ΤΟ ΠΕΤΑΜΕΝΟ ΣΚΑΜΠΟ

Αυτό κι αν ήταν σούργελο. Απορώ ακόμα με τις κόρες που το περιμάζεψαν και μου το κουβάλησαν στο σπίτι. Εγώ δεν θα το έρριχνα ούτε μέσα στη φωτιά. Θα πρόσβαλα το τζάκι μου και την αισθητική του.

Όμως, επειδή αν δεν το αποδεχόμουν για αποκατάσταση θα ήμουν σαν «τον δάσκαλο που δίδασκε και  νόμο δεν εκράτει»....και για να μη δώσω το κακό παράδειγμα κι απογοητεύσω τα τέκνα μου, στρώθηκα και το έφτιαξα.

Κατ’ αρχήν έπρεπε να αναπληρώσω το σανιδάκι που του έλειπε. Το βρήκα από ένα παλιό συρτάρι και ταίριαξε...γάντι μιλάμε.

Μετά το πέρασα ένα χέρι με υγρό για τα γνωστά μαμούνια που έτσι κι εγκατασταθούν στο σπίτι σου μπορεί να σου ροκανίσουν ολόκληρη την επίπλωση και τέλος το αστάρωσα με βελατούρα κι έβαψα και τα ποδαράκια του.

 Στη γωνία του σπιτιού μου βρίσκεται το εργαστήρι ενός εξαιρετικού, νεαρού ταπετσέρη. Πέρασα μια μέρα και του κλάφτηκα κι αυτός με λυπήθηκε και μου έδωσε δυό τρία αφρολέξ που είχε βγάλει από έπιπλα προς επισκευή και τα είχε για πέταμα. Να  θυμηθώ  να του πάω ένα δωράκι για ευχαριστίες και καλόπιασμα γιατί από τις συχνές επισκέψεις μου καμιά μέρα μπορεί να καλέσει την ...Αστυνομία. Άσε που μπορεί στο τέλος να με δει και ανταγωνιστικά....

Στη συνέχεια, σειρά είχε το κουκούλωμα των αφρολέξ με το ειδικό μαλακό υλικό που τυλίγουμε τα μαξιλάρια.

 Στη φωτό βλέπετε την επισκευάστρια με φιλοδοξίες....ταπετσέρη (και βάλε...)

Στο τέλος, το έντυσα με ένα πολύ αγαπημένο μου ύφασμα που μου είχε περισσέψει από άλλα μαξιλάρια και σκέφτηκα να μην το καρφώσω μόνιμα αλλά να το ράψω σαν καλυμματάκι για να βγαίνει και να πλένεται (σιγά που θα αγόραζα τα ειδικά για έπιπλα καρφάκια –καμπαράδες λέγονται- για το σούργελο του πεζοδρομίου...χα χα χα).

 Νομίζω ότι απέκτησε μια αρκετά αξιοπρεπή εμφάνιση, την καλύτερη που του άξιζε. Ενώ ο Πάκης δεν έχασε την ευκαιρία να κατσικωθεί επάνω του και να το εγκαινιάσει......φορώντας το χειροποίητο πλεκτό ζακετάκι του επειδή προσφάτως κουρεύτηκε.....και ντρέπεται να κυκλοφορεί γυμνός.

Σας φιλώ και οσονούπω ετοιμάζονται κι άλλα αξεπέραστα κομμάτια.

ΤΕΝΕΚΕΔΟΥΠΟΛΗ....

Εδώ και λίγο καιρό, ο σκυλούκος μας άρχισε να βαριέται την ξηρά τροφή και άρχισε απεργία πείνας. Βλέπετε αυτός δε χαμπαριάζει από ...οικονομική κρίση και περικοπές εξόδων κι έτσι, επειδή τον λυπηθήκαμε, αναγκαστήκαμε, μαζί με τα δικά μας φαγητά να του δίνουμε και κάποια σε κονσέρβα. Ευτυχώς που υπάρχουν αρκετές σε πολύ οικονομική τιμή κι έτσι δεν μας στοιχίζει και πολύ. Εμένα στο μεταξύ μου ερχόταν συνέχεια στο μυαλό το γνωστό δημώδες άσμα του ’21...ολίγον παραλλαγμένο βέβαια και συγχωρέστε με γι’αυτό....

