Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

ΑΣ ΣΥΣΤΗΘΟΥΜΕ…….



Αγαπητέ, άγνωστε, κόσμε…..
Όταν έσκασα μύτη, πριν από τρεις  μήνες, σίγουρα αυτό ήταν ένα γεγονός που γέμισε χαρά κι ευτυχία πολλούς ανθρώπους, με πρώτους και καλύτερους τους γονείς μου. 
Εμένα όμως προσωπικά, με εντυπωσίασε η επαφή μου με ένα άτομο από το πολύ στενό περιβάλλον μου και θα ήθελα σήμερα να σας μιλήσω γι’αυτό.  

Στην αρχή το μπέρδευα με τη μάνα μου, γιατί έκανε περίπου τα ίδια με εκείνη….μόνο που δεν με θήλαζε. Με πέταγε άγαρμπα πάνω στα κρεβάτια, πότε μπρούμυτα και πότε ανάσκελα και με άλλαζε…..και αλάλαζε σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα .
Άκουγα που την φώναζαν « γιαγιά»  και πολύ της άρεσε. Όταν όμως την αποκαλούσαν «γιαγιούλα» ή «γιαγιάκα»….αισθανόμουν ότι στράβωνε κάπως….
Η μάνα μου λέει πως αυτή η γιαγιά άρχισε τις τρέλες μόλις μαθεύτηκε ότι θα γεννηθώ.
Ξεκίνησε βάφοντας το δωμάτιό μου (παπαγαλί και μωβ) και συνέχισε με τα έπιπλα και τις κουρτίνες. 



Μετά έπιασε τις βελόνες και τα βελονάκια (που είχε να τα πιάσει χρόνια….) κι έκανε την γκαρνταρόμπα μου. Δεν ξέρω τι να πρωτοφορέσω…..
Κάθε φορά που ανεβαίνω στο σπίτι της…..μου κάνει τέτοια καραγκιοζιλίκια ….που δεν γίνεται…..πρέπει να της χαμογελάσω για να την ευχαριστήσω. Με ξεναγεί στους χώρους του σπιτιού κι εγώ χαζεύω τα κάδρα της και τα φωτιστικά της που τα έχει γεμίσει με στολίδια και μπαλόνια. Αφήστε τα επιφωνήματα , τα τραγούδια και τα διάφορα χορευτικά….μιλάμε για κανονικό βαριετέ…..
Κάθε βράδυ, λέει, μπαίνει στο you tube και ξεσηκώνει παραδοσιακά νανουρίσματα για να μου τα λέει όταν με κοιμίζει (οι υπόλοιποι στο σπίτι αυτό το αποκαλούν βλάχικο ρεπερτόριο….) αλλά εμένα μου αρέσει. Τραγουδάει και ωραία η αφιλότιμη….και με παίρνει ο ύπνος στο πι και φι που λένε…..Επίσης τρελαίνομαι να κολλάω τα μάτια μου στα κολιέ της και τα animal print φουλάρια της. Πώρωση μιλάμε……
Πάντως, αισθάνομαι ότι , αυτή η γυναίκα βιάζεται πολύ να μεγαλώσω γρήγορα…..Μερικές φορές την ακούω που λέει ότι ήλθα κάπως αργά στη ζωή της και δεν θα προλάβει να με καμαρώσει νύφη (τι είναι πάλι αυτό ????....). Το μόνο που μπορώ να της υποσχεθώ είναι πως αν ζήσει τουλάχιστον 30 χρόνια ακόμα ….κάτι μπορεί να γίνει. Αλλά δεν θα δεσμευτώ εγώ νωρίτερα για να έλθει αυτή στο γάμο μου με το πι…το ρο…και το…σίγμα……
Όπως καταλαβαίνετe, όλος ο χρόνος που μας πέρασε (2015…) ήταν αφιερωμένος σε μένα. Αυτός λοιπόν ήταν  και ο λόγος που η κυρία γιαγιά δεν ασχολήθηκε με τις αγαπημένες της καλλιτεχνίες. 
Εύχομαι να ασχοληθεί με αυτές τη νέα χρονιά (και να με αφήσει κι εμένα να μεγαλώσω με την ησυχία μου).
Εγώ λοιπόν και η αγαπημένη μου γιαγιούλα (ωχ…..θα στραβώσει πάλι) θέλουμε να σας ευχηθούμε με την καρδιά μας, για τις γιορτές των Χριστουγέννων και για  τη χρονιά που έρχεται…..
Να έχετε όλοι υγεία…
Να αγαπάτε και να βοηθάτε….
Και να έχετε χαρά, πίστη κι αισιοδοξία ….

 Σας βάζουμε όλους στην αγκαλιά μας…..και σας στέλνουμε αμέτρητα φιλιά.

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

ΕΥΧΕΣ…(με λόγια και με έργα)




Το έργο που θα παρουσιάσω σήμερα το έχω ετοιμάσει από πέρυσι…τέτοιες μέρες. Αλλά επειδή στο μεταξύ, ήλθαν τα πάνω κάτω, το καταχώνιασα κάπου κι έτσι φέτος, το αποτελείωσα και μου ήλθε «κουτί» για την περίσταση. Θυμάμαι ότι το ετοίμαζα για να μου φτιάξει τη διάθεση…..αλλά είδα ότι θα μπορούσε να συνοδέψει και τις ευχές μου για τη νέα χρονιά (η περσινή να πάει στον αγύριστο… και να μη ξαναγυρίσει……μας έκαψε). 

Έτσι λοιπόν θα ήθελα να σας ευχηθώ για φέτος….

