ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Προσπαθώντας να καταλάβω, γιατί ενώ στεκόμουν μια χαρά όρθια, άρχισα σιγά σιγά να νιώθω να τραβιέται το καλά στερεωμένο χαλί κάτω απ’ τα πόδια μου, με έπιασε στην αρχή ένα ξάφνιασμα, μετά ένας φόβος και τέλος ένα μούδιασμα. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί ξεκίνησε αυτό το κακό. Μέχρι τότε θεωρούσα τον εαυτό μου πάρα πολύ τυχερό που η γενιά μου δεν είχε γνωρίσει τρομερές αναταραχές, όπως οι προηγούμενες γενιές, δηλ.  πολέμους και προσφυγιά.

 Αν εξαιρέσω την περίοδο της δικτατορίας, από κει και ύστερα τα πράγματα κύλησαν αρκετά ομαλά. Και προχωρώντας η πατρίδα μου, προχωρούσα κι εγώ. Μεγάλωσα, σπούδασα, δούλεψα, έκανα οικογένεια, περιουσία. Όλα μια χαρά. Και μιλάω πάντα για τον εαυτό μου. Γιατί πιστεύω ότι η μοίρα με βοήθησε πολύ κι ευχαριστώ πολύ τον Θεό για όσα μου χάρισε. Αν σκεφτεί κανείς ότι ζω στο ίδιο σπίτι, στην ίδια γειτονιά σχεδόν 60 χρόνια, και στο ίδιο ακριβώς περιβάλλον γεννήθηκαν και μεγάλωσαν τα τρία παιδιά μου, καταλαβαίνει  για πόσο στρωτή ζωή μιλάω. Ο,τι αποκτήσαμε, οι γονείς μου κι εγώ με τον άνδρα μου, το πετύχαμε μόνο με τη δουλειά μας, τις θυσίες μας, τις στερήσεις μας και τις οικονομίες μας. Ούτε κληρονομιές μας έτυχαν, ούτε λαχεία κερδίσαμε. Και πάντα τα πόδια μας τα απλώναμε μέχρι εκεί που έφτανε το πάπλωμά μας. Ποτέ παραπάνω.....

Κι εκεί που ήμουν σίγουρη ότι με τη σύνταξή μου θα μπορούσαν τα παιδιά μου να πληρώσουν τη....Βουλγάρα που θα με γηροκομούσε άρχισε να με κυριεύει η ανασφάλεια. Και πάντα θα θυμάμαι τη μάνα μου που ένα από τα πιο αγαπημένα της ρητά ήταν το «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε» (και τα εγγόνια της την κοροϊδεύανε και το «μακάριζε» το μετέτρεπαν σε....κακάριζε). Γιατί μπορεί να μην κινδυνεύω από πόλεμο (προς το παρόν τουλάχιστον....ποτέ δεν ξέρεις ο Θεός να φυλάει) αλλά έλα που εκτός από τους συμβατικούς πολέμους υπάρχουν και οι οικονομικοί τοιούτοι.

