ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Εγώ το καλοκαίρι το πέρασα στο εξοχικό του παππού και της γιαγιάς στην Παλιά Φώκια.  Εκεί οι παππούδες μου έχουν ένα μεγάλο σπίτι με μεγάλο κήπο και μου αρέσει να πηγαίνω κάθε καλοκαίρι.

Το πρωϊ δεν σηκωνόμαστε πολύ νωρίς γιατί η γιαγιά μου είναι πολύ μαχμουρλού και αργεί να ξυπνήσει. Πάντως μας ετοίμαζε ένα ωραίο πρωϊνό, και αφού έκανε τις πρωϊνές δουλειές της, πηγαίναμε στη θάλασσα που απέχει από το σπίτι περίπου ένα χιλιόμετρο.

Στη γιαγιά μου άρεσε να κολυμπάει με βατραχοπέδιλα γιατί έτσι έχει συνηθίσει από τότε που ήταν νέα αλλά και γιατί με αυτά έκρυβε  την κοιλιά της μέχρι τη στιγμή που θα βυθιζόταν στο νερό. Επίσης την ώρα που είναι στη θάλασσα φοράει απαραιτήτως γυαλιά ηλίου (μυωπίας) για να βλέπει πού έχουμε αφήσει τα πράγματά μας  και καπέλο για να μην κάψει ο ήλιος το πρόσωπό της.

Μετά γυρίζαμε σπίτι, τρώγαμε και ξαπλώναμε γιατί η γιαγιά μου έλεγε ότι ο μεσημεριανός ύπνος είναι πολύ ωφέλιμος για την επιδερμίδα της, γιατί θέλει να φαίνεται νέα και ωραία (ακόμα....).

 Η γιαγιά μου σχεδόν κάθε απόγευμα  μπλεκόταν με τα λάστιχα του κήπου και πότιζε ενώ ο παππούς μου καθόταν σε μια πολυθρόνα και όλο  μουρμούραγε για το λογαριασμό του νερού.....

Στο πίσω μέρος του σπιτιού είχε φτιάξει κι έναν μικρό λαχανόκηπο αλλά φέτος δεν είχε καθόλου επιτυχία η παραγωγή της γιατί μάζεψε μόνον ένα μικρό αγγούρι και η γιαγιά μου (που της αρέσουν πολύ τα αγγούρια....) ήταν έξω φρενών και ορκίστηκε ότι άλλη χρονιά δεν θα ξαναφυτέψει τίποτα.....και γκρίνιαζε για το νερό που χάλασε.

Μερικές φορές έμπαινε και σε ένα μικρό δωμάτιο της αυλής που το έλεγε «ξενώνα» κι έκανε τα καλλιτεχνικά της. Πάντως αυτό το δωμάτιο μόνον ξενώνας δεν ήταν γιατί  εκεί μέσα γινόταν της μουρλής από τα πράγματα που έχει μαζέψει η γιαγιά μου για τις καλλιτεχνίες της και ο παππούς μου τα έλεγε «σαβούρες».

Τις καθημερινές η γιαγιά μαγείρευε απλά φαγητά και κυρίως σαλάτες για να έχει περισσότερο χρόνο αλλά το Σαββατοκύριακο που μαζευόντουσαν όλα τα παιδιά της έκανε κάτι ταψάρες με παστίτσιο ή γεμιστά και κρέατα στο φούρνο και παγωτά και γλυκά ψυγείου. Μετά την έπιαναν οι τεμπελιές της και μας νεροπέρναγε εμένα και τον παππού μου με σαλάτες και ομελέτες.....

Πάντως τον ελεύθερο χρόνο της έκανε πολλά πράγματα από αυτά που κάνει κάθε καλοκαίρι. ‘Εκανε, ας πούμε, πολλά λικέρ, φράουλα, βύσσινο, βερύκοκκο και δυόσμο. Τα έβαζε σε μεγάλες γυάλες στο ταρατσάκι της αυλής για να τα βλέπει ο ήλιος και να ωριμάζουν σιγά σιγά.

‘Εκανε και ωραία σπιτική λεμονάδα από τα λεμόνια του κήπου της.

