ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

 

Αυτή η φωτογραφία είναι πάρα πολύ παλιά....
 Τραβήχτηκε στην Ελλάδα, σε πασίγνωστο χωριό της Ρούμελης,  τουλάχιστον το 1890 και μας την έστειλαν από την Αμερική οι εκεί συγγενείς μας.
 Όταν έφτασε στα χέρια μας, πριν  40 περίπου χρόνια, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι το μικρό κοριτσάκι που βλέπετε στα δεξιά της εικόνας, ανάμεσα στους γονείς του , είναι η γιαγιά μου.....(η μητέρα της μάνας μου).

Έχω περάσει ατέλειωτες ώρες κοιτάζοντας τα βικτωριανά ρουχάκια της, τις δαντελίτσες, τα μποτινάκια της.....Γιατί αυτή η φωτογραφία ανέτρεψε την μέχρι τότε διαφορετική εικόνας της γιαγιάς ......με τα μισοφόρια της  και τα τσεμπέρια της.....με το ρυτιδωμένο πρόσωπο και τα βαθουλά ξεθωριασμένα ματάκια της.....

Πίσω της, όπως είπα, ποζάρουν οι γονείς της, με τις «καλές» τους τοπικές ενδυμασίες...και πιο πίσω καθιστοί καμαρώνουν οι παππούδες της (οι γονείς της μητέρας της...).

 Στην αριστερή πλευρά της εικόνας στέκονται ο θείος (αδελφός της μητέρας της)  και η θεία της. Αυτοί δε ζούσαν στο χωριό αλλά στην πόλη...στην πρωτεύουσα του νομού. Παρατηρώντας τα ρούχα τους βλέπω ότι έχουν ήδη  αστικοποιηθεί. Ο θείος με κοστούμι, καπέλο, ρολόϊ με αλυσίδα και η θεία ντυμένη με τη στολή της Αμαλίας.

Τα μωράκια που βλέπετε είναι τα παιδιά τους, τα πρώτα ξαδελφάκια της γιαγιάς. Αυτή λοιπόν η αστική οικογένεια του θείου της γιαγιάς κάποια στιγμή στις αρχές του 1900 μετανάστευσε στην Αμερική,  και μετά από πολλά χρόνια μας έστειλαν την ωραία οικογενειακή φωτογραφία που έχω στα χέρια μου.

Την έχω ανατυπώσει και την έχω μοιράσει σε όλη την οικογένεια. Και παρ΄όλο που τη θεωρώ πολύτιμη και κάθε τόσο τη μελετώ......όταν έρχεται στο μυαλό μου η γιαγιά μου, η εικόνα της είναι πάντα αυτή που βλέπετε στην παρακάτω φωτογραφία.....και είναι φυσικό νομίζω.....

 Γιαγιούλα μου.....άλλη φορά θα γράψω περισσότερα για σένα......

Δεν σε ξεχνώ ποτέ....(άλλωστε ήσουν η μοναδική γιαγιά που γνώρισα...)

Πολλά, νοσταλγικά φιλιά........