόμπο. 

Μετά τα τοποθετούσα μέσα σε ποτήρια με τον κόμπο προς τα κάτω και άρχιζα να κολλάω με διάλυμα γλουτολίνης και ατλακόλ μικρές λωρίδες εφημερίδας στην επιφάνεια του μπαλονιού.

Όταν τελείωνα με την επάνω πλευρά συνέχιζα και με την πλευρά του κόμπου.

Πέρασα περίπου 3 στρώσεις λωρίδες και μετά το άφησα για μια μέρα να στεγνώσει καλά.

Μόλις στέγνωσαν οι πρώτες στρώσεις, συνέχισα με 2-3 στρώσεις ακόμα. Ξανά καλό στέγνωμα  και τέλειωσα με 3 τελευταίες στρώσεις.Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και χαρτί κουζίνας ή τουαλέτας ή απλές χαρτοπετσέτες.

Και τί απέγινε το μπαλόνι ?????

Στα δικά μου συνέβη το εξής. Σε κάποια το μπαλόνι μαράθηκε, μάζεψε και παρέμεινε μέσα. Σε κάποια άλλα, το έσπασα με μία καρφίτσα και μετά προσεκτικά το τράβηξα έξω. Αλλά και μέσα να μείνει δεν πειράζει καθόλου (το πολύ πολύ όταν το κουνάτε να ακούγεται από μέσα κάτι που θα μοιάζει με.....κλούβιο).

Αφήνουμε να στεγνώσει πολύ καλά και μετά στοκάρουμε με ακρυλικό στόκο, τρίβουμε ελαφρά με ένα γιαλόχαρτο και τέλος ασταρώνουμε.

‘Οσον αφορά τη διακόσμησή τους, μπορούμε....

-         Να τα ζωγραφίσουμε με ακρυλικά.

-         Να βάψουμε ένα χρώμα για φόντο και να κάνουμε ντεκουπάζ.

                                                                                  

-         Να κάνουμε κρακελέ και από πάνω ντεκουπάζ.

                                                                                            

Τέλος, σχετικά με τις βασούλες που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε προκειμένου να στέκονται όρθια, εγώ τα τοποθετώ πάνω σε μικρά πιατάκια για γλαστράκια αλλά και σε κάποιες γιάλινες βάσεις για ρεσώ. Εσείς μπορείτε να επινοήσετε ό,τι άλλο υπάρχει στο σπίτι και σας κάνει.

Μερικές ακόμα εναλλακτικές.....

Αντί για λωρίδες εφημερίδων μπορείτε να καλύψετε το μπαλονάκι σας με χαρτοπολτό και να το αφήσετε να στεγνώσει καλά.

Επίσης μου είπαν και μια άλλη ιδέα......πάνω στο μπαλονάκι να βάλετε γυψόγαζα  ελαφρά βρεγμένη, που θα την αγοράσετε από το φαρμακείο. Εγώ προσωπικά δεν την έχω δουλέψει αλλά σκοπεύω να τη δοκιμάσω.

Αυτά για σήμερα.....στρωθείτε να τα φτιάξετε....το Πάσχα είναι προ των πυλών......

Καλή επιτυχία.....και πολλά φιλιά.

Η ΩΡΑΙΑ TΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Δεν ξέρω αν θυμάστε, αλλά σας είχα απειλήσει ότι η μανία μου με τον χαρτοπολτό θα έπαιρνε ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Από ροϊδάκια ξεκίνησα......σε ζωάκια προχώρησα....και σε προτομές κατέληξα (προς το παρόν......για το μέλλον δεν μπορώ να σας εγγυηθώ τίποτα....μέχρι αυθαίρετο στην εξοχή από χαρτοπολτό θα μπορούσα άνετα να σκαρώσω....)

Σήμερα θα σας δείξω την πρώτη μου απόπειρα σε προτομή από χαρτοπολτό, η οποία είναι εντελώς πειραματική και ως τοιαύτη δεν διαθέτει εικόνες από τα διάφορα στάδια μέχρι την ολοκλήρωση. Δηλαδή την ξεκίνησα για πλάκα και στην πορεία μου προέκυψε η εν λόγω κυρία. Για τις επόμενες όμως που έχω στα σκαριά θα δείτε και φωτό των διαφόρων σταδίων.