 Τα πάντα στη ζωή σας να πηγαίνουν….ρολόϊ….


Η καρδιά σας να είναι γεμάτη αγάπη…..ή να νιώσετε έναν μεγάλο έρωτα…..




Οι όποιες δυσκολίες σας να πετάξουν σαν πουλάκι…..


Όσοι ενδιαφέρεστε….ν’αποκτήσετε το σώμα των ονείρων σας….

 
 Και όσοι ποθείτε διακαώς έναν απόγονο, εύχομαι η νέα χρονιά να σας τον φέρει….

 
 Και τέλος εύχομαι να αποκτήσουν φτερά τα όνειρα και τα σχέδιά σας και να πραγματοποιήσετε όλους τους στόχους σας…..

  
 
  Οι εικονογραφημένες ευχές μου, αποτελούν ένα κολάζ που εμπνεύστηκα από το διαδίκτυο και από μια συσκευασία (φελιζόλ) ενός θερμαντικού σώματος.

Το ενίσχυσα με γυψόγαζες και διάφορα χαρτιά......


Κι επιστράτευσα διάφορα χαρτονάκια, χαρτοπετσέτες και χαρτοπολτό για τις φιγούρες.........κι έγινε έτσι..... 


Το κρέμασα στο δωμάτιό μου απέναντι από το κρεβάτι μου για να  το βλέπω και να μου χαρίζει ηρεμία, αισιοδοξία και δύναμη……






Καλή χρονιά…..πολλά φιλιά.










Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

2.000 ώρες.......



Ήταν οι ώρες  που ζήσαμε μαζί το τελευταίο οκτάμηνο. Και μάλιστα  νοσοκομειακές ώρες……χωρίς να υπολογίσω τις ώρες που ζήσαμε, σχεδόν αυτοκόλλητοι, τα τελευταία 8-10 χρόνια…..



Φαίνεται πως η μοίρα μας το φύλαγε για το τέλος το πεσκέσι της. Σου λέει….καλά περάσατε 30 χρόνια μαζί…. μεγαλώσατε τα παιδιά σας….. δημιουργήσατε…..δε σας έλειψε τίποτα……πάρτε  κι ένα χρόνιο, ανίατο νόσημα να ‘χετε να πορεύεστε…….Έτσι λοιπόν….για να μη λέτε ότι περάσατε απ’αυτή τη ζωή «αβρόχοις ποσί»…..


Φορτωθήκαμε λοιπόν κι εμείς το σταυρό που μας έλαχε στην πλάτη και ζήσαμε έτσι άλλα 10 περίπου χρόνια. Μέχρι τη μέρα που άρχισε η αντίστροφη μέτρηση….και ζήσαμε μαζί τις τελευταίες 2.000 περίπου ώρες που σας έλεγα, στο νοσοκομείο…….και στις 9 του Οκτώβρη η ψυχούλα του εγκατέλειψε το ταλαιπωρημένο κορμί του και πέταξε σε άγνωστα ύψη…….

Σ’αυτό το λόγο λοιπόν οφείλεται και η πολύμηνη απουσία μου από το μπλογκόσπιτο (αρκετοί φίλοι το ήξεραν ήδη…..) και θέλω να επισημάνω δύο πράγματα  που έχουν σχέση με τη διαδικτυακή μου δραστηριότητα.

Αυτό το blog γεννήθηκε μέσα από δύο μεγάλες απώλειες……
Η πρώτη ήταν της μάνας μου, που ήταν η αιτία να ξεκινήσω αυτό που διαβάζετε τώρα……
Η δεύτερη του άντρα μου (του …ούχου μου, από το συνταξιούχος όπως σας έλεγα και γελούσαμε).


Οτιδήποτε καλλιτεχνικό έχω δημιουργήσει μέχρι σήμερα, οφείλεται στις ατέλειωτες μέρες και νύχτες που ζήσαμε μαζί την τελευταία δεκαετία. Καθόταν λοιπόν με τις ώρες δίπλα μου και παρακολουθούσε τον καλλιτεχνικό μου οίστρο…..πολλές φορές με βοηθούσε κιόλας…..τα περισσότερα από τα ρόδια με χαρτοπολτό που έκανα είναι παραγεμισμένα με μπαλάκια εφημερίδων που μου προετοίμαζε εκείνος με τα χεράκια του…..και άπειρα άλλα πράγματα που δημιουργούσαμε μαζί.
Μακάρι να μην αρρώσταινε ποτέ…….ο καθένας μας το απεύχεται.
  Αφού όμως του έπεσε το μοιραίο λαχείο δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι αν δεν συνέβαινε αυτό …..μπορεί αυτή τη στιγμή να μην επικοινωνούσαμε……και όμορφα πράγματα που πάντα λαχταρούσα να κάνω με τα χέρια μου…….να έμεναν θαμμένα μέσα μου. Τον ευγνωμονώ λοιπόν ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ…… 
  Όμως, επειδή η ζωή συνεχίζεται…..και μας συμπαρασέρνει στους αέναους κύκλους της, εύχομαι και πιστεύω ότι θα συνεχίσω όπως παλιά να δημιουργώ, γιατί αυτή η δημιουργία με βοήθησε να ανέβω το Γολγοθά μου και είμαι σίγουρη ότι θα με βοηθήσει και να ξεπεράσω την απώλειά μου…..

Θα προσπαθήσω σύντομα να εμφανιστώ πάλι…..και μέχρι τότε σας στέλνω τα φιλιά μου και μια μεγάάάάλη αγκαλιά.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ……ΓΙΑ ΟΛΑ.