 Ήξερα από πάντα ότι η μικρή αλλά σπουδαία χώρα μου πάντα χρειαζόταν την οικονομική βοήθεια των ισχυροτέρων για να εξελιχθεί και να προκόψει. Αλλά δεν ήταν η μόνη. Ολες οι χώρες το ίδιο έκαναν, και το θεωρούσα απόλυτα φυσιολογικό και αναγκαίο. Οπως θεωρώ και λογικό η πατρίδα μου να ξεπληρώνει τα χρέη της. Αλλά αυτό το κακό που μας βρήκε, αυτό το κυνήγημα, αυτό το μαχαίρι στο λαιμό, αυτή η απόγνωση είναι από τα ....άγραφα. Είναι φορές που πιστεύω ότι ζω ένα κακό όνειρο, έναν εφιάλτη. Αλλά την άλλη μέρα που ξυπνώ ζω την ίδια παγερή πραγματικότητα. Στις δε συζητήσεις που κάνουμε όλοι μεταξύ μας αυτόν τον καιρό, εκτός από το να κατηγορούμε τους πολιτικούς μας, αρχίσαμε να κατηγορούμε και τους εαυτούς μας. Και προσπαθούμε να βρούμε το μερίδιο της ευθύνης που αναλογεί στον καθένα μας. Εεεεεε.....λοιπόν δεν μπορώ να κατηγορήσω τους απλούς ανθρώπους σαν κι εμάς ότι είμαστε τόσο πολύ υπεύθυνοι.  Δηλαδή τί κάναμε και φέραμε τη χώρα μας και τους εαυτούς μας στο χείλος του γκρεμού ????. Μια ήρεμη,  καλή ζωή επιζητούσαμε όλοι μας. Πιστεύω ότι η πλειοψηφία του λαού εργαζόταν έντιμα, πλήρωνε τους φόρους της, έστελνε τα παιδιά της φανταράκια, προσπαθούσε να ζήσει σύμφωνα με τους κείμενους νόμους και με το υστέρημα ή ανάλογα το περίσσευμά της έκανε και την προκοπή της, περιουσία κλπ. Σίγουρα λοιπόν τη μεγαλύτερη ευθύνη την έχουν οι κυβερνώντες. Και για να μην ανοίξω το επόμενο τεράστιο θέμα «ποιός τους ψήφισε αυτούς τους περιβόητους κυβερνώντες» και δεν θα τελειώσω ούτε....αύριο, θα μιλήσω και πάλι μόνο για μένα. Εγώ τους έχω ψηφίσει όλους. Οταν λέω όλους εννοώ...ΟΛΟΥΣ. Από τον πιο δεξιό μέχρι τον πιο αριστερό.  Ποτέ δεν ήμουν δογματική και κολλημένη στο άρμα κανενός.  Αλλά αυτό πια δεν έχει καμιά σημασία. Ό,τι έγινε, έγινε....και δεν ξεγίνεται.

  Τώρα που αρχίζω να βιώνω τη νέα τάξη πραγμάτων προσπαθώ να βρω εκείνο τον τρόπο ζωής (που θα κρατήσει μέχρι να .....σούρνομαι) που θα βοηθήσει εμένα και την οικογένειά μου και όποιον άλλον μπορώ, να πορευτούμε με τα νέα δεδομένα.  Μόλις συγκεντρώσω όλες τις ιδέες που θα μου στείλει το άγιο πνεύμα θα σας τις ανακοινώσω. Προς το παρόν ψυχραιμία, υπομονή και αλληλεγγύη. ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΠΑΝΤΑ ΨΗΛΑ........(το χαλάκι που σας έλεγα στην αρχή, αυτό που μου το τράβηξαν βίαια κάτω από τα πόδια μου.....το έκανα ένα κουβάρι και το πέταξα στα σκουπίδια. Καλύτερα ξυπόλητη στα μάρμαρα για να σκληραγωγούμαι....)

ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΜΟΥ......

Ηλθαν κι οι Αποκριές, όπως έρχονται κάθε χρόνο, ελέω ημερολογίου,  χωρίς να μας ρωτήσουν αν έχουμε κέφι να τις γιορτάσουμε με όλα αυτά που μας συμβαίνουν και μας έχουν αφήσει σοκαρισμένους και  παγωμένους.....Από μασκαράδες όμως......ααααααα....όλα κι όλα......γεμάτος ο τόπος και όχι μόνο τώρα που έχουμε Απόκριες, αλλά όλο το χρόνο γυρνάνε ανάμεσά μας και μας ταράζουν στο ψέμα και την υποκρισία. Γι’ αυτό σκέφτηκα κι εγώ να τους βοηθήσω και να τους δώσω να φορέσουν κάποιες από τις μάσκες που έχω κάνει , για να μη φαίνονται τα μούτρα τους όταν μας δουλεύουν φόρα παρτίδα (αν κι αυτοί δεν ξέρουν από ντροπές.....και μάλλον οι μασκούλες μου τους είναι άχρηστες........αλλά εγώ όμως θα σας τις δείξω).

