Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΩΝ ΦΟΙΝΙΚΩΝ

Όπως οι περισσότεροι ασφαλώς έχουμε πληροφορηθεί, εδώ και μερικά χρόνια έχει εμφανιστεί η ασθένεια των φοινικόδεντρων, που έχουν προσβληθεί από το κόκκινο σκαθάρι και η οποία ασθένεια έχει λάβει, δυστυχώς, επιδημικές διαστάσεις.

 Το έντομο με την επιστημονική ονομασία κόκκινος ρυγχωτός κάνθαρος 

(Rhynchophorus ferrugineus) καταστρέφει τα φοινικόδεντρα και η αντιμετώπισή του έχει αποδειχτεί μέχρι σήμερα εξαιρετικά  δύσκολη. 

Το κόκκινο σκαθάρι εμφανίστηκε για πρώτη φορά πριν από χρόνια στην Κρήτη, όπου απειλεί το περίφημο φοινικόδασος στο Βάι, και στη συνέχεια προσέβαλε φοινικόδεντρα σε πολλές περιοχές σε όλη την Ελλάδα.

 Ειδικά στη Ρόδο το πρόβλημα είναι σοβαρό, δεδομένου ότι στο νησί υπάρχουν χιλιάδες φοινικοειδή, πολλά από τα οποία έχουν εισαχθεί από το εξωτερικό.

 Έχει διαπιστωθεί ότι το έντομο αυτό εντοπίστηκε αρχικά στην Αίγυπτο και έφτασε και στην Ελλάδα από τα εισαγόμενα φοινικόδεντρα για καλλωπιστικούς σκοπούς κυρίως σε ξενοδοχειακές μονάδες, χωρίς να γίνεται κανένας έλεγχος. 

Το σκαθάρι εισχωρεί από την κορυφή του δένδρου εκεί όπου ξεπροβάλλουν τα νέα φύλλα,ή εισχωρεί από τομές ,οπές από κατεστραμένα τμήματα του κορμού ή άλλες αλλοιώσεις λόγω ηλικίας ή άλλων λόγων στο υπέργειο μέρος του φυτού.

Μόλις εισχωρήσει στο εσωτερικό του φυτού τότε  το θηλυκό γεννάει περίπου 300 αυγά, τα οποία εκκολάπτονται σε 3-5 μέρες σε κάμπιες και φανταστείτε τον αριθμό τους στις επόμενες γενιές όταν τα θηλυκά ωοτοκήσουν.

Όλα αυτά μ΄ ένα μόνο γονιμοποιημένο θηλυκό. Και μόνο όταν αρχίσει να σαπίζει το φοινικόδεντρο φαίνεται ότι έχει προσβληθεί από την ασθένεια.
Παρά δε τις εντατικές προσπάθειες των γεωπόνων, το πρόβλημα δυστυχώς δεν έχει βρει ακόμα τη λύση του.

Οι τελευταίες ειδήσεις για το μέγεθος και το εύρος της προσβολής από το σκαθάρι Rynchophorus ferrugineus, προξένησαν στους ειδικούς μεγάλη ανησυχία σχετικά με  την τύχη και πιθανή καταστροφή κατ΄αρχήν των φοινίκων, αλλά και γενικά των φοινικοειδών που αναπτύχθηκαν και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της εικόνας και της ιστορίας παλαιών περιοχών της πρωτεύουσας , αφού πολλές φορές αποτελούν κεντρικό διακοσμητικό κομμάτι πλατειών, δρόμων, δημοσίων κτιρίων αλλά και κατοικιών για δεκαετίες.

Το φονικό κόκκινο σκαθάρι αφήνει στο πέρασμά του την καταστροφή ακόμη και προπολεμικών φοινίκων στη Λεωφόρο Ποσειδώνος της πρωτεύουσας καθώς και άλλων εισαγόμενων καλλωπιστικών φοινικοειδών.

