ΩΔΙΝΕΝ...ΟΡΟΣ

Φαίνεται ότι αυτό συνέβη και σε μένα, φέτος το καλοκαίρι.....

Ώδινεν όρος κι έτεκεν μυν......Και μ’αυτό ο ποιητής θέλει να πει ότι μια φορά, ένα μεγάλο βουνό το πιάσανε οι πόνοι του τοκετού και γέννησε ένα....ποντίκι (και μόνο που το έγραψα ανατρίχιασα ολόκληρη...)

Πέρασαν λοιπόν και οι τρεις μήνες του καλοκαιριού κι εγώ ακόμα βόσκω στας εξοχάς. Και πηγαίνοντας για σκάψιμο ή πότισμα, περνούσα απ’έξω από το εργαστήρι σφυρίζοντας αδιάφορα και δεν έρριχνα ούτε ματιά..... Δε μου έκανε φέτος καρδιά να μπω και να δημιουργήσω όπως έκανα πέρυσι. Πότε μου έφταιγε η ζέστη και το εργαστήρι έμοιαζε με φούρνο γερμανικό (κανονικό....του ψωμιού). Όποτε πάλι δοκίμασα να κάνω κάτι στο τραπεζάκι της αυλής, ο αγέρας με έπαιρνε και με σήκωνε και μένα και τα υλικά μου.

Όσο περνούσε όμως ο καιρός ντρεπόμανε που καθόμανε άπρακτη, η ακαμάτρα κόρη και δεν έκανα τίποτα καλλιτεχνικό. Σκεφτόμουν ότι χίλια δυό θα περνάγανε απ’το μυαλό σας.....Τί έπαθε αυτή και δε φαίνεται στη γειτονιά ????...... Τίποτα αρθριτικά στα χέρια και δεν μπορεί να ζυμώνει άλλους χαρτοπολτούς ????. Μήπως γκαβώθηκε απ’ το πολύ zentangle με τα μαρκαδοράκια ?????.....Κανένα λουμπάγκο από το σύρε – ξέσυρε των επίπλων για αναπαλαίωση ????? ...Βρε μπας και γέρασε κι άλλο και ψόφησε ?????....

Λοιπόν θα θέσω τέρμα στην ανησυχητική  φημολογία που μπορεί να πλανάται στην μπλογκογειτονιά και θα σας πω ότι είμαι μια χαρά (και δύο τρομάρες...έτσι για να μη ματιάζομαι) απλά υπήρχαν άλλες δουλειές πάνω πάνω στη λίστα των δραστηριοτήτων πιο απαραίτητες και πρακτικές,  διότι η καλλιτέχνις δεν μπορεί να έχει έμπνευση όταν ολοτρόγυρα γίνεται το σύστριγκο....

Έτσι λοιπόν, για να δείτε ότι υπάρχω, στρώθηκα μια μέρα και αναβάθμισα ένα απλούστατο φωτιστικό για τον κήπο, κάνοντάς του ντεκουπάζ με θέμα τα πουλάκια, διότι .......κήπος είναι....τα θέλει τα πουλιά του.....

Ήταν λοιπόν έτσι.....

Κι έγινε έτσι.....

 

Αααααα.....και τώρα που το θυμήθηκα, έκανα κι άλλη μια δουλίτσα χειροτεχνική. Είχα, που λέτε, μια πολυθρόνα μπαμπουδένια που κάποια στιγμή ένας απρόσεχτος, (τον υποψιάζομαι ποιός είναι....αλλά δεν το κάνω θέμα) κατά τη μεταφορά της, την παλούκωσε στην πλάτη της με κάτι αιχμηρό και της έκανε μία τρύπα ναααααα....(η χειρονομία που συνοδεύει την αφήγηση έχει σχήμα κύκλου μεγαλούτσικου, και όχι σχήμα μήκους γι’αυτό δεν σας λέω «με το συμπάθειο» όπως λένε μερικοί προς αποφυγή παρεξηγήσεων...).