Κατ’ αρχήν να πω ότι τις έχω κάνει πάνω σε κουτιά πίτσας (αφού τσάκισα καλά-καλά την πιτσούλα....λυπήθηκα το κουτάκι να το πετάξω....), τα οποία στοκάρισα με ακρυλικό στόκο περιμετρικά και άφησα ένα λείο κενό στο κέντρο για να κολλήσω τις μασκούλες μου, που τις έκανα από σκόνη πορσελάνης σε καλούπι (και τα παιδάκια του Δημοτικού μπορούν να το κάνουν.....). Το μακιγιάρισμα της μάσκας είναι αυτό που μου αρέσει περισσότερο. Για να μπούμε στο κλίμα της εποχής...με το ζόρι......

                                                                                    

ΛΑΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

Πάντα αγαπούσα την λαϊκή (παραδοσιακή) τέχνη, όπως και κάθε τι παραδοσιακά ελληνικό. Σε επόμενη ανάρτηση σκοπεύω να σας δείξω τα εργόχειρά μου που είναι βασισμένα σε ελληνικά παραδοσιακά μοτίβα και βελονιές. Σήμερα όμως σκέφτηκα να σας παρουσιάσω τις ζωγραφιές που έκανα πριν κάμποσα χρονάκια  και τις οποίες εμπνεύστηκα από εργόχειρα αλλά εγώ η έξυπνη είπα να τα ζωγραφίσω.  Την ιδέα την ξεσήκωσα από την καλή μου φίλη Νέλλη Ορεινού, που τα είδα στο σπίτι της, μόνο που εκείνης ήταν πιο απλά και λιτά....ενώ στα δικά μου πήρα φόρα και ζωγράφισα την ....Αρτα και τα Γιάννενα που λένε....για να τα κάνω πιο πλούσια, (Νελλάκι μου, να είσαι πάντα καλά......).  Πήρα λοιπόν ένα μπλοκ για μελάνι σινικής (νομίζω και της ακουαρέλας, μια χαρά κάνει....) βούτηξα και τους μαρκαδόρους των παιδιών μου (οι μαρκαδόροι και οι σοκολάτες τους, υπήρξαν πάντα από τις αγαπημένες μου....κλοπές) και άρχισα τα εργάκια μου. Αφού έκανα μπόλικα, τα κορνιζάρισα, όλα σε όμοιες κορνίζες, και τα κρέμασα στους τοίχους μου, σε παρεούλες (δυο-δυο ή τρία-τρία). Τώρα, που τα γούστα μου έχουν αλλάξει δεν τα βλέπω με τόσο καλό μάτι.....αλλά επειδή τα λυπάμαι τα έχω μεταφέρει στο εξοχικό.  

                           

                     

                    

                                                                       

ΒΡΑΔΙΝΑ ΤΣΑΝΤΑΚΙΑ

Ανακατεύοντας τα συρτάρια μου για να βρω τις πασμίνες και τα κασκόλια, ξετρύπωσα και κάτι τσαντάκια, βραδινά δήθεν, που τα είχα κάνει στις αρχές της περασμένης δεκαετίας,  και τα οποία συμπλήρωναν τις επίσημες εμφανίσεις μου σε γάμους, χορούς, συνεστιάσεις και λοιπά......πανηγύρια. Σας τα δείχνω λοιπόν για να δείτε με τί κυκλοφορούσε η φιλενάδα σας κι έκανε......θραύση. Κανονικά θα έπρεπε να είναι σε μικρότερο μέγεθος, αλλά η φιλενάδα ήταν πάντα ανασφαλής και ήθελε να κουβαλάει  πάντα αρκετά πραγματάκια μαζί της (λεφτά, κλειδιά, κραγιόν, κινητό, τσιγάρα, γιαλιά.....βάλτε τις τσίχλες και τα χαρτομάντηλα ?????...άντε και κάνα φαρμακάκι για τις αλλεργίες της.....γιατί η φιλενάδα συνήθιζε να σαρώνει τους μπουφέδες και μετά γινόταν τούμπανο).