Αυτή λοιπόν η .....άτυχη νέα, μέχρι να πάρει σάρκα και οστά,  πέρασε στα χέρια μου του λιναριού τα πάθη. Αν δεν ξέρετε τί σημαίνει αυτή η έκφραση ρωτείστε καμιά παλαιά από χωριό, που να έχει επεξεργαστεί το λινάρι και θα σας πει πόσο χρονοβόρα και υπομονετική εργασία είναι αυτή (παλαιότερα μου την είχε διηγηθεί η πεθερά μου....και με έπιασε πονοκέφαλος).

 Η προτομή μου λοιπόν  υπέστη αλλεπάλληλες αλλαγές ως προς τη στάση.....το ντύσιμο....το χτένισμα και τέλος το μακιγιάζ. Μάλιστα, αν είχε φωνή θα μου έρριχνε μεγάλο βρισίδι αλλά εγώ η πτωχή πλην τιμία καλλιτέχνις προσπαθούσα επί μήνες να την κάνω όσο γίνεται ομορφότερη.....

Εν τω μεταξύ, όσο εγώ πασπάτευα την κοπελιά μου και προσπαθούσα να πετύχω ένα όσο γίνεται φυσικότερο χρώμα του δέρματος, οι κόρες να ξεκαρδίζονται, να μου την κοροϊδεύουν ότι πότε έμοιαζε με ερυθρόδερμη Απάτσι και πότε ήταν σαν να είχε ίκτερο και να μου προτείνουν τα δικά τους make up για να τη βάψω (μεταξύ μας......πιστεύω ότι τη ζήλεψαν για την ομορφιά της και την είδαν ανταγωνιστικά.....τα παλιοκόριτσα).

Και για να την αποζημιώσω για την ταλαιπωρία της, αλλά και για να πικάρω και τις κόρες,  την ονόμασα Η ΩΡΑΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ.....παρ’ όλο που η εξωτική ομορφιά της παραπέμπει σε άλλα μέρη...μακρινά.

Εν τω μεταξύ το κοριτσάκι μου, μου έμοιασε και σε ένα άλλο σημείο.....Ενώ στην πραγματικότητα είναι μία κούκλα....στις φωτογραφίες βγαίνει χάλια. Δεν πειράζει όμως....μου φτάνει που εγώ κάθε μέρα την καμαρώνω εκ του φυσικού (το styling με το φουλάρι και το καπέλο ήταν ιδέα των θυγατέρων....για να μετριαστεί λένε η ασχήμια της).

(Τελικά, ψάχνοντας στο αρχείο των φωτογραφιών μου, ανακάλυψα και δύο φωτό της κοπελίτσας, πριν από τον καλωπισμό της.....προσέξτε και το περίτεχνο χτένισμά της.....όχι παίζουμε).

Εγώ και η κουκλίτσα μου σας στέλνουμε τα φιλιά μας.....

EΘΝΙΚ

Θυμάστε που σας έλεγα για ένα ντοσιέ, γεμάτο αποκόμματα σελίδων, που περιείχαν ιδέες για μελλοντικές δημιουργίες μου ????. Μέσα σ’ αυτά τα «κλεψιμέϊκα» υπήρχε και μια φωτογραφία που έδειχνε τη διακόσμηση ενός σπιτιού με έθνικ αντικείμενα, κυρίως από την Αφρική.

 Κι εκείνο που μου έκανε  «κλικ» ήταν μια αφρικάνικη πάντα (ή πατανία) που το πανούργο μυαλό μου σκέφτηκε να τη μεταλλάξει σε πίνακα.

 Υιοθέτησα τα χρώματα και κάποια από τα μοτίβα των ιθαγενών και προσπάθησα να τη μιμηθώ (τελικά δεν υπάρχουν πίθηκοι μόνο στην Αφρική......εγώ ξέρω μια πολύ μεγάλη μαϊμού που ζει ανάμεσά μας.....)

Πολλά φιλιά απ' τη...μαϊμού.

TO ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Kάποιες πολύ αγαπημένες φίλες με προσκάλεσαν στα γνωστά  παιχνίδια ερωτήσεων και απαντήσεων.  Επειδή όμως εγώ, όπως θα έχετε ήδη καταλάβει, είμαι .....άλλο φρούτο, αλλά αισθάνομαι και άσχημα που μέχρι σήμερα δεν έχω ανταποκριθεί στις προσκλήσεις σας και μπορεί να με θεωρήσετε και φαντασμένη ή σνομπαρία, σκέφτηκα να παίξω το παιχνίδι με τους δικούς μου κανόνες.

