ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΑΚΙ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ

Έτσι το λέγαμε πάντα και έτσι θα μείνει στη μνήμη μας.....

Ήταν το μικρό τραπεζάκι του σαλονιού της που το συνόδευαν 4 καρυδένιες καρέκλες με δερμάτινα καθίσματα και λιονταρίσια (περίπου....) πόδια.

Το καπάκι του άνοιγε και είχε έναν ρηχό σχετικά αποθηκευτικό χώρο που η μάνα μου έβαζε τις φωτογραφίες μας. Έτσι οι μουσαφιραίοι μας χάζευαν την ασπρόμαυρη ιστορία της μέχρι τότε ζωής μας,  μέχρι να καταφτάσει το τρατάρισμα.....

Το τραπεζάκι λοιπόν ήταν από τα λίγα πράγματα της μάνας μου που δεν χάρισα. Στο μεταξύ μ’έπιασε ο ιός της καλλιτεχνίας, και τα κύματα της νοσταλγίας μαζί με την επιμόρφωση που αποκόμισα από το διαδίκτυο ....ήλθαν και με αποτέλειωσαν.

Για περίπου 10 χρόνια, το καημένο το τραπεζάκι γύρναγε από δω κι από κει μέσα στο σπίτι, σαν την άδικη κατάρα.

‘Ετσι, την περασμένη εβδομάδα, ανάμεσα σε έναν οίστρο από μαστορέματα και βαψίματα , έφτασε και η δική του ώρα.

Επειδή όμως είχα πολύ επηρρεαστεί από τα «πριν» και τα «μετά» που έβλεπα στο διαδίκτυο δεν ήθελα απλώς να το φρεσκάρω αλλά να το κάνω αγνώριστο.

Επειδή η παλιά επιφάνεια είχε φθαρεί αρκετά, κόλλησα από πάνω (στις ίδιες διαστάσεις φυσικά....) ένα κομμάτι κόντρα πλακέ.

Σε μια παλαιότερη προσπάθεια αναπαλαίωσης, είχα ήδη αφαιρέσει το παλιό βερνίκι του με διαβρωτικό. Τώρα λοιπόν το πέρασα με ένα χρώμα που έφτιαξα μόνη μου και το οποίο λέγεται chalk paint, δηλ. χρώμα μαυροπίνακα. Το έκανα με ακρυλικό και στόκο πλακιδίων σε σκόνη, αυτόν που κλείνουμε τους αρμούς.

Η δοσολογία αποτελείται από μία κούπα (τσαγιού) χρώμα και δύο κουταλιές (σούπας) στόκο. Φυσικά έκανα μια μεγαλύτερη ποσότητα για να μου φτάσει. Πρέπει όμως να κάνουμε τόση ποσότητα, όση χρειαζόμαστε για μια συγκεκριμένη δουλειά γιατί αν μείνει...πήζει.

Καλό είναι να διαλύσουμε πρώτα τον στόκο με λίγο νεράκι πριν τον ρίξουμε στο χρώμα.

Το πλεονέκτημα αυτού του υλικού είναι ότι μπορεί να εφαρμοστεί πάνω σε οποιαδήποτε επιφάνεια χωρίς προετοιμασία. Εγώ όταν αφαίρεσα το παλιό βερνίκι δεν είχα αποφασίσει ακόμα για την τελική του επεξεργασία αλλά και δεν είχα ιδέα μέχρι τότε για την ύπαρξη αυτής της τεχνοτροπίας.

Το πέρασα συνολικά τρία χεράκια. Αφού στέγνωνε το κάθε χέρι το έτριβα ελαφρά με ψιλό γιαλόχαρτο (το ειδικό σφουγγαράκι) σκούπιζα καλά με ένα νωπό πανί και μετά συνέχιζα. Αυτό γίνεται διότι κατά το στέγνωμα εμφανίζεται κάτι σαν ψιλή άμμος (λόγω του στόκου) και πρέπει να αφαιρείται.