Για δες καιρό που διάλεξε

Ο σκύλος μας ν’ αλλάξει

Διατροφικές συνήθειες

Τώρα που τα μνημόνια

Μας έχουν...ξετινάξει.

Οι άδειες κονσέρβες λοιπόν, στην αρχή έπαιρναν την άγουσα για τον κάδο ανακύκλωσης (διότι τυγχάνω φανατική του εν λόγω σπορ) αλλά μια μέρα, καθώς τις ξέπλενα πριν τις πετάξω, κάποια χάρτινη ετικέτα ξεκόλλησε και μου άρεσε πολύ το ωραίο inox κουτάκι που κρυβόταν από κάτω και που μέχρι τότε δεν το είχα προσέξει καθόλου. 

 Τώρα όμως, που το super υποψιασμένο και παμπόνηρο  μάτι μου γυαλίζει σε κάθε τί που με προκαλεί και με εμπνέει, δεν μου πάει η καρδιά να τα πετώ, αντίθετα τα κρατώ για διάφορες χειροτεχνίες αφού πρώτα καθαρίσω καλά τις κόλλες από τις ετικέτες τους με βενζίνη ή ασετόν και κατόπιν τα ασταρώσω με αστάρι νεφτιού για μέταλλα.

Εχω μαζέψει τόσες τενεκεδένιες κονσέρβες....που άνετα θα μπορούσα να φτιάξω μια ολόκληρη τενεκεδούπολη (αυτό γράφτηκε για να δικαιολογήσω τον τίτλο της σημερινής ανάρτησης χα χα χα.....τί σου είμαι η πονήρω.....ή όπως αλλιώς πέστε με....έχετε το ελεύθερο...)

Ήδη έχω αρχίσει και μεταμορφώνω κάποιες απ’αυτές με ντεκουπάζ.....

 

 

,

 

Σε κάποια άλλα, σκέφτηκα να πλέξω με το βελονάκι θηκούλες (καιρό είχα  να το πιάσω στα χέρια μου....) και μερικές τις άφησα σκέτες ενώ κάποιες άλλες τις στόλισα με διάφορα στολίδια έτσι...για γούστο)

 

 

Όπως θα διαπιστώσατε, τα έργα της σημερινής ανάρτησης ήταν πολύ πολύ εύκολα και ολίγον παιδικά......αλλά τί να κάνουμε ????.....μερικές φορές πρέπει να εκφράζεται και το παιδί που κρύβω  πάντα μέσα μου (όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο).

 Σας χαιρετώ και σας στέλνω τα φιλιά μου......

 

 

ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΑΚΙ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ

Έτσι το λέγαμε πάντα και έτσι θα μείνει στη μνήμη μας.....

Ήταν το μικρό τραπεζάκι του σαλονιού της που το συνόδευαν 4 καρυδένιες καρέκλες με δερμάτινα καθίσματα και λιονταρίσια (περίπου....) πόδια.

Το καπάκι του άνοιγε και είχε έναν ρηχό σχετικά αποθηκευτικό χώρο που η μάνα μου έβαζε τις φωτογραφίες μας. Έτσι οι μουσαφιραίοι μας χάζευαν την ασπρόμαυρη ιστορία της μέχρι τότε ζωής μας,  μέχρι να καταφτάσει το τρατάρισμα.....

Το τραπεζάκι λοιπόν ήταν από τα λίγα πράγματα της μάνας μου που δεν χάρισα. Στο μεταξύ μ’έπιασε ο ιός της καλλιτεχνίας, και τα κύματα της νοσταλγίας μαζί με την επιμόρφωση που αποκόμισα από το διαδίκτυο ....ήλθαν και με αποτέλειωσαν.