Επίσης έκανε και πολλές μαρμελάδες.....φράουλα, βερύκοκκο, ροδάκινο που τις τρώγαμε στο πρωϊνό μας αλλά και χάριζε στις φίλες της.

 Γλυκά του κουταλιού έκανε μόνον νεραντζάκι πράσινο από τα δέντρα της αλλά, αυτή τη φορά, δεν το ξεπίκρισε πολύ και είπε ότι δεν την πειράζει γιατί κάνει καλό στο στομάχι της και μάλλον θα το φάει μόνη της σιγά σιγά. Πάντως ο παππούς μου που το δοκίμασε, μετά το έφτυσε και μετά έπινε όλο νερό και μασούλαγε καραμέλες για να συνέλθει από την πίκρα.....

Τον Αύγουστο μαζέψαμε και τα σύκα από την συκιά μας  αλλά δεν μπορέσαμε να μαζέψουμε και τη γιαγιά από τα σύκα γιατί δεν πρέπει να τρώει πολλά γιατί της κάνουν κακό στην υγεία της.

Μετά ήλθε ο καιρός να μαζέψουμε τα φυστίκια και τα αμύγδαλα. Αυτά τα περιποιήθηκε ιδιαιτέρως ο παππούς μου γιατί τον βάζαμε να τα καθαρίζει κι αυτός τα έτρωγε και η γιαγιά γκρίνιαζε γιατί τα ήθελε για τα γλυκά της.....

Κάθε απόγευμα πηγαίναμε βόλτα με τον Πάκη, το σκυλάκι της γιαγιάς, που είναι πολύ χαριτωμένο και παιχνιδιάρικο και ο παππούς μου του έχει μεγάλη αδυναμία.

 

   

Τα βράδια καθόμαστε στην αυλή που η γιαγιά μου την έχει φτιάξει πολύ όμορφη και την έλεγε «καλοκαιρινό στέκι» και ακούγαμε μουσική και βλέπαμε και τηλεόραση. Μάλιστα η γιαγιά μου, αργά το βράδυ, έβλεπε κι ένα τούρκικο σήριαλ που της άρεσε πολύ αλλά χαμήλωνε την ένταση για να μη την ακούνε οι γείτονες και μου έλεγε να μην λέω σε κανέναν ότι το βλέπει.

Μόλις τελείωνε το έργο της καθόταν στο κομπιούτερ της κι έγραφε μηνύματα στις φίλες της και μετά έπαιζε και κάτι παιχνίδια που έσπαγε κάτι φούσκες (μεγάλη γυναίκα....) και νικούσε τις φίλες της και χαιρόταν πολύ. Στο μεταξύ ο παππούς ροχάλιζε στην πολυθρόνα του κι εγώ στον καναπέ και μετά μας έβαζε στο σπίτι για ύπνο....σηκωτούς.

‘Ετσι πέρασα το καλοκαίρι μου στο εξοχικό των παππούδων μου και θα περιμένω με χαρά το επόμενο καλοκαίρι για να το περάσω πάλι μαζί τους. Γιατί η γιαγιά μου έχει μεγάλη πλάκα....και πέρασα όμορφα.

(Κι εγώ θα περιμένω τον καιρό που θα αποκτήσω εγγόνι για να γράφει τέτοιες εκθέσεις.....γιατί, για όσους δεν με ξέρετε καλά.....σας την έσκασα)

Φιλιά πολλά, καλό φθινόπωρο και καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά που σπουδάζουν.

ΣΤΟΥ ΓΙΑΛΟΥ ΤΑ ΒΟΤΣΑΛΑΚΙΑ......

Σίγουρα όλοι θα έχετε κάποτε σιγοτραγουδήσει το γνωστό τραγουδάκι με τα καβουράκια, που εμένα πολύ μου άρεσε όταν το άκουγα μικρή, και μάλιστα θυμάμαι ότι μέχρι κλάμα είχα ρίξει που τα είχε παρατήσει η μάνα τους. 

Όταν η κυρία Καβουρίνα, παράτησε τα παιδιά της στα βοτσαλάκια, και την κοπάνησε με τον Σπάρο, πήγα εγώ και τα μάζεψα κι άρχισα να τα ζωγραφίζω......(τα βοτσαλάκια, όχι τα καβουράκια).

