ΤΖΙ ΤΖΙ ΜΠΥΡΑ (μοναδική....)

Είπαμε ότι φέτος το καλοκαίρι μπορεί να δημιούργησα ελάχιστα αλλά όλα κι όλα.....το διάβασμά μου το έκανα. Και όχι μόνο από βιβλία αλλά και από το άλλο....το ιντερνετικό.

Αργά το βραδάκι λοιπόν έκανα ανελλιπώς την τσάρκα μου στο διαδίκτυο για πληροφορίες και κυρίως χαλάρωση (όπου «χαλάρωση»...σκέψου σημάδεμα και σκάσιμο εκατομμυρίων φουσκών...τρακάρισμα και γκρεμοτσάκισμα χιλιάδων διαμαντιών...σημάδεμα και εξολόθρευση δεκάδων πτηνών και διάφορα τέτοια αιμοχαρή και θανατηφόρα στα οποία επιδόθηκα μετά μεγάλης μανίας και αϋπνίας).

Στον τομέα της πληροφόρησης όμως έμαθα ότι φέτος... «φορέθηκε» πολύ η τζιτζιμπύρα κι εντυπωσιάστηκα που σε αρκετές σελίδες βρήκα πληροφορίες για ελόγου της, την προέλευσή της αλλά και συνταγές για την παρασκευή της.

Κι αφού διανύουμε ακόμα το λεγόμενο «Μικρό Καλοκαιράκι» (η λέξη Φθινόπωρο φαίνεται δεν αρέσει στους περισσότερους γι’αυτό επινοούμε χαριτωμένα ψευδώνυμα...) σκέφτηκα

 να σας παρουσιάσω κι εγώ με τη σειρά μου το θέμα για να δείτε πόσο καλά το εμπέδωσα αλλά και να σας μεταφέρω το θαυμασμό μου αλλά και τη γνώση μου γι’αυτή τη συνταγή.

Διάβασα λοιπόν ότι η τζιτζιμπύρα διαδόθηκε στα Επτάνησα από τους Άγγλους αλλά άρεσε πολύ στους Επτανήσιους που την υιοθέτησαν και στη συνέχεια την έκαναν δικό τους τοπικό προϊόν.

Βούτηξα και τη συνταγή  κι έτσι φέτος για μας το καλοκαίρι θα μείνει στην ιστορία ως «Καλοκαίρι Τζιτζιμπύρας...2013»

Περνάω τάχιστα στη συνταγή.....

Για ένα πλαστικό μπουκάλι νερού του 1 ½  λίτρου θα χρειαστούμε

α) Ενα ποτήρι συμπυκνωμένο χυμό λεμονιού (μισό χυμό και μισό ζάχαρη.

β) Ενα κομμάτι φρέσκο τζίντζερ στο μέγεθος ενός καρυδιού πολτοποιημένο με λίγο νερό στο μούλτι.

γ) Ξερή μαγιά στη μύτη ενός κουταλιού του γλυκού (περίπου το 1/3)

Όλα τα παραπάνω τα βάζουμε στο πλαστικό μπουκάλι που είπαμε και συμπληρώνουμε με νερό (της βρύσης) αλλά δεν γεμίζουμε εντελώς...αφήνουμε κενό τρία περίπου δάχτυλα. Και κλείνουμε το πώμα πολύ καλά.....

Το αφήνουμε στον πάγκο της κουζίνας για περίπου 12 ώρες....ας πούμε από τις 10 το πρωί που το ετοιμάζουμε μέχρι τις 10 το βράδυ.

Θα παρατηρήσουμε ότι ενώ στην αρχή το μπουκάλι μας είναι μαλακό και ζουλιέται....όσο περνάει η ώρα και καθώς γίνεται η ζύμωση σκληραίνει πολύ και μέχρι το βράδυ έχει γίνει τούμπανο...

 Πριν πάμε για ύπνο το βάζουμε στο ψυγείο.....