Για περίπου 10 χρόνια, το καημένο το τραπεζάκι γύρναγε από δω κι από κει μέσα στο σπίτι, σαν την άδικη κατάρα.

‘Ετσι, την περασμένη εβδομάδα, ανάμεσα σε έναν οίστρο από μαστορέματα και βαψίματα , έφτασε και η δική του ώρα.

Επειδή όμως είχα πολύ επηρρεαστεί από τα «πριν» και τα «μετά» που έβλεπα στο διαδίκτυο δεν ήθελα απλώς να το φρεσκάρω αλλά να το κάνω αγνώριστο.

Επειδή η παλιά επιφάνεια είχε φθαρεί αρκετά, κόλλησα από πάνω (στις ίδιες διαστάσεις φυσικά....) ένα κομμάτι κόντρα πλακέ.

Σε μια παλαιότερη προσπάθεια αναπαλαίωσης, είχα ήδη αφαιρέσει το παλιό βερνίκι του με διαβρωτικό. Τώρα λοιπόν το πέρασα με ένα χρώμα που έφτιαξα μόνη μου και το οποίο λέγεται chalk paint, δηλ. χρώμα μαυροπίνακα. Το έκανα με ακρυλικό και στόκο πλακιδίων σε σκόνη, αυτόν που κλείνουμε τους αρμούς.

Η δοσολογία αποτελείται από μία κούπα (τσαγιού) χρώμα και δύο κουταλιές (σούπας) στόκο. Φυσικά έκανα μια μεγαλύτερη ποσότητα για να μου φτάσει. Πρέπει όμως να κάνουμε τόση ποσότητα, όση χρειαζόμαστε για μια συγκεκριμένη δουλειά γιατί αν μείνει...πήζει.

Καλό είναι να διαλύσουμε πρώτα τον στόκο με λίγο νεράκι πριν τον ρίξουμε στο χρώμα.

Το πλεονέκτημα αυτού του υλικού είναι ότι μπορεί να εφαρμοστεί πάνω σε οποιαδήποτε επιφάνεια χωρίς προετοιμασία. Εγώ όταν αφαίρεσα το παλιό βερνίκι δεν είχα αποφασίσει ακόμα για την τελική του επεξεργασία αλλά και δεν είχα ιδέα μέχρι τότε για την ύπαρξη αυτής της τεχνοτροπίας.

Το πέρασα συνολικά τρία χεράκια. Αφού στέγνωνε το κάθε χέρι το έτριβα ελαφρά με ψιλό γιαλόχαρτο (το ειδικό σφουγγαράκι) σκούπιζα καλά με ένα νωπό πανί και μετά συνέχιζα. Αυτό γίνεται διότι κατά το στέγνωμα εμφανίζεται κάτι σαν ψιλή άμμος (λόγω του στόκου) και πρέπει να αφαιρείται.

Το τελικό αποτέλεσμα παρουσιάζει μία εξαιρετικά βελούδινη όψη (και στην αφή αλλά και στο....μάτι). Υπάρχουν κι έτοιμα τέτοια χρώματα που τα χαρακτηρίζει το εφφέ της πούδρας...αλλά είναι ακριβούτσικα (και μας αρέσουν και οι πάσης φύσεως πειραματισμοί....χα χα χα).

 Στις γωνίες και τις ακμές του πέρασα με τη σπάτουλα ένα καφετί ακρυλικό για να φαίνεται φθαρμένο (κανονικά θα έπρεπε να το γιαλοχαρτίσω για να φανεί το σκούρο χρώμα του ξύλου.....αλλά βαρέθηκα).

Και φυσικά, εκεί που έδωσα τα ρέστα μου, ήταν στο καπάκι του.