Ξεκίνησα λοιπόν να ζωγραφίζω βότσαλα στις καλοκαιρινές διακοπές μας,  όταν τα παιδιά μου ήταν μικρά κι έψαχνα διάφορους τρόπους  για να τα απασχολώ δημιουργικά.

Αφορμή στάθηκε ένα μικρό βιβλιαράκι με οδηγίες και φωτογραφίες από πανέμορφα ζωγραφισμένα βοτσαλάκια.

Κάποια σώζονται μέχρι σήμερα και στολίζουν διάφορα σημεία της αυλής. Είναι έργα της κόρης της μικρής που έχει ιδιαίτερο ταλέντο σε καλλιτεχνίες. Μάλιστα από μικρή έλεγε ότι κι εγώ σ’ αυτήν έμοιασα και πήρα τα ταλέντα της…..χα χα χα.

Φέτος όμως είπα να ξαναθυμηθώ την «παλιά μου τέχνη…κόσκινο» και ν’ αρχίσω να αξιοποιώ λίγο τους τόνους πέτρας που έχω μαζέψει τα τελευταία καλοκαίρια και να περάσω όμορφα, δημιουργικά απογεύματα στην αυλή μου.

 

Τα ζωγράφισα με ακρυλικά ή με ειδικά χρώματα πέτρας και φυσικά στο τέλος τα βερνίκωσα καλά για ν΄αντέξουν στους καιρούς……

Καλό μήνα και Καλό Φθινόπωρο σε όλους. Φιλιά.......

ΤΡΑΠΕΖΑΚΙΑ....ΕΞΩ

Μια φορά ήταν ένα μικρό στρογγυλό τραπεζάκι από μπαμπού με το κλασικό τζάμι από πάνω, που συνόδευε το σετ της βεράντας.

Σε μια μετακόμιση......αλλά και σε μια επίδειξη άρσης βαρών αλά Πύρρος Δήμας του υιού....επόμενο ήταν να ξεκολλήσει η γυάλινη επιφάνεια και να γίνει χίλια κομμάτια.

Για αρκετό καιρό το είχα παροπλίσει, μετά όμως το ξανάβγαλα στην αυλή (στο καλοκαιρινό στέκι....) αφού προηγουμένως είχα κόψει στις διαστάσεις του γυαλιού που έσπασε, ένα στρογγυλό κομμάτι από κόντρα πλακέ θαλάσσης. 

Κάποια στιγμή σκέφτηκα να του ξαναδώσω τη χαμένη του αίγλη, οπότε άρχισα τις καλλιτεχνίες.

Πρώτα το αστάρωσα με αστάρι νεφτιού, μετά το στοκάρισα, μετά το έτριψα και τέλος το έβαψα.

Την ιδέα της διακόσμησης την έκλεψα από το ιντερνετ, με κάποιες δικές μου παραλλαγές. 

Το ζωγράφισα με ακρυλικά και στο τέλος το βερνίκωσα με βερνίκι ματ, για ν’ αντέξει το καημένο όλες τις κακές συνθήκες της αυλής. Ήλιο, ζέστη, καφέδες, νερά, χυμούς, παγωτά, κεριά και ό,τι άλλο περάσει από το νου σας.

  Και για να μην είναι «από πάνω κούκλα κι από κάτω....πανούκλα», το στόλισα και από την κάτω πλευρά (έτσι κι αλλιώς δεν είναι σταθερά κολλημένο) κι έγινε double face (ντουμπλ φας που λέγαν και οι μοδίστρες).

Μόνο που από την πίσω πλευρά το στόλισα με την αγαπημένη μου και τεμπέλικη ντεκουπάζ (τί θα τις κάνω τόσες χαρτοπετσέτες ......)

Τώρα πια, όποιος πλησιάζει το τραπεζάκι μου, αφ’ ενός εκφράζει τον θαυμασμό του και αφ’ ετέρου με κοιτάζει με τρόπο, σαν να μου ζητάει την άδεια αν μπορεί ν’ ακουμπήσει το ποτήρι του. Τόσο υπολογίσιμο έγινε......Για να δούμε πόσο θα κρατήσει η χάρη του.