Την άλλη μέρα το βγάζουμε....το βάζουμε μέσα στο νεροχύτη....και με εξαιρετική προσοχή αρχίζουμε να ξεσφίγγουμε το πώμα μέχρι να φύγει ο αέρας της ζύμωσης.

Αφού το ανοίξουμε εντελώς, το σουρώνουμε με ένα σουρωτήρι σε ένα άλλο καθαρό πλαστικό μπουκάλι....δοκιμάζουμε αν μας ικανοποιεί η γεύση του  (κυρίως μήπως θέλει λίγη παραπάνω ζάχαρη)...το βάζουμε στο ψυγείο και είναι έτοιμο για κέρασμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ

Το μπουκάλι πρέπει να είναι ΜΟΝΟΝ πλαστικό.....

Επίσης μη διανοηθείτε να το ανοίξετε εάν προηγουμένως δεν το έχετε παγώσει στο ψυγείο.

Την πρώτη φορά που την έφτιαξα , σκέφτηκα να κάνω την Κινέζα και να πηδήσω το στάδιο του παγώματος, η αυθαίρετη και απείθαρχη γυναίκα,  και άρχισα να ξεσφίγγω το πώμα πριν το κρυώσω λίγο τουλάχιστον. Τί να σας πω.... Αν είχα κάνει γεώτρηση στον κήπο μου, λιγότερο εντυπωσιακή θα ήταν.....  Ένας ασυγκράτητος πίδακας ξεπήδησε ορμητικά από το μπουκάλι, έσκασε στο ταβάνι και μετά με....έλουσε κανονικά. Το καπάκι ακόμα το ψάχνω..... Τέτοιος χαλασμός....Ακόμα και οι απέναντι γείτονες ανησύχησαν και με πήραν τηλέφωνο.....

Μέχρι σήμερα θα πρέπει να έχω φτιάξει τουλάχιστον 100 λίτρα τζιτζιμπύρας κι έχω εισπράξει τα καλύτερα σχόλια. Ακόμη και μαθήματα έκανα επί τόπου σε πολλούς επίδοξους παρασκευαστές.

Είναι ένα εξαιρετικό αναψυκτικό με τη φρεσκάδα και το άρωμα του λεμονιού και την πιπεράτη γεύση του τζίντζερ.

Δροσερό, ευχάριστο, χωνευτικό και με όλες τις ευεργετικές ιδιότητες των επί μέρους συστατικών του....Πίνεται ευχάριστα και με το φαγητό αντικαθιστώντας την μπύρα. Γιατί....μήπως δεν κυκλοφορεί ήδη και μπύρα με γεύση λεμονιού ????......

Φτιάξτε την, όσο ο καιρός είναι ακόμα ζεστός...και θα με θυμηθείτε.

Στην υγειά σας....και καλή επιτυχία.

ΛΕΜΟΝΑΚΙ....μυρωδάτο

Τί να πω πάλι γι’αυτόν τον ευλογημένο καρπό της ελληνικής γης που μαζί με την ελιά και το αμπέλι αποτελούν το κορυφαίο τρίπτυχο της ελληνικής φύσης (κατά τη γνώμη μου πάντα.....)

Για το λεμόνι λοιπόν θα μιλήσουμε σήμερα και για τους ποικίλους τρόπους χρησιμοποίησής του. Τουλάχιστον όπως έχω μάθει εγώ να το ξεζουμίζω (στην κυριολεξία....).

Οι λεμονιές και τα λεμόνια τους ποτέ δεν έλειπαν από τους κήπους μας. Παρ’όλα αυτά, και όπως λέει και η γνωστή έκφραση «τα λεφτά πάνε στα λεφτά».....έτσι συνέβη και σε μας (όχι όμως με...λεφτά) αλλά με λεμόνια. Κάθε τόσο, όλο και κάποιος φίλος μας κουβαλάει μερικές τσάντες από την παραγωγή του.