                                                  

ΠΑΣΜΙΝΕΣ ΚΑΙ ΚΑΣΚΟΛ

Κι εκεί που έστιβα το μυαλουδάκι μου, ποιό θέμα να βρώ για να σας ανεβάσω, κι επειδή ο χειμών καλά κρατεί....σκέφτηκα να σας παρουσιάσω τις πασμίνες και τα κασκολάκια μου, που έχω κατά καιρούς φτιάξει με τα χεράκια μου τα....χρυσά. Τα κασκολάκια έγιναν φυσικά με μαλλί (για σπορ εμφανίσεις....) οι δε πασμίνες μου έγιναν με βελούδινο ύφασμα, φοδραρισμένο με σατέν,  κεντημένες με διάφορες χαντρούλες, για πιο επίσημες εμφανίσεις (καλή η κομψότητα......αλλά έπρεπε να προστατέψω και τον λαιμό....κύκνου, που ασφαλώς διαθέτω (λέμε τώρα....και δεν θέλω γέλωτες). Αρχίζει η παρουσίαση των αριστουργημάτων.

'Αντε...και να κουκουλώνεστε τώρα που κάνει κρύο. Οχι μόνο εμβόλια και πορτοκαλάδες....Φιλιά

PATCHWORK

Τη βράκα μου την κουρελού θα την ξέρετε όλοι υποθέτω (...το γνωστό νησιώτικο τραγουδάκι). Επίσης θυμάμαι κι άλλη μια ιστοριούλα που μας έλεγε η μάνα μου όταν ήμαστε μικρά. Ενας γύφτος λοιπόν, μια χειμωνιάτικη νύχτα έτρεμε από το κρύο, το τσαντήρι έμπαζε από παντού και λέει στη γύφτισσα...Σκέπασέ με γύφτισσα.....Με τί να σε σκεπάσω ????, ρωτάει η συμβία του.....Με τη βράκα σου, απαντά ο γύφτος χα χα χα...) Μάλλον απ’ το γύφτο εμπνεύσθηκα φαίνεται γιατί όταν μεγάλωσα κι άρχισα ν’ αποθηκεύω ό,τι κουρέλι βρισκόταν μπροστά μου,  βούτηξα 2 παλιές, ολόμαλλες στρατιωτικές κουβερτούλες του δικού μου συμβίου (προίκα του...) κι έκανα δυο ωραιότατα σκεπασματάκια για τα παιδικά κρεββατάκια των θυγατέρων μου, με τη γνωστή, παλιά, οικονομική και οικολογική τεχνική του πατσγουόρκ. Διάβασα κάπου ότι πρώτες την επινόησαν οι γυναίκες των πρώτων αποίκων της Αμερικής (pioneers ή πιονιέροι επί το ελληνικότερον). Αυτές λοιπόν για λόγους οικονομίας έκαναν τα πάντα μ’ αυτή την τεχνική. Κουβέρτες, τραπεζομάντηλα, φουστανάκια κλπ. Κι επειδή λοιπόν και σε μένα ήταν πάντα βαθιά ριζωμένες οι έννοιες της οικονομίας, της οικολογίας και της ανακύκλωσης, στρώθηκα κι έφτιαξα (ντουμπλάρισα για την ακρίβεια)  αυτές τις κουβερτούλες, και κάποια μαξιλαράκια. Πάρτε μια ιδέα λοιπόν.......

 

 

Να κι ένα μικρό χαριτωμένο μαξιλαράκι

Κι επειδή μου άνοιξε η όρεξη, σκέφτηκα αυτή την τεχνική να την εφαρμόσω και στη διακόσμηση. Δηλ., κάποια στιγμή που ο άντρας μου θέλησε να απαλλαγεί από τις παλιές γραβάτες του, τις βούτηξα, τις έκοψα σε μικρά τετράγωνα, τις ένωσα μεταξύ τους, έπλεξα με το βελονάκι χρυσό σειρήτι για να καλύψω τις ενώσεις τους, τις κόλλησα σε λευκό χαρτόνι, της κορνιζάρισα και να το αποτέλεσμα.....(οι επόμενες πάντως που θα πέσουν στα χέρια μου, μάλλον θα γλυτώσουν τη σφαγή....γιατί σκέφτομαι να τις χαρίσω σ' έναν οίκο ευγηρίας  κοντά στη γειτονιά μου)