Το τελικό αποτέλεσμα παρουσιάζει μία εξαιρετικά βελούδινη όψη (και στην αφή αλλά και στο....μάτι). Υπάρχουν κι έτοιμα τέτοια χρώματα που τα χαρακτηρίζει το εφφέ της πούδρας...αλλά είναι ακριβούτσικα (και μας αρέσουν και οι πάσης φύσεως πειραματισμοί....χα χα χα).

 Στις γωνίες και τις ακμές του πέρασα με τη σπάτουλα ένα καφετί ακρυλικό για να φαίνεται φθαρμένο (κανονικά θα έπρεπε να το γιαλοχαρτίσω για να φανεί το σκούρο χρώμα του ξύλου.....αλλά βαρέθηκα).

Και φυσικά, εκεί που έδωσα τα ρέστα μου, ήταν στο καπάκι του.

 Στην αρχή είχα σκεφτεί να του κάνω ένα σχέδιο με ψηφιδωτό αλλά επειδή θα χρειαζόμουνα ιδιαίτερα μαθήματα, η ιδέα απορρίφθηκε γιατί βιαζόμουνα να το τελειώσω.

Μετά ενέσκηψε νέα ιδέα που υπαγόρευε να του κολλήσω διάσπαρτες κάποιες παλιές παριζιάνικες εικόνες (Πύργο του Άϊφελ, ρομαντικές φιγούρες κυριών με καπελαδούρες και άλλα τέτοια ξεκάρφωτα....).

Αλλά επειδή τελικά είμαι κλασικούρα μέχρις αηδίας, είπα να ζωγραφίσω με ακρυλικά ένα μοτίβο στις τέσσερις άκρες του και να τελειώνει εκεί το θέμα.....(σαν καρεδάκι του παλιού καιρού).

 

 

 Συγχωρείστε με για τις φωτό που είναι για κλάματα.....αλλά σκεφτείτε ότι κι εμένα  που είμαι μια κούκλα....πόσο με αδικούν οι κακοί φωτισμοί (και οι ατζαμήδες φωτογράφοι επίσης).

Αν σας άρεσε το μοτίβο μου μπορείτε να το αντιγράψετε (το βούτηξα από την εξαιρετική Graphics Fairy κι έχει πολύ καλή ανάλυση εικόνας).

Στο τέλος το πέρασα και με βερνίκι νερού σατινέ για να αντέχει κι ευχηθείτε μου......εις άλλα με υγεία.

Και μέχρι ο...κάβουρας να κάνει την ανάρτηση μπήκε κι ο Φλεβάρης, οπότε να σας ευχηθώ και ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ....

 

Σας φιλώ.....

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΝΤΟΥΛΑΠΙ

Στο σπίτι, όταν αναφερόμαστε σ’αυτό, λέμε  «...εκείνο το παλιοντούλαπο που είχαμε παλιά την τηλεόραση». Γιατί τώρα η τηλεόραση έχει αναβαθμιστεί κι έχει πιάσει άλλο στασίδι, πιο μοντέρνο.

Αυτό λοιπόν το παλιό ντουλάπι σήκωνε για χρόνια το βάρος μια παλιάς τηλεόρασης (σκέτη γκουμούτσα) και τα έβγαλε πέρα παληκαρίσια. Από κάτω δε, στα ραφάκια του φιλοξενούσε το πλήθος των περιοδικών μου («Πρακτική», «Εκείνη», «Εργόχειρο», «Εγώ και το πλέξιμο»....και το Κέντημα, και το Ράψιμο, και το Βελονάκι, περάσαμε κι αυτές τις φάσεις κάποτε, μανιωδώς....)

Μετά παροπλίστηκε και πέρασε στη βεράντα με καύσωνες και με χιονιάδες....με τέτοια αχαριστία πληρώθηκε το κακόμοιρο για 2-3 χρονάκια.