Οι επιστήμονες  από το Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο, που παρακολουθούν την αλματώδη εξάπλωση του σκαθαριού, εκτιμούν ότι στα νότια προάστια της Αθήνας έχουν αφανιστεί περισσότεροι από 1.000 φοίνικες, με αποτέλεσμα τα συνεργεία των δήμων να μην προλαβαίνουν να ξεριζώνουν τα φυτά και να τα απομακρύνουν καθώς ο κίνδυνος προσβολής και των υγιών φοινίκων είναι πολύ μεγάλος.

Το σκαθάρι τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και μπορεί να μεταφερθεί σε απόσταση έως και 7 χλμ.

Απούσα και πάλι η Πολιτεία

Για άλλη μια  φορά όμως η χώρα μας καθυστέρησε πολύ στην λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση του «ιού», ο οποίος πρωτοεμφανίστηκε μετά την Ολυμπιάδα λόγω της ανεξέλεγκτης εισαγωγής για καλλωπιστικούς κυρίως λόγους φοινικοειδών από την Αίγυπτο, με αποτέλεσμα την εξάπλωση της νόσου σε όλη την Ελλάδα και την δημιουργία μιας νέας αγοράς πρόληψης και «θεραπείας» του σκαθαριού γύρω από την οποία έχουν αρχίσει να συνωστίζονται ποικίλα επιχειρηματικά συμφέροντα. 

 Συγκεκριμένα, οι προμηθευτές φυτοφαρμάκων και αντιπροσώπων ποικίλων τεχνολογιών που υπόσχονται ριζικές λύσεις για την αντιμετώπιση του σκαθαριού, έχουν ενσκύψει πάνω από το πρόβλημα χωρίς όμως πειστικές λύσεις και το κυριότερο με πολύ μεγάλο κόστος.

Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι «κάποιοι συνδεδεμένοι με την εξουσία και τον κορβανά της», επιμένουν σε πανάκριβες και αναποτελεσματικές μεθόδους όπως είναι η κοπή και ταφή που κοστίζει από 500 έως 1.000 ευρώ ανά δένδρο, η έγχυση σκευάσματος με ορούς κόστους 100 ευρώ ανά δένδρο ή η χρήση μικροκυμάτων κόστους 400 ευρώ ανά δένδρο.

Είναι φανερό ότι  κάποιοι έχουν μυριστεί χρήμα  με το τσουβάλι και έχουν αρχίσει να πιέζουν προς κάθε κατεύθυνση για να μοιραστούν τους πόρους που η πολιτεία χρειάζεται να διαθέσει για το «Αμερικανικό» πρότυπο διακόσμησης που έχουν επιλέξει δήμοι, ξενοδόχοι και ιδιώτες. 

Μέχρι όμως να αποφασίσουν  ποιος θα πάρει τη μερίδα του λέοντος  μάλλον θα είναι πολύ αργά. Ήδη το σκαθάρι έχει εξαφανίσει τον κανάριο φοίνικα. Ελπίδα όλων είναι να μην κολλήσει και τα άλλα είδη φοινικοειδών.

Και συνεχίζω...

Για να είμαι όμως ειλικρινής, όλα αυτά τα χρόνια (πριν μπω στο Art & Hobby και ξεσηκώσω τα ράφια), όλο και κάποιες προσπάθειες έκανα περί τα καλλιτεχνικά.

Συγκεκριμένα, κάποια εποχή που κεντούσα ελληνικά παραδοσιακά κεντήματα, σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ καλή ιδέα αντί να τα κεντώ, να τα ζωγραφίζω. Βρήκα λοιπόν έναν κατάλογο έργων του ΕΟΜΜΕΧ νομίζω, γεμάτο με ιδέες για κεντήματα, κεραμικά και χαλιά και κάθισα και αντέγραψα μερικά σχέδια, αφού τα τροποποίησα, προσθέτοντας και δικά μου. Μετά τα μετέφερα σε μπλοκ σινικής και τα ζωγράφισα με μαρκαδόρους. Τα κορνιζάρισα, όλα όμοια σε μέγεθος και χρώμα κορνίζας, και τα κρέμασα πάντοτε δύο-δύο ή τρία μαζί. Μπορεί να φαίνονται λίγο αφελή και παιδικά όμως το διακοσμητικό τους αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό, τουλάχιστον για τη δεκαετία του 90 που τα πρωτοξεκίνησα. Θα σας δείξω μερικά δείγματα.