 Στην αρχή είχα σκεφτεί να του κάνω ένα σχέδιο με ψηφιδωτό αλλά επειδή θα χρειαζόμουνα ιδιαίτερα μαθήματα, η ιδέα απορρίφθηκε γιατί βιαζόμουνα να το τελειώσω.

Μετά ενέσκηψε νέα ιδέα που υπαγόρευε να του κολλήσω διάσπαρτες κάποιες παλιές παριζιάνικες εικόνες (Πύργο του Άϊφελ, ρομαντικές φιγούρες κυριών με καπελαδούρες και άλλα τέτοια ξεκάρφωτα....).

Αλλά επειδή τελικά είμαι κλασικούρα μέχρις αηδίας, είπα να ζωγραφίσω με ακρυλικά ένα μοτίβο στις τέσσερις άκρες του και να τελειώνει εκεί το θέμα.....(σαν καρεδάκι του παλιού καιρού).

 

 

 Συγχωρείστε με για τις φωτό που είναι για κλάματα.....αλλά σκεφτείτε ότι κι εμένα  που είμαι μια κούκλα....πόσο με αδικούν οι κακοί φωτισμοί (και οι ατζαμήδες φωτογράφοι επίσης).

Αν σας άρεσε το μοτίβο μου μπορείτε να το αντιγράψετε (το βούτηξα από την εξαιρετική Graphics Fairy κι έχει πολύ καλή ανάλυση εικόνας).

Στο τέλος το πέρασα και με βερνίκι νερού σατινέ για να αντέχει κι ευχηθείτε μου......εις άλλα με υγεία.

Και μέχρι ο...κάβουρας να κάνει την ανάρτηση μπήκε κι ο Φλεβάρης, οπότε να σας ευχηθώ και ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ....

 

Σας φιλώ.....

Ο ΣΚΥΛΟΣ ΛΟΥΚΑΝΙΚΟ (DACHSHUND)

 Το Ντάτσχουντ είναι ένας μικρόσωμος σκύλος, με μυώδες, επίμηκες σώμα και πολύ κοντά πόδια, χαρακτηριστικά που του προσδίδουν μια ιδιαίτερη εμφάνιση και το παρατσούκλι «σκύλος λουκάνικο». Το κεφάλι είναι μακρύ και η μουσούδα επίσης ιδιαίτερα μακριά. Τα μάτια είναι οβάλ στο σχήμα, με χρώμα –συνήθως- σκούρο καστανοκόκκινο ή σκούρο καφέ. Η έκφραση εκπέμπει εξυπνάδα και φιλικότητα. Τα αυτιά είναι μακριά και πέφτουν δίπλα από τα μάγουλα.

Κατάγεται από την Γερμανία και η ιστορία του ξεκινά πολλές εκατοντάδες χρόνια πριν.

Χρησιμοποιείτο στο κυνήγι ασβών, όπως υποδηλώνει και το όνομά του (dachs στα γερμανικά σημαίνει ασβός). Τα κοντά του πόδια και το μακρύ σώμα του, αποτελούσαν τα κατάλληλα εφόδια για να τρυπώνει χωρίς δυσκολία στις φωλιές των  ασβών κάτω από τη γη.
Βολικό στο μέγεθος και με εκρηκτικό ταμπεραμέντο, το Ντάτσχουντ θα σας κλέψει την  καρδιά. Γεμάτο ζωντάνια, με αστείρευτη όρεξη για βόλτες και παιχνίδι αλλά συνάμα πολύ χαδιάρικο και τρυφερό με τους οικείους του.

Και βέβαια το ιδιαίτερο σχήμα του, μου φάνηκε εύκολο και με προκάλεσε να το φτιάξω με χαρτοπολτό.

Είναι πια καιρός, να παραμερίσω για λίγο τις μεταμορφώσεις των επίπλων, και να γυρίσω στην παλιά μου τέχνη....κόσκινο.