Κι επειδή παρ’όλη την κάλυψη της πλάτης από μέσα με το ανάλογο μαξιλαράκι, από την έξω μεριά με έκανε ρεζίλι και χαλούσε την αισθητική όλης της βεράντας, αποφάσισα να την μπαλώσω (μέσα – έξω) με δύο κομμάτια πλεγμένα με το βελονάκι με χρυσαφί ψάθινη κλωστή και κολλημένα με θερμόκολλα.

Συμπέρασμα.......Η γυναίκα, η νοικοκυρά, η πρακτική, η οικονόμα, η χρυσοχέρα, η τσιφούτω, η σπαγγοραμμένη (δηλ. εγώ) κατεβάζει ιδέες για να μην πηγαίνει τίποτα στον κάδο της γειτονιάς. Τελεία και παύλα.-

Και τώρα που βεβαιωθήκατε ότι υπάρχω και ηρεμήσατε θα σας αποζημιώσω με μια εικόνα από τις αγαπημένες μου ζίνιες, που για χάρη τους (κάθε μέρα πότισμα.....) στερηθήκατε της παρουσίας μου και των έργων μου (δικαιολογίες αλλά είναι γεγονός ότι φέτος το καλοκαίρι με είδε ο κήπος και με...φοβήθηκε).

 

 

 Εύχομαι σε όλους καλό φθινόπωρο και σας στέλνω τα φιλιά μου.

ΛΕΜΟΝΑΚΙ....μυρωδάτο

Τί να πω πάλι γι’αυτόν τον ευλογημένο καρπό της ελληνικής γης που μαζί με την ελιά και το αμπέλι αποτελούν το κορυφαίο τρίπτυχο της ελληνικής φύσης (κατά τη γνώμη μου πάντα.....)

Για το λεμόνι λοιπόν θα μιλήσουμε σήμερα και για τους ποικίλους τρόπους χρησιμοποίησής του. Τουλάχιστον όπως έχω μάθει εγώ να το ξεζουμίζω (στην κυριολεξία....).

Οι λεμονιές και τα λεμόνια τους ποτέ δεν έλειπαν από τους κήπους μας. Παρ’όλα αυτά, και όπως λέει και η γνωστή έκφραση «τα λεφτά πάνε στα λεφτά».....έτσι συνέβη και σε μας (όχι όμως με...λεφτά) αλλά με λεμόνια. Κάθε τόσο, όλο και κάποιος φίλος μας κουβαλάει μερικές τσάντες από την παραγωγή του.

Τις προάλλες λοιπόν που κατέφθασε νέο φόρτωμα στο σπίτι, χάρισα τα μισά  και τα άλλα μισά τα περιποιήθηκα ανάλογα.

Κατ’αρχήν έτριψα αρκετά με τον τρίφτη για να πάρω το ξύσμα τους με το υπέροχο άρωμα, που εν συνεχεία μπήκε σε σακουλάκια στην κατάψυξη για μελλοντική χρήση (γλυκά, σαλάτες κλπ.)

Ακολούθως, τα περισσότερα απ’αυτά τα έστιψα και τα έκανα λεμονάδα με δύο τρόπους. Σύμφωνα με τον πρώτο τρόπο ένωσα τόσα ποτήρια ζάχαρη όσα ποτήρια ήταν και ο χυμός. Πολύ καλό ανακάτεμα για να διαλυθεί η ζάχαρη και μετά σε γιάλινα μπουκάλια στο ψυγείο. Για να σερβίρουμε βάζουμε ένα μέρος χυμό με τρία μέρη παγωμένο νερό....και στην υγειά μας.....τη δροσιά της να 'χουμε που έλεγα κάποτε κι εγώ το μικρομέγαλο μιμούμενη τη μάνα μου και τις φιλενάδες της.....

Ο δεύτερος τρόπος έχει περισσότερο τζέρτζελο. Φτιάχνουμε πρώτα ένα σιρόπι με νερό και ζάχαρη  και μετά ρίχνουμε μέσα και το χυμό να πάρει μια βράση....οπότε βιταμίνες πάπαλα.....Εγώ προτιμώ τον πρώτο τρόπο διότι τυγχάνω και του...ευκόλου.