Τις προάλλες λοιπόν που κατέφθασε νέο φόρτωμα στο σπίτι, χάρισα τα μισά  και τα άλλα μισά τα περιποιήθηκα ανάλογα.

Κατ’αρχήν έτριψα αρκετά με τον τρίφτη για να πάρω το ξύσμα τους με το υπέροχο άρωμα, που εν συνεχεία μπήκε σε σακουλάκια στην κατάψυξη για μελλοντική χρήση (γλυκά, σαλάτες κλπ.)

Ακολούθως, τα περισσότερα απ’αυτά τα έστιψα και τα έκανα λεμονάδα με δύο τρόπους. Σύμφωνα με τον πρώτο τρόπο ένωσα τόσα ποτήρια ζάχαρη όσα ποτήρια ήταν και ο χυμός. Πολύ καλό ανακάτεμα για να διαλυθεί η ζάχαρη και μετά σε γιάλινα μπουκάλια στο ψυγείο. Για να σερβίρουμε βάζουμε ένα μέρος χυμό με τρία μέρη παγωμένο νερό....και στην υγειά μας.....τη δροσιά της να 'χουμε που έλεγα κάποτε κι εγώ το μικρομέγαλο μιμούμενη τη μάνα μου και τις φιλενάδες της.....

Ο δεύτερος τρόπος έχει περισσότερο τζέρτζελο. Φτιάχνουμε πρώτα ένα σιρόπι με νερό και ζάχαρη  και μετά ρίχνουμε μέσα και το χυμό να πάρει μια βράση....οπότε βιταμίνες πάπαλα.....Εγώ προτιμώ τον πρώτο τρόπο διότι τυγχάνω και του...ευκόλου.

Ακολουθεί το υπέροχο γλυκό λεμόνι που το κάνω με ξυσμένα λεμόνια, βρασμένα και ξεπικρισμένα ολόκληρα και μετά κόψιμο σε λεπτές λωρίδες  και βράσιμο με ζάχαρη, ένα ξύλο κανέλλα και νερό. Εννοείται μαζί με το εσωτερικό που μεταβάλλεται όχι σε σιρόπι αλλά σε ένα παχύρρευστο ζελέ. Προσοχή μόνο στο λευκό μέρος της φλούδας γιατί δεν είναι όλα τα λεμόνια από το ίδιο σόϊ και μετά μπορεί να δοκιμάσετε την πίκρα της ζωής σας. Πριν το επιχειρήσετε κάντε πρώτα ένα πείραμα με ένα λεμόνι και μετά προχωρείτε ακάθεκτοι στην επιτυχία.....

Κι εκεί που νομίζετε ότι τέλειωσαν τα βάσανα των πολύπαθων λεμονιών και η νοικοκυρά κρέμασε επιτέλους την ποδιά της....την πατήσατε.

Διότι η καλή νοικοκυρά (που μπορεί να βγάλει ακόμα και από τη μύγα ξύγκι...μπλιαχ) δεν σταματάει στις στιμμένες λεμονόκουπες αλλά  τους επιφυλάσσει  και άλλη μία επεξεργασία αφανισμού.

Κάπου διάβασα τις προάλλες ότι μπορούμε να ψιλοκόψουμε τις ξεζουμισμένες λεμονόκουπες, να τις βάλουμε σε μια μπουκάλα με μεγαλούτσικο στόμιο, να ρίξουμε μέσα ένα λίτρο νερό, ένα φακελλάκι  ξερή μαγιά, μισή κούπα καστανή ζάχαρη (μαύρη έλεγε η συνταγή αλλά εγώ έβαλα καστανή γιατί αυτήν είχα.....και πήγαινε και με τα μαλλιά μου), να το αφήσουμε περίπου 2 εβδομάδες να γίνει η σχετική ζύμωση και στο τέλος, αφού το σουρώσουμε απ’όλο αυτό το scrap, θα έχουμε ένα εξαιρετικό καθαριστικό με χίλιες χρήσεις.