 Νομίζω λοιπόν ότι αυτή η ανατροπή θα το κάνει πιο απολαυστικό κι ενδιαφέρον και θα πλουτίσετε και τις γνώσεις σας για το άτομό μου (μα ποιά είμαι τέλος πάντων...).

Θα σκαρώσω λοιπόν εγώ ένα παιχνίδι με ερωτήσεις συνέντευξης στον εαυτό μου....και φυσικά θα απαντώ εγώ η ίδια (ααααα....δεν τον γλυτώνω τον ψυχίατρο.....δισχιδής προσωπικότητα νομίζω λέγεται η....διαταραχή μου).

Και αρχίζω.....

ΕΡ.  Πόσων ετών είσθε ???

 (με το «καλημέρα σας» έβαλα τα χεράκια μου...κι έβγαλα τα ματάκια μου)

ΑΠ. Θα σας απαντούσα όπως απαντούσε η μάνα μου όταν τη ζορίζανε για την ηλικία της (διακοσίων ετών...έλεγε και μετά δε σου ξαναμίλαγε δια βίου) αλλά επειδή είμαι ευγενής και αρκετά καλοδιατηρημένη θα σας πω την αλήθεια....το καλοκαίρι συμπληρώνω τα 62. Στην εποχή μου πάντως δεν έκαναν τέτοιες ερωτήσεις σε κυρίες.....

ΕΡ.  Πού έχετε γεννηθεί ?

ΑΠ. Στα Κάτω Πετράλωνα, Κειριαδών 82. Το κτίριο υπάρχει ίδιο κι απαράλλαχτο. Εχει κηρυχτεί διατηρητέο και όπου νάναι εντοιχίζεται και η σχετική πλάκα για την αφεντιά μου. Όταν περνάμε με τον άντρα μου, τον βάζω και κάνει το σταυρό του σαν να περνάει από εκκλησία. Είπατε κάτι ???.....αααααα.....

ΕΡ.  Με τί ασχολείσθε ?

ΑΠ. Θα ήθελα να ασχολούμαι με τις τέχνες  αλλά δεν με αφήνει η μαγειρική, η λάντζα και η φασίνα. Βασικά είμαι συνταξιούχος τραπεζικός αλλά τώρα έχω κάνει μετάταξη σε τραπεζοκόμο και σε ό,τι έχει σχέση με τα τραπεζώματα της οικογένειας....

ΕΡ. Έχετε κάνει σπουδές ?

ΑΠ. Ναι, έχω πτυχίο Αγγλικής Φιλολογίας και Πολυλογίας (το πρώτο από το Καποδιστριακό...το δεύτερο ως κατ’ οίκον διδαχθείσα.... από τη «γνωστή» καθηγήτρια που όλα τα έσφαζε και όλα τα μαχαίρωνε).

ΕΡ. Ποιά είναι η οικογενειακή σας κατάσταση ?

ΑΠ. Θα τη χαρακτήριζα απερίγραπτη....παντρεμένη, επίσης με.....ούχο (συνταξιούχο) και με ένα σκυλάκι....έτσι, για να μην πάθω το σύνδρομο της «άδειας φωλιάς» τώρα που τα παιδιά (2 κόρες και 1 γιος) έκαναν τα δικά τους κονάκια (καλέ, ποιά άδεια???....κάθε απόγευμα μετά τις 5.00 ξαναγεμίζει η φωλιά.....τους μαζεύει όλους το καρβέλι).

ΕΡ. Ποιά είναι τα πολιτικά σας πιστεύω ?????

ΑΠ. Ααααα....τώρα μάλιστα....τα πιάσαμε τα λεφτά μας....τώρα πια δεν πιστεύω σε τίποτα και σε κανέναν. Σκέφτομαι μάλιστα να μην ξαναψηφίσω ποτέ για να εξιλεωθούν οι αμαρτίες μου και να αφήσω τα παιδιά μου να καθορίσουν το μέλλον τους. Καιρός τους είναι την ημέρα των εκλογών να μην πηγαίνουν εκδρομούλες.... να επιλέγουν μόνοι τους αυτούς που θέλουν να τους κυβερνήσουν... και να μη περιμένουν το έτοιμο ψηφοδέλτιο στην κονσόλα.....δίπλα στη νουαζέττα. Οσο για μένα, αρκετά τραβήχτηκα στα εκλογικά κέντρα....αφήστε που πολλές φορές μαλλιοτραβήχτηκα και με τον άντρα μου.....(όταν μάθαινε ότι θα ψήφιζα άλλο κόμμα από το δικό του χρειαζόταν ...εξορκισμό για να ηρεμήσει.....δεν θα εκτρέφω εγώ έναν λύκο στο σπίτι μουουουουου......ούρλιαζε...αλλά ο λύκος δεν χαμπάριαζε από τέτοια και το «΄ριχνε» όπου γούσταρε).