Ακολουθεί το υπέροχο γλυκό λεμόνι που το κάνω με ξυσμένα λεμόνια, βρασμένα και ξεπικρισμένα ολόκληρα και μετά κόψιμο σε λεπτές λωρίδες  και βράσιμο με ζάχαρη, ένα ξύλο κανέλλα και νερό. Εννοείται μαζί με το εσωτερικό που μεταβάλλεται όχι σε σιρόπι αλλά σε ένα παχύρρευστο ζελέ. Προσοχή μόνο στο λευκό μέρος της φλούδας γιατί δεν είναι όλα τα λεμόνια από το ίδιο σόϊ και μετά μπορεί να δοκιμάσετε την πίκρα της ζωής σας. Πριν το επιχειρήσετε κάντε πρώτα ένα πείραμα με ένα λεμόνι και μετά προχωρείτε ακάθεκτοι στην επιτυχία.....

Κι εκεί που νομίζετε ότι τέλειωσαν τα βάσανα των πολύπαθων λεμονιών και η νοικοκυρά κρέμασε επιτέλους την ποδιά της....την πατήσατε.

Διότι η καλή νοικοκυρά (που μπορεί να βγάλει ακόμα και από τη μύγα ξύγκι...μπλιαχ) δεν σταματάει στις στιμμένες λεμονόκουπες αλλά  τους επιφυλάσσει  και άλλη μία επεξεργασία αφανισμού.

Κάπου διάβασα τις προάλλες ότι μπορούμε να ψιλοκόψουμε τις ξεζουμισμένες λεμονόκουπες, να τις βάλουμε σε μια μπουκάλα με μεγαλούτσικο στόμιο, να ρίξουμε μέσα ένα λίτρο νερό, ένα φακελλάκι  ξερή μαγιά, μισή κούπα καστανή ζάχαρη (μαύρη έλεγε η συνταγή αλλά εγώ έβαλα καστανή γιατί αυτήν είχα.....και πήγαινε και με τα μαλλιά μου), να το αφήσουμε περίπου 2 εβδομάδες να γίνει η σχετική ζύμωση και στο τέλος, αφού το σουρώσουμε απ’όλο αυτό το scrap, θα έχουμε ένα εξαιρετικό καθαριστικό με χίλιες χρήσεις.

Συγκεκριμένα, ο υδραυλικός δεν θα ξαναματαδεί την πεντάρα μας γιατί θα έχουμε πάντα καθαρές αποχετεύσεις, μια μικρή δόση στο πλυντήριο θα το κάνει αστραφτερό μαζί με τα ρούχα φυσικά, τα τζάμια μας θα γίνουν αόρατα αλλά και τα φυτά μας θα πάρουν τα πάνω τους. Το δοκίμασα και όντως είναι εξαιρετικό και οικολογικό. Κάτι έλεγε και για λοσιόν προσώπου ....αλλά εκεί κώλωσα να σας πω την αλήθεια γιατί δεν ήθελα να διακινδυνεύσω την ομορφάδα μου. Ζητούνται εθελόντριες που μετά θα αμειφθούν....και θα τις γράψει και η ιστορία (και τα ιατρικά χρονικά....)

Τελικά από δυό τεράστιες τσάντες λεμόνια πέταξα μόνο ένα σουρωτήρι κουκουτσάκια.

Εεεεε....δεν μπορεί......κάτι απ’όλα τα παραπάνω θα σας αρέσει να το κάνετε. Μην βλέπετε εμένα που είμαι τρελή και πέρασα όλο το περασμένο Σάββατο στο νεροχύτη.....(απέκτησα όμως υπέροχα κρινοδάκτυλα).

Φιλιά πολλά.

ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΠΕΤΑΜΑ....ΟΜΩΣ...

Συγκεκριμένα είχαν πάρει την άγουσα για την ανακύκλωση αλλά είπαμε......όποιος έχει πολύ πιπέρι ρίχνει και στα λάχανα (μεταξύ μας....σε κάτι λάχανα που γίνονται τσιγαριστά τους πάει πολύ το πιπεράκι).