Στο τέλος σκέφτηκα να κάνω κάτι, περισσότερο δύσκολο αλλά κυρίως πολύτιμο κι έκοψα μικρά τετράγωνα από μονόχρωμα μεταξωτά, τα κόλλησα πάνω σε αυτοκόλλητη καρίνα, κι έκατσα και κέντησα με χάντρες διάφορα μοτιβάκια, εμπνευσμένα κυρίως από τα ινδικά μαξιλαράκια και ριχτάρια (...ξέρετε ποιά εννοώ.....αυτά που μέχρι πριν λίγα χρόνια είχαν κατακλύσει όλες τις αγορές.....λαϊκές και μη) Κάποια τα κορνιζάρισα ήδη.......και κάποια περιμένουν τη σειρά τους.......Για θαυμάστε......

 

 










Αυτά για σήμερα......Πολλά φιλιά.

XAΡΤΙΝΑ ΚΟΥΤΙΑ

Τα χάρτινα κουτιά, κυρίως παπουτσιών, δεν τα πετάω εύκολα. Δεν θα το πιστέψετε αλλά μου θυμίζουν πάντα τα καινούρια παπουτσάκια που μου αγόραζαν όταν ήμουν μικρή. Κι επειδή είχα στοκάρει πάρα πολλά, είπα ν’ αρχίσω να τα μεταμορφώνω για να έχουν κι αυτά έναν πρακτικό αλλά και διακοσμητικό λόγο ύπαρξης. Σε μερικά κόλλησα όμορφα χαρτιά περιτυλίγματος αλλά αυτό θα μπορούσε να το κάνει ο καθένας. Ελα όμως που εμένα μ’ αρέσουν τα πιο δύσκολα .....Κι άρχισα να τα φαντάζομαι βαμμένα, με κρακελαρίσματα και ντεκουπάζ.

Είχα διαβάσει σε μια παλιότερη ανάρτηση που είχαν κάνει εκείνες οι τετραπέρατες πολυτεχνίτισσες, η Μαρία και η Μισιρλού από το Handmadeart2,  ότι μπορούμε να κάνουμε μόνες μας ωραιότατο κρακελέ, χωρίς να αγοράζουμε το ειδικό προϊόν (οι εταιρείες θα βάλουν μπράβους να με καθαρίσουνε, μου φαίνεται.......γιατί στο μέλλον σκοπεύω να σας δείξω κι άλλες σχεδόν τζαμπατζίδικες πατέντες χι χι χι...) κι έτσι αποφάσισα να πειραματιστώ. Λοιπόν κρατείστε σημειώσεις μαθητούδια μου.....

1)    Πέρασα τα κουτάκια μου με αστάρι νερού (αυτό των τοίχων καλέ....)

2)    Μετά τα πέρασα ένα χεράκι με καφέ ακρυλικό χρώμα.

3)    Οταν στέγνωσε καλά πέρασα ένα χέρι ατλακόλ κρυσταλιζέ αρκετά παχύρρευστη .

4)    Πριν στεγνώσει εντελώς (να τσιμπάει λίγο στο χέρι....) πέρασα το τελικό χρωματάκι (εγώ προτίμησα ένα εκρού).

5)    Αμέσως μετά, βούτηξα το πιστολάκι των (κοντών) μαλλιών μου κι άρχισα να το στεγνώνω μετά μανίας.

6)    Και ώ του θαύματος...μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα σου.....άρχισαν να εμφανίζονται κάτι καφετιές  ρωγμές (λόγω του καφέ υποστρώματος που είχα περάσει),  που τα κουτάκια μου έμοιαζαν σεισμόπληκτα.

Τέλος ακολούθησα τη γνωστή στους περισσότερους τεχνική της ντεκουπάζ και στο τέλος ένα χεράκι βερνίκι ακρυλικό νερού για ν’ αντέχουν και τις υγρασίες.

Εύχομαι τα κοριτσάκια που ανέφερα να είναι πάντα καλά γιατί σκοπεύω να κάνω πολλά πράγματα και θα γλυτώσω αρκετά χρήματα.

Τα δύο πρώτα κουτάκια έγιναν με χαρτί περιτυλίγματος και χαρτοπετσέτα. Τα υπόλοιπα ...αριστουργήματα με την τεχνική που προανέφερα.