 

Βέβαια το σχήμα του σώματος δεν μου βγήκε τόσο μακρουλό και ντελικάτο, σύμφωνα με τις περιγραφές που διάβασα, αλλά παρηγορήθηκα με την ιδέα ότι τα δικά μου σκυλάκια είναι μάλλον κουταβάκια που δεν έχουν πάρει το ώριμο και κανονικό σχήμα τους (πάντα βρίσκω μια δικαιολογία η πονηρή για να δικαιολογήσω τις αστοχίες μου χα χα χα...)

Επίσης, διάβασα ότι το χρώμα του κυμαίνεται από το σκούρο καφέ και το σοκολατί, μέχρι το μαύρο. Ποτέ δεν «βγαίνει» σε λευκό. Εγώ όμως, η αυθαίρετη καλλιτέχνις του έβαλα και άσπρο γιατί όταν τα έβαφα δεν ήμουν επαρκώς «διαβασμένη».

Επίσης θέλω να καταθέσω ότι τα εν λόγω συμπαθέστατα τετράποδα, με παίδεψαν πολύ, ιδίως τα αυτάκια τους, επειδή δεν ήθελα να είναι κολλημένα σταθερά στο κεφάλι τους, αλλά ήθελα και να κουνιούνται κιόλας. Δοκίμασα διάφορες πατέντες και στο τέλος τα μισοκατάφερα. 

Τα "καμάρια" μου μάλιστα  μου πρότειναν να επινοήσω έναν μηχανισμό που να τραβώ ένα κορδονάκι και να κουνιούνται χέρια, πόδια, αυτιά....δηλ. κοροϊδία εις τον κύβο (επειδή είναι 3 τα ...καμάρια και μη δούνε δημιουργία μου και να μη τη γελοιοποιήσουνε....ας είναι).
Πάντως, τώρα που τα καλοβλέπω από απόσταση, σαν σκύλος-γαρδούμπα μου κάνουν περισσότερο παρά σκύλος-λουκάνικο. Λέτε να έχουν δίκιο τα "καμάρια" μου....????.....χα χα χα.

Τις πληροφορίες μου τις άντλησα από το www.cypruspet.com.

Σας φιλώ.

ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ....ΟΛΑ

Να ξέρετε. Αυτό θα είναι το σύνθημά μου για τη νέα χρονιά......

Δεν θα αφήσω σχεδόν τίποτα στην παλιά του μορφή. Έτσι κι αλλιώς τα γούστα μου έχουν αλλάξει με την πάροδο των ετών αλλά δεν άλλαξε καθόλου η έντονη αίσθηση της οικονομίας και της ανακύκλωσης, που την έχω από παιδί.

Τίποτα λοιπόν δεν θα παροπλίζω ως άχρηστο, αν προηγουμένως δεν του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία.

Η αρχή έγινε με το τραπεζάκι από μπαμπού που έκανα το καλοκαίρι. Ακολούθησε το «παλιοντούλαπο» της τηλεόρασης.

Τώρα η λίστα με τα παλιά έπιπλα της Αθήνας έχει μεγαλώσει κατά πολύ. Σκεφτείτε τί έχει να γίνει με τα έπιπλα του εξοχικού το καλοκαίρι. Σκέτος χαμός.....Από τώρα τα ονειρεύομαι με τη νέα μορφή τους και προετοιμάζω τα υλικά για τη μεταμόρφωση.

Αλλά οι επεμβάσεις μου δεν γίνονται μόνο στα παλιά κομμάτια αλλά και σε κάποια καινούρια που κατά καιρούς μπαίνουν στο σπίτι.

Δύο απ’αυτά είναι και μία ντουλαπίτσα ρούχων με την ασορτί συρταριέρα της που παλιότερα κάλυπταν της ανάγκες του γιου στο δωμάτιό του.

Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι θα γνωρίζετε τα εν λόγω μοντελάκια γιατί αγοράστηκαν από πολλούς επειδή ήταν απλά και φτηνά. Το «γερά» υπό συζήτηση....