ΤΑ ...ΤΣΑΝΑΚΙΑ ΜΟΥ

Προετοιμάζοντας αυτή την ανάρτηση, ήθελα να τη συνδέσω με  την

προέλευση της γνωστής έκφρασης «χώρισαν τα τσανάκια τους».Έτσι, για να διανθίσω το κείμενό μου πριν κάνω την παρουσίαση των έργων μου, έκανα τη σχετική έρευνα. ‘Εψαξα από δω....έψαξα από κει....δεν βρήκα τίποτα.

Άρχισε λοιπόν το πονηρό μυαλό μου να ψάχνει διάφορες εκδοχές που να σχετίζονται με την προέλευση της εν λόγω φράσης.

Στην αρχή υπέθεσα ότι κάποιοι έτρωγαν μαζί, από κοινά πήλινα  πιάτα, που ονομάζονταν τσανάκια, αλλά επειδή ορισμένοι ήταν λαίμαργοι κι έτρωγαν πρώτοι όλο το φαγητό, αποφάσισαν να τρώνε από χωριστά πιάτα (τσανάκια)  ώστε να μη μένει κανείς νηστικός.

Η εκδοχή αυτή μου φάνηκε αρκετά απλοϊκή και αυθαίρετη, δεν με ικανοποίησε και σκέφτηκα ότι «χωρίζω τα τσανάκια μου» είναι πιο λογικό να σημαίνει το χωρισμό «από τραπέζης» ενός ζευγαριού. Δηλαδή εκεί που έτρωγαν και οι δύο από ένα πιάτο (τσανάκι), χώρισαν, μάζεψε ο καθένας τα πιατικά του και τα προικιά του και βάρεσαν διάλυση. 

Εμένα μέχρις εκεί μου έκοψε......

Τώρα αν κάποιος ξέρει πραγματικά την προέλευση της έκφρασης.....ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν, να μας το πει κι εμάς να το μάθουμε (άντε.....δουλειά για το σπίτι σας έδωσα σήμερα.....όλα από μένα θα τα μαθαίνετε ??????)

Εγώ πάντως προτίμησα να στολίσω τα δικά μου τσανάκια, αφού βεβαίως τσάκισα το περιεχόμενό τους, διότι τυγχάνω φανατική καταναλώτρια των πάσης φύσεως γαλακτομικών, σε σημείο που η μάνα μου να λέει ότι εκείνη μεν καταγόταν από χωριό αλλά σε μένα ένας γαμπρός τσοπάνης θα μου πήγαινε...γάντι.

Λοιπόν, τα τσανάκια μου πλύθηκαν, περάστηκαν με αστάρι νεφτιού, μετά βάφτηκαν με ακρυλικά χρώματα και τέλος στολίστηκαν με την τεχνική της ντεκουπάζ. Τελικό φινίρισμα με ακρυλικό βερνίκι νερού για προστασία.

Τώρα σκέφτομαι τις πιθανές χρήσεις τους, όπως γεμάτα με καραμελίτσες ή ζελεδάκια,  με μικρά βότσαλα και κερί......ή γεμισμένα μέχρι τη μέση με άμμο θαλάσσης για υπαίθρια στακτοδοχεία.

Ρίξτε μια ματιά και σκεφτείτε κι εσείς διάφορες ιδέες σχετικές με τη χρήση τους....

Νομίζω ότι μ' αυτές τις παρεμβάσεις τα τσανάκια μου όχι μόνο δεν...χώρισαν αλλά ξεχώρισαν.

Φιλιά πολλά σε όλους......

ΜΕΛΩΔΙΚΕΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ

Κάποτε, γυρίζοντας τα τέκνα από διακοπές, μου έφεραν έναν μελωδό……ξέρετε από εκείνα τα κρεματζούλια που τα κουνάει ο αέρας κι αλληλοχτυπιούνται βγάζοντας διάφορους ήχους. 

Όμορφο ήταν, όμως με τον καιρό ξεχαρβαλώθηκε γιατί κούνα-κούνα, φαγώθηκαν τα σκοινάκια του, και τα πήλινα φυλλαράκια που τον στόλιζαν άρχιζαν να πέφτουν ένα ένα και να γίνονται κομμάτια και θρύψαλα.