Ομως φέτος που γιορτάζω το Έτος Αναπαλαίωσης παλιών Επίπλων ήλθε η σειρά του για μεταμόρφωση.

Πριν προχωρήσω πρέπει να αναφέρω ότι το εν λόγω επιπλάκι ήταν έργο του συζύγου ο οποίος εκείνη τη εποχή δήλωνε, εκτός από χτίστης, ηλεκτρολόγος και υδραυλικός,....και μαραγκός. Φυσικά τα σχέδια ήταν  δικά μου γιατί είχα κακούς σκοπούς (κάπου έπρεπε να βολέψω όλη εκείνη την προίκα των περιοδικών). Γι’αυτό του είχα πει να το κάνει πολύ στιβαρό κι αυτός φρόντισε να το κάνει...τεθωρακισμένο.

Ήταν από σουηδικό ξύλο στο φυσικό του χρώμα, περασμένο με βερνίκι, όπως τα περισσότερα έπιπλα εκείνης της εποχής.

Τη μια μέρα λοιπόν το αστάρωσα με αστάρι νερού (2 χεράκια) και την επομένη το αποτελείωσα.

Θυμάμαι, εκείνες τις μέρες εκανε αρκετό κρύο και ο βοριάς σάρωνε τη βεράντα, ενώ η τρελή έβαφε. Ευτυχώς που έχω καλαμωτή στο μπαλκόνι και δεν με έβλεπαν οι γείτονες (Για δες καιρό που διάλεξε...κλπ. κλπ.). Και δε ζει και η μάνα μου, που είχε λόγο στα πάντα για να με κατσαδιάσει (τόσες λιακάδες πέρασαν...σήμερα βρήκες να το βάψεις ?????... θα γελάει και ο κόσμος που σε βλέπει απ’ τα μπαλκόνια......αναποδιασμένη...χα χα χα).

Στο θέμα μας τώρα......

Το έβαψα με ριπολίνη νερού σατινέ.....μη με ρωτάτε την απόχρωση. Τη σκάρωσα μόνη μου. Πολύ λευκό, λίγο καφέ, λίγο μαύρο....κι έτοιμο το μπεζάκι που ήθελα.

Όταν το τελείωσα μου θύμιζε ντουλάπι κουζίνας, αδιάφορο, χωρίς προσωπικότητα και δεν μου άρεσε καθόλου.

Βούτηξα λοιπόν το πινέλο και το πασάλειψα σε πολλά σημεία με καφέ χρώμα και αμέσως μετά το πέρασα με το ρολό με το κυρίως χρώμα κι έσβησα γλυκά τις καφετιές πινελιές. Κι έγινε όπως ακριβώς το ήθελα. Του παλιού καιρού ……(vintage).

Πριν πιάσει η μεγάλη μπόρα (πού ‘σαι μάνα να με δεις και να μου ρίξεις κάνα μπινελίκι.....) το μετέφερα στο σαλόνι παρακαλώ, σε περίοπτη θέση (καλύτερη από αυτή της τηλεόρασης....) και το στόλισα με τις αγαπημένες μου πάπιες και τα κουτιά μου. Του άναψα κι ένα αμπαζουράκι, έτσι για ατμόσφαιρα, κι όποιος έμπαινε σπίτι και το έβλεπε άνοιγε το στόμα του σαν χάνος, σε ένα μακρόσυρτο ....αααααααααααααα.....

Tην επόμενη μέρα το στόλισα με τα πομολάκια του (είχαν αγοραστεί από παλιά αλλά τώρα βρήκαν τη θέση τους....) κι έκανα στα πορτάκια του κι ένα σχεδιάκι με στένσιλ και ακρυλικό στόκο.

Έτσι, για να μάθουν που είχαν φαγωθεί να το πετάξω (εδώ μαζεύουμε τα ξένα από τους κάδους....τα δικά μας θα πετάξουμε ?????....Τί λέμε τώρα....)

Καλό δεν έγινε ??????

ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΣΥΡΤΑΡΙΕΡΑ

Μια από τις τελευταίες τάσεις της μόδας, στο χώρο του επίπλου, είναι κατ’αρχήν η απόκτησή τους από τα πεζοδρόμια δίπλα στους κάδους απορριμάτων και κατόπιν η μεταμόρφωσή τους με τα ίδια μας τα χεράκια.....

Η τάση αυτή ξεκίνησε σαν ιός που πρώτα χτύπησε εμένα και μετά τις κόρες.....οι οποίες, σημειωτέον, κάθε φορά που κουβάλαγα ένα σούργελο στο σπίτι με αντιμετώπιζαν (εμένα και το εύρημά μου....) πότε με φρίκη και πότε με λοιδωρίες και ειρωνικά σχόλια. Αργότερα έγιναν κι αυτές fαn του αθλήματος και μπορώ να πω ότι με ξεπέρασαν.

Ετσι και φέτος, μόλις γύρισα σπίτι από τις διακοπές με περίμεναν διάφορα «επιπλάκια» γιατί ναι μεν τα μάζεψαν αλλά περίμεναν την «καλλιτέχνιδα» μάνα να τα μεταμορφώσει. Η οποία (μάνα) ξετρελαίνεται να ξετινάζει όλες τις σχετικές σελίδες του διαδικτύου που έχουν σχέση με τοιούτου είδους μαστορέματα.

Την έναρξη λοιπόν της νέας σεζόν την έκανε μια παλιά ταλαιπωρημένη συρταριέρα που πετάχτηκε ευτυχώς δίπλα στο δικό μας κάδο, την περιμάζεψε η κόρη η μικρή κι ακολούθως ανέβηκε στην ταράτσα όχι βέβαια για να πάρει τον αέρα της, αλλά για να της πάρω εγώ τον δικό της και να την κάνω του γούστου μου....

Η κόρη πρόλαβε να την ξαρματώσει από τα συρτάρια της πριν τη φωτογραφήσω κι έτσι το θέαμα που παρουσίαζε ήταν αυτό......

Μετά τρίφτηκε ελαφρά με ηλεκτρικό τριβείο (για να είμαι ειλικρινής τη δουλειά αυτή την έκανε ο αδελφούλης μου γιατί εγώ δεν διαθέτω το κατάλληλο εργαλείο αλλά πού θα μου πάει ????....σκοπεύω να το αποκτήσω γιατί είμαι σίγουρη ότι θ’ακολουθήσουν κι άλλες παραγγελίες....)

Ακολούθως ασταρώθηκε με ακρυλικό αστάρι νερού, στοκαρίστηκε με ξυλόστοκο όπου χρειαζόταν κι άρχισε κάπως να συνέρχεται.....

Φυσικά η ίδια διαδικασία εφαρμόστηκε και στα πέντε συρτάρια.......

Τώρα, σχετικά με το τελικό χρώμα, εγώ θα προτιμούσα να της εφαρμόσω μία τεχνοτροπία παλαίωσης αλλά η κόρη που είχε και τον τελικό λόγο, την ήθελε απλή και ολόλευκη.

Οπότε βάφτηκε με μία λευκή ριπολίνη νερού σατινέ κι έγινε σαν καινούρια......

Περίμενα ότι θα της έβαζε και τα κατάλληλα πομολάκια για να απογειωθεί......αλλά εκείνη προτίμησε να την αφήσει εντελώς σκέτη και να την προσγειώσει στην....τραπεζαρία της.

Kαι δεν έχασε την ευκαιρία να μου στείλει και φωτό της (γνωστής) γάτας της Μίκας, που μου την χαρακτήρισε σαν "Διευθύντρια Διακόσμησης"...χα χα χα)

Σας χαιρετώ και σας υπενθυμίζω...... ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΚΑΔΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΩΝ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΠΕΤΑΓΜΕΝΟΙ.....ΘΗΣΑΥΡΟΙ.