Ακολούθησε η εποχή της μάσκας. Αφορμή μου έδωσε ένα ταξίδι στη Βενετία που αγόρασα αρκετές και τις κρέμασα στο σαλόνι μου και μάλιστα με μπλουτάκ (για να μη κάνω τρύπες στους τοίχους). Ευτυχώς όμως καμιά δε σωριάστηκε στο πάτωμα τα τρία χρόνια που τις είχα κρεμασμένες. Πέρυσι που χρειάστηκε να βάψω το σαλόνι, τις ξεκρέμασα και δεν ήξερα τι να τις κάνω. Σκέφτηκα λοιπόν ότι θα μπορούσα να τις ξανακρεμάσω, αφού πρώτα τις έβαζα σε μια βάση, ένα μικρό τελάρο ας πούμε. Τελάρο όμως δεν είχα αλλά εκείνο το βράδυ είχαμε..πίτσα. Πήρα λοιπόν το κουτί της πίτσας (μεσαίο μέγεθος παρακαλώ) και του έκανα μια μικρή προεργασία. Το πέρασα ένα χέρι γκέσσο για να πάψει να είναι απορροφητικό και μετά μού ήλθε η ιδέα να το στοκάρω. Πήρα ακρυλικό στόκο που μου είχε περισσέψει από τους τοίχους (και το βάψιμο των τοίχων το είχα κάνει σχεδόν μόνη μου) και το στοκάρισα με τη σπάτουλα με άγριες…σπατουλιές.

Μόλις στέγνωσε το πέρασα ένα χέρι ακρυλικό χρώμα με πινέλο όμως. Μετά, καινούρια ιδέα, πήρα τη σπάτουλα πάλι και το πέρασα με χρυσό και πρόσεξα ότι η σπάτουλά κάλυπτε μόνο τα σημεία που προεξείχαν από το σπατουλάρισμα. Το αποτέλεσμα καταπληκτικό. Και να σκεφτείτε ότι όλες αυτές οι ιδέες ήλθαν η μία πίσω από την άλλη και τα αποτελέσματα ήταν εντελώς τυχαία.

Τέλος, κόλλησα και μια μάσκα με σιλικόνη και το αριστούργημα ολοκληρώθηκε.

Αφού τελείωσαν οι ετοιματζίδικες, βενετσιάνικες μάσκες, μου άνοιξε η όρεξη και πήρα καλούπια και υλικά και άρχισα να κατασκευάζω τις δικές μου μάσκες. Και όσον αφορά τα τελάρα, ας είναι καλά οι πίτσες. Το τι πίτσα φάγαμε δεν περιγράφεται. Ατομικές, μεσαίες, οικογενειακές. Και οι μάσκες μου, τέλεια μακιγιαρισμένες. Κάθε μια εντελώς διαφορετική.

Και επιτέλους έφτασε η μεγάλη ώρα. Η ώρα της πραγματικής ζωγραφικής. Πήρα λοιπόν τα υλικά μου και άρχισα τις….αντιγραφές. Στην αρχή ένιωθα άσχημα αλλά μετά κάπου διάβασα ότι πολλοί από τους μεγάλους ζωγράφους άρχισαν τις σπουδές τους αντιγράφοντας άλλους καταξιωμένους. Είναι και αυτό μια εξάσκηση.

 Μετά προβληματίστηκα με τα υλικά. Λάδι πραγματικό δεν έχω δουλέψει καθόλου. Βρήκα όμως λάδια νερού και άρχισα να τα χρησιμοποιώ. Δεν ήταν όμως πολύ πρακτικά γιατί αργούσαν κι αυτά να στεγνώσουν. Η μεγάλη ανακάλυψη έγινε με δύο τρόπους.

Ο πρώτος ήταν τα ακρυλικά και ο δεύτερος η σπάτουλα.

Μια άλλη ανακάλυψη ήταν η θεματολογία. Ενώ αγαπούσα πολύ την κλασική (ρεαλιστική) ζωγραφική, στην πορεία μου άρεσε η μοντέρνα, αφηρημένη ζωγραφική.