Όμως, η μεγάλη μαϊμού-αντιγραφέας σκέφτηκε να το αντιγράψει, με δικά της υλικά φυσικά και να το ξανακρεμάσει.

Χρησιμοποίησε λοιπόν πηλό αυτοξηραινόμενο (πρώτη φορά τον δούλεψαν τα μαγικά της χέρια) κι έφτιαξε τα ίδια ακριβώς φυλλαράκια που είχε και ο προηγούμενος, τα έβαψε με μεταλλιζέ χρώματα, τα ξανάδεσε…..κι έτοιμος ο νέος μελωδός.

Θαυμάστε τον…..

Πήρε λοιπόν τη θέση του στο καλοκαιρινό στέκι, και για να συμπληρωθούν οι καλοκαιρινές διακοσμητικές πινελιές, κρεμάστηκαν απέναντι και δύο πιάτα από χαρτοπολτό, στολισμένα με εκτύπωση το ένα και χαρτοπετσέτα το άλλο (άντε και λίγη ζωγραφική τριγύρω….).

  Τώρα που η μαϊμού πήρε φόρα, ετοιμάζει κι άλλα κρεματζούλια, αυτή τη φορά από ζύμη, γιατί της ταιριάζει πολύ ο πλάστης και προτιμάει να καλλιτεχνίζεται με τα ζυμάρια, αντί να στρωθεί και να κάνει καμιά κολοκυθοτυρόπιτα.

Κρατείστε λοιπόν την περιέργειά σας και την αγωνία σας…..μέχρι να ετοιμαστούν τα έργα και η νέα ανάρτηση.

Μέχρι τότε, σας ασπάζομαι και σας εύχομαι καλά μπάνια…..

H ΣΑΝΤΥ

Όπως η κόρη η μικρή, έχει μεγάλο έρωτα με τις γάτες......έτσι κι ο γιος έχει με τους σκύλους. Από πολύ μικρός μας παρακαλούσε να πάρουμε έναν στο σπίτι αλλά δεν του κάναμε το χατήρι. Του είχε μείνει λοιπόν σαν απωθημένο κι έτσι πριν δύο περίπου χρόνια μας κουβάλησε ένα μωρό πίτμπουλ, κανελλί με λευκό και ροζ μύτη.

Σαν μωρό ήταν πανέμορφο και αξιαγάπητο. Εμένα βέβαια από τότε με είχαν ζώσει τα φίδια γιατί είχα ακούσει πολλά για τη φήμη που το συνόδευε.......Όταν μάλιστα από μωρό ακόμα είχε αρχίσει να κατασπαράζει ό,τι έβρισκε μπροστά του, θεωρούσα ότι ήταν ζήτημα χρόνου ν’ αρχίσει να κόβει και μεζέδες από τα...... μέλη μας.

Μας έλεγαν ότι μόλις ενηλικιωθεί θα σταματήσει αυτό το σπορ, αλλά δυστυχώς ακόμα και σήμερα που κοντεύει να γίνει δύο ετών......μετράμε απώλειες.

Ο κατάλογος μακρύς. Θα αναφέρω ενδεικτικά ότι  κατέφαγε....

- Τα ξύλινα πόμολα μιας συρταριέρας......

- Τα κουμπιά από βακελίτη μιας παλιάς γραφομηχανής......

- Τις πλαστικές λαβές από όλα τα κλαδευτήρια μου (στο μέταλλο σταμάτησε).....

- Διάφορα λούτρινα κουκλιά και ζώα (φτερά και πούπουλα τα έκανε...)

- Τον τοίχο από τσιμεντοσανίδα μιας αποθήκης στην ταράτσα.......

- Καινούρια παπούτσια των κοριτσιών (πανύψηλες πλατφόρμες έγιναν ...φλατ)....

- Το ξύλινο σπιτάκι της το έκανε καλοκαιρινό (κάμπριο λέμε......)....

- Αμέτρητες πλαστικές γλάστρες και πιάτα....

- Τα λάστιχα και τους χαλκοσωλήνες των ηλιακών στην ταράτσα.....