Τεσπά, εμένα μου άρεσαν μεν αλλά δεν μου άρεσε η διαφάνεια που υπήρχε στα πλαστικά τζαμάκια τους. Ρούχα, καλτσάκια, βρακάκια και καλλυντικά διαγράφονταν αρκετά θολά βέβαια αλλά προσέδιδαν ένα κακό αισθητικό αποτέλεσμα στο σύνολο.

Τί να κάνω ????....τί να κάνω ?????

Μπήκανε μπρος τα μηχανάκια του εγκεφάλου κι άρχισαν να επεξεργάζονται δεκάδες ιδέες. Πώς δεν πήρε φωτιά η κουρούπα μου, μαζί με τα μαλλιά, ένας Θεός το ξέρει....

Σαν πρώτη ιδέα κόλλησα φύλλα ταπετσαρίας. Είχα ένα παλιό ρολό, είχα και γλουτολίνη, άντε να το δοκιμάσω είπα....Το εγχείρημα όμως στέφθηκε από τρελή αποτυχία γιατί δεν κόλλησε καλά κι εγώ επί τρεις μέρες γύρναγα με μια σύριγγα στο χέρι κι έπαιζα το ρόλο της  νοσοκόμας-μαϊμούς, που προσπαθούσε να γεμίσει τα κενά και τις φούσκες.

Την τρίτη μέρα ξηλώθηκε πατόκορφα με λύσσα γιατί νέα ιδέα μου κατέβηκε και σφηνώθηκε σαν....σφαίρα στο σαλεμένο μου μυαλό. Βάψιμο κι ό,τι θέλει προκύψει.....

Αστάρωσα λοιπόν πρώτα τα τζαμάκια μου και μετά τα έβαψα με ένα ωραίο γκρι μπεζ. Και φυσικά αμέσως μετά ενέσκηψε και η ιδέα της ντεκουπάζ.

Με τί να τα στολίσω όμως ???....Άλλο μέγα υπαρξιακό θέμα. (Ευτυχώς που έχω κι αυτές τις σαχλές αναρωτήσεις και ξεφεύγω από τα ουσιώδη .....δόξα τω Θεώ).

Αφού απορρίφθηκαν οι πάσης φύσεως «λουλουδισμοί» και ρομαντισμοί, κατέληξα σε κάτι απλό, μονόχρωμο και στυλιζαρισμένο.

Έτσι διάλεξα ένα υπέροχο καφετί μοτίβο με φύλλα και καρπούς βελανιδιάς. Το εκτύπωσα σε διάφανο χαρτί και το κόλλησα.

  Δεν ξέρω αν σας αρέσει.....αλλά εγώ το βρίσκω εξαιρετικό (και δεν θέλω αντιρρήσεις....)

Στα δεξιά της σελίδας μου θα βρείτε ένα εξαιρετικό blog που ονομάζεται The Grapics Fairy με το οποίο είμαι «κολλημένη» κι έχει άπειρες vintage εικόνες εξαιρετικά χρήσιμες για τις καλλιτεχνίες μας. Από  κει πήρα και το μοτίβο μου. Εγώ το θεωρώ ως το Ευαγγέλιο των Απανταχού Ντεκουπατζούδων..... Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα. Μην το χάσετε.

Προς το παρόν λέω να σας δώσω το μοτιβάκι αυτούσιο για να το αποθηκεύσετε και να το χρησιμοποιήσετε αν σας αρέσει....

 

Σας φιλώ όλους......

KOYTI - KAΡΔΙΑ (και όχι...κουτή καρδιά)

Γιορτές και πανηγύρια τέλος.....