Συγκεκριμένα, ο υδραυλικός δεν θα ξαναματαδεί την πεντάρα μας γιατί θα έχουμε πάντα καθαρές αποχετεύσεις, μια μικρή δόση στο πλυντήριο θα το κάνει αστραφτερό μαζί με τα ρούχα φυσικά, τα τζάμια μας θα γίνουν αόρατα αλλά και τα φυτά μας θα πάρουν τα πάνω τους. Το δοκίμασα και όντως είναι εξαιρετικό και οικολογικό. Κάτι έλεγε και για λοσιόν προσώπου ....αλλά εκεί κώλωσα να σας πω την αλήθεια γιατί δεν ήθελα να διακινδυνεύσω την ομορφάδα μου. Ζητούνται εθελόντριες που μετά θα αμειφθούν....και θα τις γράψει και η ιστορία (και τα ιατρικά χρονικά....)

Τελικά από δυό τεράστιες τσάντες λεμόνια πέταξα μόνο ένα σουρωτήρι κουκουτσάκια.

Εεεεε....δεν μπορεί......κάτι απ’όλα τα παραπάνω θα σας αρέσει να το κάνετε. Μην βλέπετε εμένα που είμαι τρελή και πέρασα όλο το περασμένο Σάββατο στο νεροχύτη.....(απέκτησα όμως υπέροχα κρινοδάκτυλα).

Φιλιά πολλά.

ΓΛΥΚΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Οφείλουμε να το παραδεχτούμε...οι περισσότεροι από μας είμαστε γλυκατζήδες. Και όταν (πολύ σπάνια...) βρεθεί κάποιος και μου πει ότι δεν του αρέσουν τα γλυκά, τον κοιτάζω με μεγαλύτερη κατάπληξη, απ’ ότι θα κοίταζα ένα UFO να προσγειώνεται μπροστά μου.....Τόσο παράξενο μου φαίνεται εμένα που είμαι « άρρωστη» με τις γλυκές γεύσεις. Και αν υπήρχε (που μπορεί και να υπάρχει.....) κάποιο σωματείο...γλυκατζήδων, σίγουρα θα μπορούσα να βάλω υποψηφιότητα για πρόεδρος….

Το κακό με μένα ξεκίνησε από το πατρικό μου σπίτι. Η μάνα μου, επίσης γλυκατζού, έκανε τακτικά ωραία παραδοσιακά γλυκά, τόσο του ταψιού (γαλακτομπούρεκα και κανταϊφια) όσο και του κουταλιού.

 Τα πρώτα ήταν συνήθως για την οικογένεια και τα οικογενειακά τραπέζια. Τα δεύτερα όμως, τα έκανε για το σερβίρισμα των μουσαφιραίων και γι’ αυτό δεν έπρεπε ποτέ να λείπουν από το σπίτι. Για να μη λείπουν λοιπόν, φρόντιζε να μας τα κρύβει στα πιο απίθανα μέρη. Αυτό μας τρέλαινε και μας έκανε να ψάχνουμε μανιωδώς (εγώ και τα αδέλφια μου...) για τις πιθανές κρυψώνες της μάνας μου. Και όταν τα βρίσκαμε τα περιποιόμαστε καταλλήλως, χωρίς να υπολογίζουμε τις συνέπειες.

 Φαίνεται λοιπόν ότι αυτό το κυνήγι των γλυκών συνετέλεσε ώστε να γίνουμε φανατικοί γλυκατζήδες....όλοι μας στην οικογένεια.

Ακολουθώντας λοιπόν την παράδοση της μάνας μου, άρχισα κι εγώ να σκαρώνω διάφορα γλυκά, κατά προτίμηση του κουταλιού.