EΡ.  Πιστεύετε στο Θεό???

ΑΠ. Ναι, πιστεύω...θέλω να πιστεύω....νιώθω την ασημαντότητα και την αδυναμία μου και έχω ανάγκη τη στήριξή του.....και επικοινωνώ μαζί του  με το δικό μου μοναδικό τρόπο...με την προσευχή και την ευγνωμοσύνη για όσα μου χάρισε....και είναι πολλά.

ΕΡ.  Πώς φαντάζεστε το μέλλον σας ????

ΑΠ. Αν δεν πατήσω τα 100 (πρώτα ο Θεός.....) δεν σκέφτομαι ν’ αφήσω το μάταιο τούτο κόσμο. Σκέφτομαι μόνο τα παιδιά μου που θα με γηροκομούν με δικά τους χρήματα γιατί μέχρι τότε η σύνταξή μου θα φτάνει μόνο για το γιαουρτάκι μου....άντε και για κάποιο αξεσουάρ του υπολογιστή μου.

ΕΡ.  Ο θάνατος σας τρομάζει ?

ΑΠ. Θα σας έλεγα τί μου κάνει αλλά σέβομαι τους αναγνώστες (μου). Απάνω μου τα κάνω....και για να τον εξορκίσω απασχολώ συνέχεια το μυαλό μου και τα χέρια μου. Και νιώθω και μεγάλο θυμό επειδή πλαστήκαμε τόσο φθαρτοί κι ευάλωτοι....σχεδόν ψεύτικοι.

ΕΡ.  Ποιά είναι τα πράγματα που δεν έχετε κάνει μέχρι σήμερα και θα θέλατε πολύ να κάνετε ?

ΑΠ. Θα φανεί ίσως λίγο σαν πολυτέλεια, στις μέρες που ζούμε. Αλλά θα ήθελα να κάνω το γύρο της γης, οριζοντίως και καθέτως.

Επίσης θα ήθελα να είχα τη δυνατότητα ν΄ακολουθήσω μία φιλανθρωπική αποστολή και να προσφέρω τις υπηρεσίες μου σε ανθρώπους που υποφέρουν (π.χ. να μαγειρεύω κάτω από μια τέντα στην Αφρική....αφού δεν μπορώ να είμαι γιατρός...).

Και τέλος θα ήθελα να έχω άφθονο χρόνο ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ (και μόνο για καλλιτεχνίες).

Πιστεύω ότι οι ερωτήσεις που έθεσα στον εαυτό μου και οι απαντήσεις που έδωσα ήταν πιο ενδιαφέρουσες και διαφωτιστικές από το να απαντούσα.....ας πούμε στην ερώτηση.....σας αρέσουν τα ξινά ???...ή τα γλυκά ??? (την έχω δει....). Σκεφτείτε λοιπόν να σας απαντούσα τα...ξινά. Ωραία εντύπωση.....

Φιλιά πολλά......

ΤΟ ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΣΤΕΦΑΝΙ

Σήμερα, επηρρεασμένη από τη χθεσινή εθνική γιορτή, σκέφτηκα να σας δείξω άλλη μια ηρωϊκή μου προσπάθεια να ζωγραφίσω και μάλιστα ένα θέμα κατ΄εξοχήν ηρωϊκό....το στεφάνι (ναι....εμένα περίμεναν οι ήρωες για να τους στεφανώσω).

Κάθε δέκα χρόνια λοιπόν με έπιανε μια ακαταμάχητη επιθυμία να ασχοληθώ με τη ζωγραφική.  Δεν ξέρω για ποιο λόγο...αλλά όλο και το ανέβαλα. Υποψιάζομαι ότι η εν λόγω τέχνη διαισθανόταν τί την περίμενε....και με απέφευγε.

Τελικά όμως η καημένη η ζωγραφική δεν τα κατάφερε γιατί το πείσμα μου ήταν μεγάλο κι έγινε η μοιραία....μετωπική.