Κι ένα σωρό άλλα αντικείμενα......ων ουκ έστι αριθμός.

Και να πεις ότι είναι κάποιος σπουδαίος φύλακας και μας προστατεύει ??????.....Τσάμπα το τρώει το φαϊ της. Μόλις δει μουσαφίρη ανεβαίνει επάνω του και τον τρελαίνει στο γλύψιμο. Από τα αυτιά μέχρι τα πόδια......Ούτε απειλές, ούτε γαυγίσματα .......μόνο τρελές χαρές και παιχνίδια.

Σας αφιερώνω τις φωτογραφίες της για να δείτε τη μούρη της κυρίας........

 Έτσι την πρωτογνωρίσαμε......μικρή και τριανταφυλλένια......

 

Το πονηρό το μάτι που μας παρακολουθεί μέσα από το γιαλί, το βλέπετε ???

Μιλάμε για μεγάλο νούμερο........Αν δεν της βγάλεις τα γιαλιά μπορεί να τα φοράει μέχρι τη νύχτα......

Κι εκεί που δεν είχαμε ποτέ κατοικίδιο,  από τα παιδικά μου χρόνια μέχρι σχετικά πρόσφατα......καταλήξαμε με Μίκα, Πάκη, Σάντυ.....και μακάρι να με λυπηθεί ο Θεός και να σταματήσει το πράγμα εδώ, γιατί με βλέπω να γίνομαι η......Μπριζίτ Μπαρντό του Σαρωνικού.

Φιλιά πολλά.......

 

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΣΤΕΚΙ

Αυτή την εποχή, όπως κάθε καλοκαίρι, εδώ και πολλά πολλά χρόνια, κατοικοεδρεύω στο εξοχικό, όπου και έχω μεταφέρει τις πάσης φύσεως δραστηριότητές μου. Εκτός από τις καθημερινές μου δουλειές ρουτίνας, ασχολούμαι με την κηπουρική, διάφορα μαστορέματα και όταν περισσεύει λίγος χρόνος και με τα καλλιτεχνικά μου. Σπανιότατα δε (δυστυχώς), βουτάω τον ....ούχο και πάμε και για καμιά θαλασσινή βουτιά.

Οι ώρες όμως που πραγματικά μακαρίζω την καλή  μου τύχη να ζω στην εξοχή, είναι οι απογευματινές. Τότε, παρατάω ό,τι έχει να κάνει με το εσωτερικό του σπιτιού και πιάνω....στασίδι στην αυλή. Για να την κάνω μάλιστα πιο ελκυστική και απολαυστική έχω  δημιουργήσει ένα ωραίο στέκι όπου, πίνουμε τον απογευματινό καφέ μας, εγώ κάνω τα εργόχειρά μου, τα καλλιτεχνικά μου, δεχόμαστε τις επισκέψεις μας, ακούμε την αγαπημένη μας μουσική και όταν νυχτώσει ανάβουμε τα κεράκια μας και ρομαντζάρουμε.....

Προ καιρού μάλιστα είχα βρει πεταμένα στο δρόμο κάποια χοντρά αφρολεξένια μαξιλάρια, τα οποία μάζεψα, καθάρισα, τα έντυσα με κάποια παλιά καλύμματα (γι’ αυτό δεν πετάμε τίποτα.....) και τα έβαλα πάνω σε ένα ντιβανάκι με διάφορα πολύχρωμα μαξιλαράκια που τα έκανα από παλιά μακό μπλουζάκια των παιδιών.

Το στέκι μου έγινε με όποια υλικά είχα, με κέφι και δημιουργική διάθεση και κάθε απόγευμα και βράδυ με περιμένει να το απολαμβάνω......

Συγχωρείστε με για τον κενό τοίχο και το διαλυμένο διακοσμητικό. Στο εργαστήρι επικρατεί αναβρασμός δημιουργίας κι ετοιμάζονται διάφορα στολίδια που θα εκθέσω προσεχώς......θα δείτε.

Εύχομαι σε όλους καλό καλοκαίρι,

Καλό μήνα Ιούλιο να περάσουμε χωρίς φωτιές και καύσωνες,

Και σας στέλνω πολλά δροσερά φιλιά από την αυλή μου.