Και βέβαια στην περίπτωσή μου, δεν μιλάμε για πλεόνασμα πιπεριού αλλά χαρτοπολτού. Κι επειδή έψαχνα για κάποια διακοσμητικά  κασπό για τα γλαστράκια μου, βούτηξα τις διάφορες συσκευασίες, από γιαούρτι, φυτίνη, κόλλες, στόκους και λοιπά.....

κι άρχισα την επικάλυψη με χαρτοπολτό και κατόπιν τα γνωστά και χιλιοειπωμένα....στοκάρισμα, τρίψιμο και διακόσμηση. Στα περισσότερα έκανα κρακελέ και ντεκουπάζ και σε δύο, που τα ήθελα πιο μοντέρνα και μίνιμαλ  τα έβαψα  με ακρυλικά.

 

Έβαλα λοιπόν μέσα τα αγαπημένα μου φυτά (κακτάκια κλπ.) με τα γλαστράκια τους και ποτίζω άφοβα γιατί το εσωτερικό τους είναι το πλαστικό της συσκευασίας. Και όμορφα και ανθεκτικά.....Θαυμάστε τα....

Κλείνοντας θέλω να σας ευχηθώ από καρδιάς ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ και δεν θέλω να με παρεξηγείτε όταν αργούν οι αναρτήσεις μου γιατί βρίσκομαι στο εξοχικό και έχει ξυπνήσει μέσα μου ο....κηπουρός και ο...μάστορας και ειδικά αυτή την εποχή διαπιστώνω ότι το blogging είναι κυρίως χειμωνιάτικο σπορ.

Υπόσχομαι όμως ότι θα ξεκλέβω χρόνο για τις αγαπημένες μου καλλιτεχνίες και σε πρώτη ευκαιρία θα σας τις παρουσιάζω.

Μέχρι τότε.....σας στέλνω την αγάπη μου και τα φιλιά μου.

MΠΟΥΚΑΛΙ....ιδιαίτερο

Πρέπει να το έχετε καταλάβει......

Τελευταία έχω τεμπελιάσει πολύ στο θέμα των αναρτήσεων αλλά μη  νομίσετε ότι δεν μου έλειψαν. Κυρίως όμως μου λείψατε εσείς και η επικοινωνία μας.  Απλά βρισκόμουν εκτός έδρας (και εργαστηρίου...) και είχα άλλες ασχολίες, όπως μαστορέματα και κηπουρικές.

Τώρα όμως που γύρισα είπα να ξαναρχίσω τις καλλιτεχνίες κι έτσι να έχουμε την ευκαιρία να τα ξαναλέμε....

Τα μπουκάλια λοιπόν δεν τελειώνουν ποτέ.....

Ένα τραβάει το δρόμο για την ανακύκλωση....δέκα τραβάνε το δρόμο για τον πάγκο μου.

Έτσι κι αυτό που θα σας δείξω σήμερα ήταν από τα τυχερά που δεν έγιναν γυαλιά και θρύψαλα.

Είχα δει λοιπόν στο διαδίκτυο προ καιρού μια πολύ ενδιαφέρουσα τεχνική και σκέφτηκα να την εφαρμόσω.  Η ιδέα ήταν μιας Ρωσσίδας καλλιτέχνιδας, της Τατιάνας Σορόκινα και νιώθω υποχρεωμένη να την αναφέρω. Αυτή έχει κάνει πάμπολλα μπουκάλια με εξαιρετικά περίτεχνα σχέδια αλλά εγώ διάλεξα το πιο απλό.

Δεν χρειάστηκε αστάρωμα γιατί κόλλησα επάνω του ελαφρά τσαλακωμένο ένα μαλακό χαρτί αφής που είχα, οπότε καλύφθηκε η διαφάνειά του.

Μετά βάφτηκε με ένα σκουροπράσινο ακρυλικό που έγινε και η βάση του τελικού χρωματισμού του (η φωτό είχε πολύ φως και φαίνεται τυρκουάζ αλλά δεν.....)

Στη συνέχεια (σύμφωνα με τις οδηγίες της τεχνικής) έφτιαξα με ελαφρύ αυτοξηραινόμενο πηλό κάποια άνθη και φύλλα και τα κόλλησα φροντίζοντας, όσο ήταν νωπά ακόμα, ν’αποκτήσουν μια καμπυλωτή κλίση ώστε να προσαρμόζονται τέλεια στο καμπύλο σχήμα του μπουκαλιού.