Στο μεταξύ εγώ όλο και προετοιμαζόμουνα για το.....έγκλημα και μόλις έβλεπα κάτι που μου κέντριζε το ενδιαφέρον και μου άρεσε εικαστικά, το έβαζα στα «υπ΄όψιν» μέσα σε ειδικό φάκελο για μελλοντική χρήση (έγκλημα εκ...προμελέτης).

Είχα κάνει λοιπόν μεγάλη συλλογή,  μέχρι τη μέρα που βρέθηκε το έργο που μου πήρε τα μυαλά. Ήταν ένα πανέμορφο μικρό στεφανάκι μέσα σε φλογερό πορτοκαλί φόντο, έργο μιας μοντέρνας, όπως έλεγε η είδηση, ζωγράφου (της Μαριλένας Λακιώτη, οφείλω να αναφέρω το όνομα...) που είχε εκτεθεί σε κάποια έκθεση. Μου φάνηκε ...ευκολάκι κι έτσι εγώ έλαβα το...βάπτισμα της νεόκοπης αντιγραφέως και η ζωγραφική τη...χαριστική βολή (Μαριλένα.....ας όψεσαι).

Αισθάνομαι την ανάγκη να σας δείξω το πρωτότυπο....(αν προσέξετε θα δείτε και το βελάκι με το οποίο σημάδεψα το υποψήφιο...θύμα μου)

 

και μετά το μοιραίο αντίγραφο....

 

 

Εν τω μεταξύ, δεν φτάνει που αντέγραψα το έργο της ξένης...κοπέλας, δεν φτάνει που το εξευτέλισα πάνω σε...πιτσόκουτα,  είχα το θράσος να κάνω και μαζική παραγωγή. Ούτε Γραφείο Τελετών να είχα με τόσα στεφάνια.....

Ένα το κρέμασα στο σαλόνι μου (για να είναι ασορτί με τα νεκρικά πορτραίτα «τύπου» Φαγιούμ).....

Σε ένα άλλο του κόλλησα στο κέντρο και μια χρυσή μάσκα (σαν τη μάσκα του Αγαμέμνονα στο αρχαιολογικό μουσείο...)

Και στο τέλος, για μια πιο μοντέρνα εκδοχή, σκάρωσα κι ένα δίπτυχο.

Για να δείτε μέχρι που μπορεί να φτάσει το θράσος μιας πεισματάρας γυναίκας....

Από σας δεν θέλω συγκρίσεις...το ξέρω ότι είστε φίλοι μου και την ψήφο σας την έχω στο τσεπάκι μου (!!!!!!!!!!).

Εγώ όμως νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω την καλλιτέχνιδα που προανέφερα από το βάθος της καρδιάς μου, επειδή το συγκεκριμένο  έργο της μου έδωσε έμπνευση.....και μετά πήρα φόρα με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα (και ακόμη δεν είδατε τίποτα.....)

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα ξαναπούμε......πολλά φιλιά.

  

25η ΜΑΡΤΙΟΥ

 

Μια πολυσήμαντη ημερομηνία.......

Επέτειος της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας.

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου.

Ημέρα παρελάσεων και εορτασμών στα σχολειά όλης της επικράτειας.

Παρ’ όλο που πολλές απ’ αυτές τις εικόνες έχουν κάπως ξεθωριάσει στη μνήμη μου (τί να πρωτοχωρέσει κι αυτό το έρμο ....πυκνοκατοικημένο από έννοιες κρανίο),  εν τούτοις θυμάμαι τη λαχτάρα μου να πω το ποίημα μου και να παρελάσω με τη μπλε πλισεδένια φουστίτσα μου και τη λευκή μπλούζα (…κι άσπρη κορδέλα στο μαλλί).

 Καμιά σχέση με τη βαρεμάρα και την αδιαφορία των σημερινών μαθητών να παίρνουν μέρος σε τέτοιες εκδηλώσεις.

Αλλά είπαμε.....άλλες εποχές. Εμείς πηγαίνοντας κάθε μέρα προς τις τάξεις μας, διασχίζαμε έναν τεράστιο διάδρομο γεμάτο με τα πορτραίτα των Αγωνιστών της Επανάστασης του ’21 και νιώθαμε τη ματιά τους απάνω μας....σαν να μας χάϊδευαν με το βλέμμα τους οι παππούδες μας και οι γιαγιάδες μέσα από τις οικογενειακές φωτογραφίες. Τέτοια οικειότητα.....

