MΠΟΥΚΑΛΙ....ιδιαίτερο

Πρέπει να το έχετε καταλάβει......

Τελευταία έχω τεμπελιάσει πολύ στο θέμα των αναρτήσεων αλλά μη  νομίσετε ότι δεν μου έλειψαν. Κυρίως όμως μου λείψατε εσείς και η επικοινωνία μας.  Απλά βρισκόμουν εκτός έδρας (και εργαστηρίου...) και είχα άλλες ασχολίες, όπως μαστορέματα και κηπουρικές.

Τώρα όμως που γύρισα είπα να ξαναρχίσω τις καλλιτεχνίες κι έτσι να έχουμε την ευκαιρία να τα ξαναλέμε....

Τα μπουκάλια λοιπόν δεν τελειώνουν ποτέ.....

Ένα τραβάει το δρόμο για την ανακύκλωση....δέκα τραβάνε το δρόμο για τον πάγκο μου.

Έτσι κι αυτό που θα σας δείξω σήμερα ήταν από τα τυχερά που δεν έγιναν γυαλιά και θρύψαλα.

Είχα δει λοιπόν στο διαδίκτυο προ καιρού μια πολύ ενδιαφέρουσα τεχνική και σκέφτηκα να την εφαρμόσω.  Η ιδέα ήταν μιας Ρωσσίδας καλλιτέχνιδας, της Τατιάνας Σορόκινα και νιώθω υποχρεωμένη να την αναφέρω. Αυτή έχει κάνει πάμπολλα μπουκάλια με εξαιρετικά περίτεχνα σχέδια αλλά εγώ διάλεξα το πιο απλό.

Δεν χρειάστηκε αστάρωμα γιατί κόλλησα επάνω του ελαφρά τσαλακωμένο ένα μαλακό χαρτί αφής που είχα, οπότε καλύφθηκε η διαφάνειά του.

Μετά βάφτηκε με ένα σκουροπράσινο ακρυλικό που έγινε και η βάση του τελικού χρωματισμού του (η φωτό είχε πολύ φως και φαίνεται τυρκουάζ αλλά δεν.....)

Στη συνέχεια (σύμφωνα με τις οδηγίες της τεχνικής) έφτιαξα με ελαφρύ αυτοξηραινόμενο πηλό κάποια άνθη και φύλλα και τα κόλλησα φροντίζοντας, όσο ήταν νωπά ακόμα, ν’αποκτήσουν μια καμπυλωτή κλίση ώστε να προσαρμόζονται τέλεια στο καμπύλο σχήμα του μπουκαλιού.

Κι αρχίζει ο μπελάς.....

Έφτιαξα κορδονάκια στρίβοντας τριπλή χαρτοπετσέτα και κόλλα για να κοκκαλώσουν.

  

Στα ενδιάμεσα λοιπόν των πήλινων σχεδίων κόλλησα τα κορδονάκια αφού τα έκοψα σε μικρότερα σχήματα και κάλυψα όλα τα κενά.

Μετά ξαναβάφτηκε το μπουκάλι με όλο το στολισμό του στο ίδιο σκουροπράσινο χρώμα.

Στο τέλος πέρασα προσεκτικά με χρυσαφί ακρυλικό μόνον τα πήλινα στοιχεία και τα διακοσμητικά κορδονάκια.

 

 

Όποιος το είδε έπαθε την πλάκα του.

Μαζί κι εγώ.....

Εσείς ??????......Μη μου πείτε ότι δεν είναι ιδιαίτερο ?????......

Σας στέλνω τα φιλιά μου και περιμένω να με αποθεώσετε.....χα χα χα χα.....

ΤΑ ΜΠΟΥΚΑΛΙΑ ΜΟΥ

Ποτέ δεν έτυχε να καταπιαστώ με τη μεταμόρφωση αυτού του αντικειμένου.

Και είχα τους λόγους μου....

Γιατί εμένα τα μπουκάλια μου αρέσουν σκέτα, με το γυαλί τους, για να φαίνεται και το χρώμα του περιεχομένου τους. Ήθελα, ας πούμε, τα λικεράκια μου που κάνω μόνη μου, κυρίως τα καλοκαίρια, να δείχνουν το χρώμα τους και να παρακολουθώ την εξέλιξη της ωρίμανσής τους, δηλαδή το λαμπικάρισμα και τη διαφάνειά τους.

Αλλά «πες πες το κοπέλι...κάνει τη γριά και θέλει». Και η «γριά» καθώς έκανε την περιήγησή της στο διαδίκτυο και τις μπλογκογειτονιές, και βομβαρδιζόταν καθημερινά από εκατοντάδες μεταμορφωμένα μπουκάλια, ξεμυαλίστηκε (η γριά λέω.....) και είπε να δοκιμάσει κι αυτή. Πάλι καλά που δεν ξεμυαλίστηκε με τίποτε άλλα «περίεργα» που έβλεπε....

Έτσι, από κάποια στιγμή και ύστερα, σταμάτησα να τροφοδοτώ τους κάδους με άδεια μπουκάλια παντός είδους και αφού τα καθάριζα καλά από τις ετικέτες τους, τα αποθήκευα στο «στοκατζίδικο».

Κάποια στιγμή, έφτασε και η σειρά τους για τη μεταμόρφωση.

Aσταρώθηκαν λοιπόν με αστάρι για μέταλλα και μετά βάφτηκαν. Σ’αυτά που ήθελα να εφαρμόσω την τεχνική του κρακελέ, έβαψα πρώτα ένα χρώμα σκούρο, μετά το υλικό για κρακελάρισμα και τελευταίο ένα ανοικτό χρώμα, κυρίως εκρού για να είναι έτοιμη η επιφάνεια να δεχτεί το μοτίβο. 

 Σ’εκείνα που δεν θα έκανα κρακελέ, έβαψα κατ’ευθείαν το χρώμα που ήθελα (εννοείται ότι προηγήθηκε το αστάρωμα...)  κολλούσα το μοτίβο και μου αρκούσε να κάνω κάποια στολίσματα, κυρίως με χρυσό ακρυλικό ή την ειδική πάστα περιγράμματος.

 

 

 

 

 

 

Τέλος, δοκίμασα μεγάλη έκπληξη, όταν βάφοντας κάποια ακρυλικά χρώματα πάνω από το στεγνό (ήδη) εκρού αστάρι για μέταλλα, έβλεπα το χρώμα τους να «κόβει» και να εμφανίζονται διάφοροι περίεργοι σχηματισμοί, σαν «καλλιέργεια» μικροοργανισμών (μήπως έπρεπε να γίνω....μικροβιολόγος ???...Αλλά με βαθμό 3 στη Φυσική και στη Χημεία, μάλλον απίθανο...χα χα χα).

Δεν δοκίμασα να τα πειράξω, επαναλαμβάνοντας το βάψιμο, γιατί μου άρεσαν πολύ και όσο περνούσε η ώρα όλο και περισσότερες αλυσίδες μικροβίων, ιών και κολοβακτηριδίων εμφανίζονταν. Δηλαδή και να ήθελα να το πετύχω «επί τούτου» που λένε....μάλλον δεν θα τα κατάφερνα.

Έτσι, τα άφησα όπως διαμορφώθηκαν τελικά και μπορώ να πω ότι μου αρέσουν περισσότερο απ’ όλα......

Στην υγειά μας λοιπόν και με ρέγουλα (το περιεχόμενο εννοώ....)