Κι αρχίζει ο μπελάς.....

Έφτιαξα κορδονάκια στρίβοντας τριπλή χαρτοπετσέτα και κόλλα για να κοκκαλώσουν.

  

Στα ενδιάμεσα λοιπόν των πήλινων σχεδίων κόλλησα τα κορδονάκια αφού τα έκοψα σε μικρότερα σχήματα και κάλυψα όλα τα κενά.

Μετά ξαναβάφτηκε το μπουκάλι με όλο το στολισμό του στο ίδιο σκουροπράσινο χρώμα.

Στο τέλος πέρασα προσεκτικά με χρυσαφί ακρυλικό μόνον τα πήλινα στοιχεία και τα διακοσμητικά κορδονάκια.

 

 

Όποιος το είδε έπαθε την πλάκα του.

Μαζί κι εγώ.....

Εσείς ??????......Μη μου πείτε ότι δεν είναι ιδιαίτερο ?????......

Σας στέλνω τα φιλιά μου και περιμένω να με αποθεώσετε.....χα χα χα χα.....

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.....

Το έχω ξαναπεί και θα το ξαναπώ......και ο Θεός ας με συγχωρήσει.  Οι μεγάλες γιορτές με αναστατώνουν γιατί δεν καταφέρνω τόσο καλά να τις γιορτάσω σύμφωνα με όλα τα έθιμα που τις συνοδεύουν και ταυτόχρονα να εκτελώ και τα θρησκευτικά μου καθήκοντα. Ιδίως γιορτές όπως το Πάσχα που είναι αρκετά μακρόσυρτες και πολυσύνθετες με αποσυντονίζουν εξαιρετικά.

 Αν μάλιστα σκεφτώ ότι τη δεύτερη μέρα συνήθως θα πρέπει να γιορτάσουμε και τους Γιώργηδες (του στεφανιού μου συμπεριλαμβανομένου.....) μπλοκάρω εντελώς.

 Αααααα.....κι αν εκεί τριγύρω πέσει και καμιά Πρωτομαγιά, δεν τον γλυτώνω τον νευρολόγο.

Και να δείτε που φέτος ειδικά,  το πρόγραμμα περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω.......

Αρχές λοιπόν της Μεγάλης Εβδομάδας, παρατάω σύξυλο το σπίτι της Αθήνας, με μισομαζεμένα χαλιά, παπλώματα και χειμωνιάτικα ρούχα, εφοδιάζομαι με προμήθειες παντός είδους και τιγκάρω το αυτοκίνητο με διάφορα τσαντικά, σύζυγο και σκύλο.

Φτάνω στο εξοχικό και δεν ξέρω από πού ν’αρχίσω. Αφού τακτοποιήσω τις προμήθειες ξεχύνομαι στον κήπο. Ευτυχώς την τελευταία φορά που πήγαμε κάναμε κάποιες κηπουρικές εργασίες και τώρα δε μοιάζει τόσο πολύ με....γαϊδουροτσουλήθρα που έλεγε και η μάνα μου. Φτιάχνω τις βεράντες και τα καλοκαιρινά στέκια για να είναι έτοιμα για τις παρέες και τα καφεδάκια μας.

Για το εσωτερικό του σπιτιού, ας μη μιλάμε καλύτερα. Ένα θα σας πω.....θ’αρχίσω με το σιδέρωμα των πλυντηρίων που είχα βάλει για τελευταία φορά τον Οκτώβριο. Τόσο καλά......

 Κι ανάμεσα σε συγυρίσματα, κουλούρια κι αυγά θα πρέπει να βρω και χρόνο και για την Εκκλησία.....Θα μείνω χωρίς το τροπάριο της εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσούσης Κασσιανής που εκτός από τον εαυτό της το έγραψε η γυναίκα και για μένα ?????....Δεν θα πάρω παραμάσχαλα τον Συνέκδημο και το καρεκλάκι μου να πάω ν’ακούσω τα 12 Ευαγγέλια ?????....Οι λαμπάδες για τον Επιτάφιο και την Ανάσταση πάντως είναι ήδη αμπαλαρισμένες.