Επιστροφή στην αγαπημένη μου καθημερινότητα και τις λατρεμένες μου καλλιτεχνικές ενασχολήσεις. Γιατί για ένα ολόκληρο δεκαπενθήμερο (και βάλε....) το είχα ρίξει στο φαϊ, στο ποτό και στα γλυκά κι ευτυχώς που δεν συνηθίζουμε στο σπίτι τις χαρτοπαιξίες γιατί μπορεί ακόμα να με βρίσκατε στην πράσινη τσόχα....Αυτά μας κάνουν οι γιορτές και παρασύρουν κι εμάς τις πτωχές πλην τίμιες καλλιτέχνιδες στον όλεθρο.

Πριν λίγες μέρες λοιπόν, έπεσε στα ανήσυχα χέρια μου ένα μεγαλούτσικο κουτί σε σχήμα καρδιάς που πρέπει να ήταν ξύλινο από μέσα αλλά απ’έξω ήταν βαμμένο με ένα υπέροχο πορτοκαλο-κόκκινο χρώμα σαν παχιά λάκα.

Επειδή είχε κάποιες φθορές και το αρκετά παχύ στρώμα χρώματος σε αρκετά σημεία είχε φύγει, αλλά (κυρίως....) επειδή μ’ έτρωγαν τα χέρια μου, είπα να το βάλω στον πάγκο μου και να εφαρμόσω κάποιες τεχνικές, με τις οποίες είχα εν τω μεταξύ πλουτίσει τις γνώσεις μου.

Στην αρχή το αστάρωσα με ακρυλικό αστάρι νερού και μετά το έβαψα με χρώμα μαυροπίνακα (chalk paint).

Επειδή είχα βρει μια καταπληκτική εικόνα σε σχήμα καρδιάς και ήθελα να την κολλήσω στο καπάκι του κουτιού, σκέφτηκα να κάνω κάποιες φωτοσκιάσεις στα χρώματα της εκτύπωσης (ροζ και μπεζ, για να ταιριάζουν και με το φόντο του κουτιού,  που ήταν ένα μπεζουλί-σαμπανί (δικές μου αλχημείες....και δικές μου ονομασίες).

Το κόλλημα της εκτύπωσης στέφθηκε από μεγάλη επιτυχία και για να μην είναι τόσο σκέτο, κόλλησα και μερικά τριανταφυλλάκια που ταίριαζαν κάπως χρωματικά με τα τριαντάφυλλα της κυρίως εικόνας (όποιος έχει πολύ πιπέρι...ρίχνει και στα λάχανα....ξέρετε εσείς).

Με τις φωτοσκιάσεις όμως δεν είμαι ευχαριστημένη. Φοβόμουν μήπως το πασαλείψω και τις έκανα πολύ ανεπαίσθητες. Μου φαίνεται ότι πρέπει να πάρω μερικά μαθήματα γι’αυτό.....

Πάντως, νομίζω ότι έγινε αρκετά όμορφο.

Σας στέλνω τα φιλιά μου......και περιμένω την κριτική σας.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Χρόνια Πολλά και Καλά σε όλους.

Ευχαριστώ, από τα βάθη της καρδιάς μου, όλους σας, για τη φιλία, τον θαυμασμό και την αγάπη που μου προσφέρατε απλόχερα τη χρονιά που πέρασε.

Εύχομαι στον καθένα από σας, την καινούρια χρονιά, να πραγματοποιηθούν οι περισσότερες ευχές και προσδοκίες του.

Σε μένα θα ήθελα όλοι να ευχηθείτε από καρδιάς, να έχω καλή υγεία και κυρίως τεράστια ψυχική δύναμη και κουράγιο.....Αυτό μόνο μου χρειάζεται και μου αρκεί. Κι αυτό μόνο εύχομαι για τον εαυτό μου για τόν καινούριο χρόνο....αλλά και για τα χρόνια που θα ακολουθήσουν, αν θέλει ο Θεός. Τίποτε άλλο......

Σας αγαπώ, σας στέλνω μια τεράστια αγκαλιά και σας φιλώ έναν έναν χωριστά.....