Όμως η γιορτή αυτή τότε είχε κι άλλη...πιο προσωπική σημασία, γιατί ήταν η ονομαστική γιορτή του πατέρα μου. Και θυμάμαι τη μία γιορτή να καπελλώνει την άλλη. Γιατί τα λευκά παπουτσάκια με τη μπαρέτα, τα κάτασπρα σοσόνια και τα καινούρια ανοιξιάτικα ρούχα έπρεπε ν’ αγοραστούν και για τη σχολική γιορτή αλλά και για τη γιορτή του μπαμπά.

Στο σπίτι δε να γίνεται ο χαμός.......Θυμάμαι τη μάνα μου να κάνει γενική καθαριότητα από μέρες,  να σιδερώνει τα καρεδάκια της και να ετοιμάζει τα γλυκά της..... κανταϊφι ή γαλακτομπούρεκο για το κυρίως γλυκό και έτοιμα σοκολατάκια μαργαρίτα για το πρώτο καλωσόρισμα. Κι επειδή η γιορτή πέφτει πάντα μέσα στη σαρακοστή είχε προνοήσει και για κάποιο νηστήσιμο γλυκό για τις θεούσες φιλενάδες της.  Γέμιζε τις καράφες της και με το λικέρ βύσσινο που έκανε κάθε καλοκαίρι και ήταν πανέτοιμη η κυρία.

Οι επισκέπτες κατέφθαναν στολισμένοι, οι άντρες με τα καλά τους τα κοστούμια και ρεπούμπλικες και οι κυρίες με σκοτωμένες νυφίτσες στο γιακά του ταγιέρ τους, καρφίτσα στο πέτο και ψιλή κάλτσα με ραφή (αυτή η ραφή στην κάλτσα υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα φετίχ των παιδικών μου χρόνων.....αλλά όταν η μαντάμ μου επέτρεψε να φορέσω ψιλή κάλτσα...είχε περάσει η μόδα της).

 Μας έφερναν ως δώρο ποτά (λικέρ, πέπερμιντ, κουαντρώ ή βερμούτ) και γλυκά (πάστες ή ταψιού). Κάποιοι έβγαζαν από τις τσέπες τους και σοκολατίτσες αμυγδάλου για μας τους μικρούς. Λουλούδια δεν θυμάμαι να μας έφερναν γιατί εκείνη την εποχή τα άνθη ήταν για τους αρραβώνες και τα «έξω από ‘δω» (έτσι αποκαλούσε η μάνα μου τις κηδείες...)

Επίσης, τώρα που το θυμάμαι, οι γιορτές ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να γίνονται «συναντήσεις» υποψηφίων γαμβρών τε και νυμφών και η μάνα μου σε τέτοια ήταν....μανούλα (μόνο σε μένα δυσκολεύτηκε αρκετά να παίξει το ρόλο της Βασιλειάδου....το έχω ξαναγράψει).

Το σπίτι γέμιζε κόσμο κι εμείς αδημονούσαμε πότε θα τελειώσει η γιορτή για ν’ανοίξουμε τα κουτιά με τα γλυκά και η μάνα μου για να φορέσει τις παντόφλες της γιατί τα πόδια της είχαν γίνει τούμπανο από τις τακούνες....

 Και όταν επιτέλους μέναμε μόνοι, τότε εγώ με τ’ αδέλφια μου τσακωνόμαστε ποιός θα φάει τη σοκολατίνα, ποιός τη σεράνο και ποιός τη νουγκατίνα. Η δε μάνα μου να παριστάνει το διαιτητή χωρίς σφυρίχτρα αλλά με τον...πλάστη και στο τέλος να βουτάει τα κουτιά και να τα χώνει στο ψυγείο για να μας τιμωρήσει (εγώ θυμάμαι σηκωνόμουν τη νύχτα κι έτρωγα αυτό που είχα «καπαρώσει»....συνήθεια που την κρατώ μέχρι σήμερα απαρεγκλίτως όταν υπάρχουν στο ψυγείο διανυκτερεύοντα γλυκά).

Με τούτα ...και με ‘κείνα....πέρασε κι αυτή η μέρα με τις αναμνήσεις μου. Και χαίρομαι πολύ με τη σκέψη ότι μπορεί να έγινα η αιτία να σκαλίσετε κι εσείς κάποιες δικές σας.....

Του χρόνου τέτοια μέρα εύχομαι να είμαστε όλοι .....καλύτερα.

Χρόνια πολλά....και πολλά φιλιά.