Για τα τραπεζώματα πάντως δεν έχω θέμα γιατί γίνονται συνήθως οικογενειακά και τα θεωρώ πολύ αγαπησιάρικια κατάσταση που παρ’όλα τα έξοδα και την κούραση τα γουστάρω πολύ....

Η εβδομάδα μετά το Πάσχα κυλά με πιο καθημερινούς ρυθμούς, κυρίως με κηπουρική και ίσως  (ίσως είπα...) και καμιά δημιουργία.

Για να μην είναι όμως ξερή η ανάρτηση θα σας δείξω και κάποιες πασχαλινές δημιουργίες που θα συνοδεύσουν τις ευχές μου σε όλους σας......

Πασχαλινά αυγουλάκια λοιπόν, κυρίως με μπαλόνι, σπάγγο και ατλακόλ κι ένα με χαρτοπολτό, κρακελέ και ντεκουπάζ.

 

 

 Ο γατούλης, μη νομίζετε ότι είναι ανεπίκαιρος.....μόλις τον τελείωσα, τον έντυσα γκαρσονάκι και αύριο μπαρκάρει για ακριτικό νησί για να βοηθήσει φίλη αγαπημένη  στα τραπέζια των γιορτών και ήθελα να σας τον δείξω.....

Εύχομαι από καρδιάς ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ.

Να περάσετε καλά, όπου κι αν βρεθείτε....ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ.

Θέλω να ξανασμίξουμε όλοι γεροί και ανανεωμένοι.

Πολλά πολλά ζεστά φιλιά και μια μεγάάάάλη αγκαλιά.

OI ΚΥΡΙΕΣ ΤΗΣ ΑΥΛΗΣ

Ήταν να μην πάρω φόρα.......Ξεκίνησα με την ΩΡΑΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ, αλλά επειδή την έβλεπα να μαραζώνει χωρίς παρεούλα (οι κόρες είπαμε.....ούτε να τη φτύσουν τη φουκαριάρα) σκέφτηκα να της φτιάξω κάνα δυο φιλενάδες για να τα λένε (μεταξύ μας...βλέπω οι φιλενάδες να ταιριάζουν πιο πολύ και να την έχουν πάλι στη γωνία).

Τέλος πάντων, εγώ το είδα σαν μια ευκαιρία να σας δείξω πως στήνω το σκελετό τους αφού είχα φροντίσει να βγάλω φωτό βήμα-βήμα και να γελάσετε με όλο αυτό το σκουπιδαριό (λέγε με....ανακύκλωση) που κρύβεται κάτω από τα...υπέροχα κορμάκια τους.

Τις ονόμασα ΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΤΗΣ ΑΥΛΗΣ γιατί μου φαίνονται για...μεγάλες κουτσομπόλες έτσι όπως γέρνουν τα κεφαλάκια τους μεταξύ τους, σαν να λένε τα μυστικά τους ή σαν να «θάβουν» τους γύρω τους (της Κυρίας των Αθηνών συμπεριλαμβανομένης στα σίγουρα...).

Για αρχή λοιπόν επιστράτευσα δυο κομμένα μπουκάλια νερού με ένα ρολό από χαρτί κουζίνας ανάμεσα, δεμένο με σύρματα και χαρτοταινίες....

 

Κατόπιν κόλλησα και το κεφάλι με μια λοξή κλίση...έτσι για σκέρτσο-νάζι (ή για το κουτσομπολιό που λέγαμε...) και πρόσθεσα και τα μπρατσάκια από ρολά χαρτιού τουαλέτας..

Φάσκιωσα όλο το....συγκρότημα με χαρτιά και χαρτοταινίες ώστε να πάρει σάρκα και οστά (λέμε τώρα....) και να γίνει εύκολη η επικάλυψη με τον χαρτοπολτό.