Κακά τα ψέματα. Η ρεαλιστική ζωγραφική είναι για μένα άπιαστο όνειρο. Όταν είσαι εντελώς αυτοδίδακτος, όταν δεν έχεις σπουδάσει σχέδιο και χρώμα, όταν δεν έχεις τέλος πάντων κάποιον ειδικό πάνω από το κεφάλι σου να σου δείξει πέντε πράγματα, είναι δυνατόν να έχεις αποτελέσματα. Μόνο κάποιες κατά προσέγγιση αντιγραφές μπορείς να κάνεις. Ενώ με τη μοντέρνα ζωγραφική και με τα θέματα που προτιμάς μπορείς να εκφραστείς και τα χρώματα που αγαπάς μπορείς να δουλέψεις αλλά και το διακοσμητικό αποτέλεσμα είναι σίγουρα πιο σύγχρονο Τελικά κατέληξα ότι η αγαπημένη μου ζωγραφική είναι ο ιμπρεσιονισμός. Με εκφράζει απόλυτα αλλά τη θεωρώ και πολύ διαχρονική.

Έχω μια συλλογή από τόμους ζωγραφικής που τους μάζευα ένα τεύχος τη βδομάδα από τότε που ήμουν 20 χρονών. Επίσης έχω ένα μικρό αρχείο από αποκόμματα εφημερίδων και περιοδικών από έργα ζωγραφικής που μου αρέσουν πολύ και τα χρησιμοποιώ για τις ιδέες μου.

Μου αρέσει πολύ να μοιράζομαι τις ιδέες μου και τους τρόπους που τις πραγματοποιώ.

Μου αρέσει αυτά που στολίζουν το σπίτι μου να είναι δικά μου έργα.

Μου αρέσει να χαρίζω αυτά που δημιουργώ.

Αλλά πάνω απ’ όλα μου αρέσει η στιγμή της δημιουργίας. Ο χρόνος που της αφιερώνω είναι για μένα γιατρειά. Λειτουργώ και χαίρομαι με τον ίδιο τρόπο που το έκανα όταν ήμουν μικρό κορίτσι.

Τότε, που ενώ είχα πολλές κούκλες, προτιμούσα να τις φτιάχνω μόνη μου, με κουρέλια της μάνας μου και να τις ντύνω με τα ζιπουνάκια και τα καλτσάκια του μικρού μου αδελφού. Τις έκανα σε μεγάλο μέγεθος για να μοιάζουν με αληθινά μωρά. Κι αργότερα όταν έτριβα τούβλα (κίτρινα και κόκκινα) και κεραμίδια και κοσκίνιζα κοκκινόχωμα κι έκανα υπέροχες χωματένιες…τούρτες και τις στόλιζα θυμάμαι με πέταλα από γεράνια και τριαντάφυλλα.

Τελικά ο άνθρωπος γεννιέται αλλά και μπορεί να διαμορφωθεί όταν έχει τη σωστή καθοδήγηση.

Και το λέω αυτό επειδή έχω υπόψη μου τα παιδιά μου. Αυτά που αγαπούσα να κάνω από μικρό παιδί, τους τα έδειξα κι έγιναν κι αυτά σαν κι εμένα. ΄Όχι όλοι βέβαια, αλλά οι δύο στους τρείς μου έμοιασαν σε μεγάλο βαθμό.

Θέλω να δώσω ένα μήνυμα.

Λοιπόν, Για να μη γεράσετε ποτέ.

Για να μη πάρετε ποτέ ψυχοφάρμακα

Για να καλύψετε πολλές από τις τρύπες της ζωής σας

Για να μη νιώσετε ποτέ ανία, πλήξη, βαρεμάρα

Για να μην ασχολείται το μυαλό σας με προβλήματα και αρρώστιες

Για ένα εκατομμύριο ακόμη λόγους

Ένα είναι το μυστικό (ή μάλλον δύο) Δημιουργικότητα και πολλά πολλά ενδιαφέροντα.

Ποτέ μην πείτε ΒΑΡΙΕΜΑΙ.

Να λέτε μόνο ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΚΑΝΩ ΄. ΄. ΄.