ΜΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.....

Σήμερα λέω να σας πάω μια μικρή εκδρομούλα σε ένα όμορφο μέρος αλλά κυρίως περιοχή με μεγάλη ιστορία. Από τα αρχαία χρόνια μέχρι σχεδόν τις μέρες μας....

Θα ανεβούμε λοιπόν στον Εθνικό Δρυμό του Σουνίου που χαρακτηρίστηκε επίσημα σαν τέτοιος το 1974, καταλαμβάνει (ο πυρήνας του) μια έκταση 7.500 στρεμμάτων και αποτελείται από σειρά υψωμάτων, τα οποία κρύβουν στα βάθη τους μεγάλο πλούτο μεταλλευμάτων.

Παλιότερα ήταν κατάφυτος από πεύκα (Pinus Halepensis) τα οποία δυστυχώς κάηκαν στη μεγάλη πυρκαγιά του 1985. Ευτυχώς σήμερα το δάσος έχει αρχίσει και αναγεννάται με το δικό του φυσικό τρόπο.

Λίγα λόγια για την ιστορία του τόπου.....

Τρεις είναι οι περιοχές στον κόσμο με τα αρχαιότερα μεταλλευτικά και μεταλλουργικά έργα, στην Ινδία, στο Ρίο-Τίντο της Ισπανίας και στο Λαύριο που είναι και τα σπουδαιότερα, όπως υποστηρίζεται διεθνώς.

Ο ορυκτός πλούτος της περιοχής είναι γνωστός από το 3000 π.Χ. Στην περιοχή υπήρχαν στην αρχαιότητα τα περισσότερα από τα αρχαία μεταλλεία της Λαυρεωτικής χερσονήσου, απ΄ όπου οι Αθηναίοι έβγαζαν μόλυβδο, σίδηρο και άργυρο, στο ασήμι των μεταλλείων αυτών μάλιστα οφείλει η αρχαία Αθήνα τον πλούτο της.

Υπολογίζεται ότι το μήκος των στοών των μεταλλείων ξεπερνά τα 80 χιλιόμετρα.

Στην αρχαιότητα, όλη η κοιλάδα ήταν ένα δυναμικό εργοτάξιο με εργαστήρια, κατοικίες, ιερά, πλυντήρια και δεξαμενές νερού. Στον χώρο από το 1983 γίνεται ανασκαφή και μπορείτε να δείτε τα εργαστήρια που χρονολογούνται από τον 5ο αιώνα π.Χ.

Οι υπόγειες στοές του Λαυρίου έγιναν οι ανοιχτοί δρόμοι της δύναμης και του μεγαλείου της Αθήνας. Απ’ το ασήμι του Λαυρίου κατασκευάστηκαν οι 200 τριήρεις (σύμφωνα με την διορατική πρόταση του Θεμιστοκλή) με τις οποίες οι Αθηναίοι, με τους υπόλοιπους Έλληνες συνέτριψαν τον περσικό στόλο στη Σαλαμίνα το 480 π.Χ, σώζοντας τον ελληνικό πολιτισμό και την οικουμενικής αξίας συνέχειά του.

Ο αργυρώδης τόπος του Λαυρίου αποτέλεσε το έρεισμα του κλασικού θαύματος της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Ο χρυσός αιώνας του Περικλέους είναι από μια άποψη ο αργυρός αιώνας του Λαυρίου.

Τα μεταλλεία της Λαυρεωτικής λειτούργησαν μέχρι τους ελληνιστικούς χρόνους και μετά εγκαταλείφθηκαν.

Και φτάνουμε στη νεότερη εποχή....

Το 1860 το ελληνικό κράτος ανέθεσε σε έναν μεταλλειολόγο της εποχής τον Α.Κορδέλα να εξετάσει κατά πόσον θα ήταν προσοδοφόρα η εκ νέου εκμετάλλευση των μεταλλείων της περιοχής.

Η έρευνα ήταν θετική, έτσι ανατέθηκε στον Ιταλό μεταλλειολόγο και επιχειρηματία Τζιαν Μπατίστα Σερπιέρη και την εταιρεία του η επεξεργασία των σωρών της σκουριάς και των υπολειμμάτων των αρχαίων εξορύξεων.

Η νέα μεταλλευτική δραστηριότητα αναβάθμισε όλη την περιοχή και ιδιαίτερα την μικρή και ασήμαντη μέχρι τότε πόλη του Λαυρίου.

Για να μην κουράσω, δεν θα ήθελα ν’ αναφερθώ σε όλα εκείνα τα «παρατράγουδα» που έχουν μείνει στην ιστορία σαν «Λαυρεωτικά».

Όποιος όμως ενδιαφέρεται αξίζει να διαβάσει τη σχετική ιστορία.

Οι μεταλλευτικές εργασίες σ’ αυτή την πανάρχαια αργυροφόρο περιοχή σταμάτησαν οριστικά το 1977.

Το Χάος

Μέσα στον Δρυμό, πολύ κοντά στο χωριό Καμάριζα βρίσκεται το Χάος, ένα εντυπωσιακό χάσμα με κάθετα βράχια που θεωρείται ότι δημιουργήθηκε από την κατάπτωση της οροφής ενός σπηλαίου. Έχει βάθος 55 μέτρα και διάμετρο 120. Η περίφραξή του είναι διάτρητη, ωστόσο αν αποφασίσετε να την περάσετε για να το χαζέψετε από πιο κοντά, θα πρέπει να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί.

 
 

 

 

 

 

 

 Έχω επισκεφθεί την περιοχή άπειρες φορές γιατί είναι πολύ κοντά στο
 εξοχικό μας σπίτι.

Εκτός από τους παρατημένους σωρούς των εξορύξεων και τις  εισόδους των πηγαδιών που χάσκουν εφιαλτικά σε κάθε σχεδόν βήμα.....εξαιρετική εντύπωση κάνουν και οι αρχαίες εγκαταστάσεις των πλυντηρίων των μεταλλευμάτων, άριστα συντηρημένες μέσα σε ένα πανέμορφο,  ειρηνικό τοπίο.

Ρίξτε μια ματιά.....και πέστε μου αν αξίζει μια επίσκεψη.

 

Τέλος, θεωρώ υποχρέωσή μου ν’ αναφέρω ότι  πήρα τις σχετικές πληροφορίες για την σημερινή ανάρτηση από την Βικιπαίδεια αλλά και από ένα δελτίο τύπου του κ.Σπύρου  Αθανασιάδη, δημοτικού  συμβούλου του Δήμου της περιοχής.