Προηγουμένως το πέρασα και 1-2 στρώσεις με λωρίδες εφημερίδων και μάλιστα σκέφτηkα μία από τις προτομές να την σταματήσω σ’ αυτό το σημείο γιατί φάνηκε λιτό και μοντέρνο και άρεσε στις κόρες (επιτέλους.....).

 

 Κατόπιν ακολούθησαν οι γνωστές διαδικασίες, ήτοι αστάρωμα, βάψιμο και στόλισμα.

 

 Νομίζω ότι έγιναν καλούτσικες αλλά πάντα θα με τρώει η περιέργεια τί μουρμουρίζει η μιά στην άλλη.

Για να βεβαιωθώ λοιπόν μπήκα ανάμεσά τους για να κρυφακούσω....

 

 Και μία τελευταία αποκάλυψη....η μία από τις δυό κυράδες (η αψηλή από τα αριστερά με το άσπρο λέλουδο στο κεφάλι....) είναι εκείνη που προ ημερών αποκεφαλίστηκε και αντί να στείλω το κεφάλι της πεσκέσι στο Σουλτάνο....το έκανα αρλεκίνο.

Εφτάψυχη η κυρία....

Από μένα και τα κοριτσάκια μου....πολλά φιλιά.

KOYMΠΑΡΑΔΕΣ (για καλό σκοπό)

Όταν πρόκειται να χαρίσω κάτι από αυτά που φτιάχνω, πρέπει απαραίτητα να το ονοματίσω από την αρχή. Δηλαδή να ξέρω  για ποιον το ετοιμάζω. Διαφορετικά δένομαι τόσο πολύ μαζί του που θέλω να παραμείνει στη συλλογή μου.

Κι επειδή από την πληθώρα των έργων εδώ μέσα μοιάζει πλέον με μαγαζάκι  και όλοι μου βάζουν πάγο είπα να πάρω πάλι μέρος σε ένα παζάρι με καλό σκοπό για να τους βουλώσω το στόμα.

Οι κουμπαράδες λοιπόν που έφτιαξα θα σταλούν στο παζάρι του Αντωνοπούλειου Ιδρύματος στην Πάτρα που θα γίνει τον προσεχή Μάϊο.

Μάλιστα κάθε κουμπαράς θα πρέπει να συνοδεύεται και από ένα καρτελάκι που θα γράφει ένα μικρό μήνυμα. Δεν φτάνει λοιπόν που έστιψα το μυαλό μου για την κατασκευή και τη διακόσμηση, έπρεπε να επινοήσω και μήνυμα. Όχι απαραίτητα σχετικό με την οικονομία και την αποταμίευση αλλά τέλος πάντων με κάτι πρωτότυπο που να εμπεριέχει και κάτι από τη σοφία της ζωής. Λόγια μεγάλων ανδρών που λένε......εεεε τώρα ήλθε και η σειρά των μεγάλων γυναικών (δεν πιστεύω να εννοούν μεγάλων σε ηλικία γιατί θα θυμώσω κι αυτοί οι κουμπαράδες θα παραμείνουν στη συλλογή μου).

Σκέφτηκα λοιπόν να γράψω....φασούλι το φασούλι, γεμίζει το σακούλι. Κλασική αξία αξεπέραστη (μόνο που θα είναι γραμμένο πάνω σε άλλους 100 τουλάχιστον)

Μετά μου ήλθε στο μυαλό το......μάζευε κι ας ειν’ και ρόγες....παλιομοδίτικο αλλά με καθαρό αέρα εξοχής.

Ααααα....δε με βλέπω να τη βγάζω «καθαρή». Γιατί, όχι τίποτε άλλο, αλλά έκανα αρκετούς και καταλαβαίνετε πόση φαιά ουσία πρέπει να ξοδέψω από την ελάχιστη που μου έχει μείνει ....

Λέω να  κρατήσω κι έναν για μένα με στόχο ν’αποταμιεύσω τα τέλη του αυτοκινήτου στο τέλος του χρόνου....ή έστω κάνα χαράτσι. Θα δούμε.

Προς το παρόν θαυμάστε τους ....

 

 

 

.... κι ευχηθείτε τους  να πουληθούν όλοι για το καλό του ιδρύματος και στο τέλος του χρόνου να είναι γεμάτοι...