Τελευταία μανία μου αποτελεί το γλυκό πορτοκάλι όχι όμως με τα παραδοσιακά του σχήματα (φλούδες σε κουλουρίτσα...ή σε τέταρτα μαζί με την ψύχα του) αλλά κομμένο σε λεπτά φετάκια σαν μπαστουνάκια, πάντα μαζί με το εσωτερικό του.

Πολλά είπα......τα σάλια έχουν αρχίσει να τρέχουν.....μια μικρή ζαλάδα αρχίζει και μου ‘ρχεται.....άντε να το φτιάξουμε για να δείτε τί εννοώ.

Παίρνουμε 5-6 μέτρια γλυκά πορτοκάλια. Τρίβουμε με τον τρίφτη του τυριού τη φλούδα τους ελαφρά και τα βράζουμε μέχρι να μαλακώσουν.

Τα στραγγίζουμε και τα βάζουμε 5-6 φορές σε κρύα νερά (μπορούμε να τα αφήσουμε και όλη τη νύχτα).

Τα βάζουμε σε σουρωτήρι να στραγγίσουν καλά.

Παίρνουμε το δίσκο κοπής και τα κόβουμε στη μέση.

Βγάζουμε τυχόν κουκουτσάκια και κόβουμε λίγο από τον αφαλό του γιατί είναι το σημείο που δεν φτάνει το ξύσιμο του τρίφτη.

Τουμπάρουμε το κάθε μισό πορτοκάλι και το κόβουμε σε λεπτές λωρίδες περίπου 1 εκ. Εννοείται μαζί με την ψύχα του.

Το βάζουμε σε κατσαρόλα με 4 φλυτζάνια ζάχαρη και 2 φλυτζάνια νερό και το βράζουμε μέχρι ν’ αρχίσει να αφρίζει, προσέχοντας πάντα μη μας κολλήσει.

Αν η ζάχαρη σας φαίνεται λίγη ή τα πορτοκάλια σας είναι ξινούτσικα προσθέστε λίγη ακόμη.

Το αφήνω στην κατσαρόλα μία ολόκληρη νύχτα για να βγάλει τα υγρά του και την επομένη το ξαναβράζω για λίγη ώρα μέχρι να δέσει καλά (αυτή τη διαδικασία την κάνω σε όλα τα γλυκά του κουταλιού).

Προς το τέλος ρίχνουμε και 2-3 βανίλιες.

Το βάζουμε σε αποστειρωμένα βάζα και το σερβίρουμε.....

Σαν γλυκό του κουταλιού....

Σαν μαρμελάδα.....

Σαν γαρνίρισμα σε γιαούρτι, κρέμες, παγωτά.....και όπου μπορεί να φανταστεί ο νους σας...και η όρεξή σας.

KΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ.....

 .

Mε τον ίδιο τρόπο κάνω και γλυκό λεμόνι. Μη φοβηθείτε το ξινό εσωτερικό του......Με τη ζάχαρη μελώνει και γίνεται τέλειο.

Επίσης κάνω και γλυκό περγαμόντο, πάντα κομμένο σε λωριδίτσες αλλά χωρίς το εσωτερικό του που είναι πικρόξινο. Το δε άρωμά του πάντα αξεπέραστο.......

Τελειώνοντας θα ήθελα να ζητήσω ταπεινά συγνώμη από τις φιλενάδες που οι σελίδες τους ασχολούνται αποκλειστικά με τη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική....δεν σκοπεύω να τις ανταγωνιστώ...ούτε να τους κλέψω τη δόξα....εγώ απλά θέλω κάποιες φορές να γράφω για τα δικά μου φαγητά και γλυκά...αυτά που αρέσουν σε μένα και τους δικούς μου. Τα μυστικά μου και τα κόλπα μου...γιατί κι εγώ είμαι περίπου 40 χρόνια.....φούρναρης. Έχω ψήσει............

Πολλά γλυκά φιλιά.